Interview follows in English
Η Μαέστρος Ανδριάνα Συρίμη μιλά στο SkalaTimes για μια συναυλία που δεν υπόσχεται απλώς μουσική, αλλά μια βουτιά στη μνήμη, μια ανάμνηση αγώνων και επαναστάσεων, μια συνομιλία με την ψυχή μας – έτσι όπως μόνο η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη ξέρει να κάνει, αβίαστα και αληθινά.
Δύο χορωδίες ενώνουν τις φωνές τους — η Χορωδία της κατεχόμενης Κοντέας και η Χορωδία της Αλάμπρας — μαζί με τρεις σολίστ, για να μας ταξιδέψουν μέσα από μια επιλεγμένη διαδρομή τραγουδιών που χωρίζεται σε δύο κόσμους: της καρδιάς και του αγώνα. Η συναυλία «Θεοδωράκης Εστί» αναμένεται να χαράξει ανεξίτηλα στο συναίσθημα κάθε ακροατή μια εμπειρία μοναδική και συγκλονιστική.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2025, στις 19:00, στην αίθουσα του Δημοτικού Σχολείου Αλάμπρας, με ελεύθερη είσοδο για όλους.
Όλες οι λεπτομέρειες και η ψυχή της συναυλίας στην αποκλειστική συνέντευξη πιο κάτω, με τη Μαέστρο Ανδριάνα Συρίμη.
Της Γιώτας Δημητρίου
Κυρία Συρίμη, πώς γεννήθηκε η ιδέα για αυτή τη μουσική γιορτή αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη και ποια ήταν η δική σας αφετηρία σε αυτό το ταξίδι προετοιμασίας;
Η σύλληψη της ιδέας πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2024, όταν διαπίστωσα ότι το έτος 2025 θα είναι αφιερωμένο στους δύο εμβληματικούς Έλληνες συνθέτες, Μίκη Θεοδωράκη και Μάνο Χατζιδάκι, καθώς και οι δύο γεννήθηκαν το 1925, με διαφορά περίπου τριών μηνών. Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1925, ενώ ο Μάνος Χατζιδάκις στις 23 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Με αφορμή αυτό το γεγονός, αποφάσισα να επικεντρωθώ στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη και ξεκίνησα την αναζήτηση και επιλογή ρεπερτορίου. Τον Ιανουάριο του 2025 παρουσίασα επισήμως το σχέδιό μου για τη Συναυλία–Αφιέρωμα στο Πολιτιστικό Τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Αλάμπρας.
Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά ο Θεοδωράκης — όχι μόνο ως συνθέτης, αλλά ως σύμβολο πολιτισμού, αγώνα και ελευθερίας;
Ο Μίκης Θεοδωράκης αποτελεί μια από τις πιο φωτεινές μορφές του ελληνικού πολιτισμού και της νεότερης ιστορίας. Ήταν ένας άνθρωπος που ένωσε τη μουσική, την ποίηση και τον αγώνα για ελευθερία σε ένα ενιαίο όραμα για τον άνθρωπο και την πατρίδα.
Πολιτιστικά, ως δημιουργός, έδωσε φωνή και ψυχή στην Ελλάδα μέσα από τη μουσική του. Μελοποίησε σπουδαίους ποιητές, όπως τον Ρίτσο, τον Σεφέρη και τον Ελύτη, και κατάφερε να φέρει την ποίηση κοντά στον απλό άνθρωπο.
Τα τραγούδια του έγιναν μέρος της καθημερινής ζωής και της συλλογικής μνήμης, γεμάτα συναίσθημα, δύναμη και ελληνικό φως.
Η αγωνιστική ζωή του Θεοδωράκη ήταν γεμάτη αγώνες για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Πολέμησε στην Αντίσταση, βασανίστηκε και φυλακίστηκε για τις ιδέες του, αλλά ποτέ δεν υποχώρησε. Ακόμα και όταν η μουσική του απαγορεύτηκε από τη δικτατορία, εκείνη συνέχισε να τραγουδιέται μυστικά, σαν φλόγα ελπίδας για έναν λαό που δεν ήθελε να σωπάσει. Πάνω απ’ όλα, ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε σύμβολο ελευθερίας – πνευματικής, πολιτικής και καλλιτεχνικής. Δεν δίστασε να πει τη γνώμη του, να υπερασπιστεί την αλήθεια και να σταθεί δίπλα σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για δικαιοσύνη και ειρήνη.
Η συναυλία φέρει τον τίτλο «Θεοδωράκης Εστί». Τι αντιπροσωπεύει για εσάς αυτός ο τίτλος και ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε στο κοινό μέσα από το πρόγραμμα;
Το όνομα Θεοδωράκης Εστί, σημαίνει Θεοδωράκης Είναι. Ο Θεοδωράκης είναι μια ζωντανή ιδέα που εκφράζει τον πολιτισμό, την αξιοπρέπεια και την ακατάβλητη δύναμη του ανθρώπου να τραγουδά, ακόμη και μέσα στα πιο δύσκολα χρόνια. Πράγμα το οποίο γίνεται και στο νησί μας και αναφέρομαι φυσικά στην Τουρκική Εισβολή του 1974. Αυτό το μήνυμα θέλουμε να περάσουμε στο κόσμο.
Πώς έγινε η επιλογή των έργων που θα παρουσιαστούν και με ποιον τρόπο δομήσατε τη ροή της συναυλίας, ώστε να αποτυπώνεται η ζωή και το έργο του δημιουργού;
Κατά τη μελέτη του έργου του Μίκη Θεοδωράκη, διαπίστωσα ότι η δημιουργία του χαρακτηρίζεται από δύο βασικούς θεματικούς άξονες: τα τραγούδια του αγώνα και τα τραγούδια της αγάπης. Αυτή η διαπίστωση αποτέλεσε την αφορμή για τη διαμόρφωση της ιδέας να χωριστεί η συναυλία σε δύο διακριτές ενότητες. Παράλληλα, θεώρησα ότι η συμμετοχή μιας δεύτερης χορωδίας θα προσέδιδε μια ιδιαίτερη δυναμική στην παρουσίαση.Έτσι γεννήθηκε το Μουσικό Συναπάντημα Αλάμπρας – Κοντέας, αποτέλεσμα της συνεργασίας μου με τη Χορωδία του Προσφυγικού Σωματείου Κοντέας Αμμοχώστου. Η συναυλία θα δομηθεί σε δύο κύριες ενότητες: «Ο Ερωτικός Μίκης», που θα ερμηνευθεί από τη Χορωδία της Κοντέας, και «Ο Αγωνιστικός Μίκης», που θα παρουσιαστεί από τη Χορωδία της Αλάμπρας.
Συμμετέχουν δύο χορωδίες από διαφορετικούς τόπους — της Αλάμπρας και της κατεχόμενης μας Κοντέας. Πώς βιώσατε αυτή τη συνεργασία και τι ρόλο παίζει η μουσική στη γεφύρωση ανθρώπων και κοινοτήτων;
Το μουσικό συναπάντημα δύο χορωδιών αποτελεί πάντοτε μια εξαιρετική ευκαιρία για σύμπραξη ανθρώπων που ενδέχεται να μη γνωρίζονται μεταξύ τους, να συνυπάρξουν δημιουργικά και να ενώσουν τις φωνές τους αποδίδοντας έργα ενός συνθέτη που σημάδεψε τα παιδικά τους χρόνια.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι πρόκειται για τη συνάντηση δύο διαφορετικών κόσμων. Η Χορωδία της Κοντέας προέρχεται από ένα κατεχόμενο χωριό, γεγονός που προσδίδει στο εγχείρημα μια ξεχωριστή συναισθηματική διάσταση. Πιστεύω ότι οι συμμετέχοντες από την Αλάμπρα θα έχουν τη σπάνια ευκαιρία να ακούσουν και να βιώσουν τις εμπειρίες των προσφύγων, κάτι που θα συμβάλει στην ερμηνεία των τραγουδιών με μια βαθύτερη κατανόηση και μια πιο ουσιαστική προσέγγιση του έργου του συνθέτη.
Υπάρχει κάποια στιγμή ή τραγούδι μέσα στη συναυλία που σας συγκινεί ιδιαίτερα ή που αισθάνεστε πιο κοντά στο πνεύμα του Θεοδωράκη;
Υπάρχουν αναρίθμητες στιγμές στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη που με συγκινούν βαθιά· ωστόσο, θα αναφερθώ σε δυο, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τις δύο όψεις του δημιουργικού του κόσμου. Η πρώτη αφορά το τραγούδι «Ερωταποστολή», το οποίο κάθε φορά που το ακούω, μου φέρνει στον νου μια λιγότερο γνωστή, αλλά εξίσου γοητευτική εικόνα του συνθέτη, εκείνη του ερωτευμένου Μίκη, που έγραφε με πάθος επιστολές προς την αγαπημένη του, Μυρτώ Αλτίνογλου, τον μεγάλο έρωτα της ζωής του. Μέσα από αυτό το έργο αναδύεται η τρυφερότητα και η ευαισθησία ενός ανθρώπου που συνήθως συνδέουμε περισσότερο με τον αγώνα και την αντίσταση.
Η δεύτερη στιγμή που με αγγίζει ιδιαίτερα βρίσκεται στο τραγούδι «Σώπα, όπου να ’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες». Εκεί, ο στίχος «Δε μπορεί κανείς να μας το πάρει» αφυπνίζει μέσα μου το συναίσθημα της πατρίδας και της προσφυγιάς. Κανείς δε μπορεί να μας πάρει το τόπο μας! Ως παιδί λοιπόν, ενός πρόσφυγα και αιχμαλώτου πολέμου, νιώθω σε εκείνη τη φράση να ζωντανεύει η μορφή του πατέρα μου όπου πίσω από τα πράσινα μάτια του οποίου κρύβεται ο πόνος, τα βασανιστήρια, οι φυλακές και ο ξεριζωμός από τη γη του.
Μέσα από αυτό το τραγούδι, η προσωπική μου μνήμη συναντά τη συλλογική, και το έργο του Θεοδωράκη αποκτά μια ακόμη πιο βαθιά, βιωματική διάσταση.
Οι χορωδίες περιλαμβάνουν και παιδιά και νέους. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να συμμετέχουν οι νεότερες γενιές σε μια τέτοια εκδήλωση και να γνωρίζουν το έργο του Θεοδωράκη;
Θεωρώ ότι ο Μίκης Θεοδωράκης αποτελεί μια διαχρονική και παγκόσμια μουσική μορφή, της οποίας το έργο αφυπνίζει το συναίσθημα του τόπου, του έρωτα και του λυρισμού. Η μουσική του υπερβαίνει τα γεωγραφικά και πολιτισμικά σύνορα, αγγίζοντας ψυχές σε ολόκληρο τον κόσμο. Αναμφίβολα, ο Θεοδωράκης είναι διεθνώς γνωστός μέσα από το έργο του «Ο Χορός του Ζορμπά», σύμβολο του ελληνικού πάθους και της ζωτικότητας. Ωστόσο, λίγοι γνωρίζουν την έκταση και το βάθος της δημιουργίας του, καθώς υπήρξε συνθέτης όχι μόνο λαϊκής, αλλά και λόγιας μουσικής υψηλής αισθητικής και πνευματικής αξίας. Ανάμεσα στα σημαντικότερα συμφωνικά του έργα συγκαταλέγονται τα ορατόρια «Άξιον Εστί» – γραμμένο για αφηγητή, ψάλτη, λαϊκό τραγουδιστή, μικτή χορωδία, λαϊκή και συμφωνική ορχήστρα – και το «Canto General», βασισμένο στην ποίηση του Πάμπλο Νερούδα, για δύο σολίστες, μικτή χορωδία και ορχήστρα. Στο λυρικό θέατρο, η όπερα «Μήδεια» ξεχωρίζει ως κορυφαίο δείγμα των δραματικών του συνθέσεων, την οποία ο ίδιος αποκάλεσε «τραγωδία των τραγωδιών», ενώ στο μπαλέτο διακρίνεται το έργο «Ορφέας και Ευρυδίκη». Παράλληλα, το συνθετικό του έργο περιλαμβάνει πλήθος συμφωνικών έργων και έργων μουσικής δωματίου, που αναδεικνύουν τη βαθιά του καλλιτεχνική παιδεία. Συνοψίζοντας, μέσα από αυτό το πλούσιο και πολυσχιδές έργο, το μουσικό σύμπαν του Μίκη Θεοδωράκη προσφέρει στις νεότερες γενιές την ευκαιρία να ανακαλύψουν μια διαφορετική, πιο σύνθετη πτυχή του συνθέτη — έναν κόσμο όπου η λαϊκή ψυχή συναντά τη λόγια έκφραση και ο ελληνικός πολιτισμός αποκτά οικουμενική διάσταση.
Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο για το εξαμελές οργανικό σύνολο που συνοδεύει τις χορωδίες; Πώς συνδυάζεται η ενορχήστρωση με τη φωνή του χορωδιακού συνόλου;
Το εξαμελές οργανικό σύνολο περιλαμβάνει τους εξής:
Βιολί Ι: Ιωάννης Ιωάννου
Βιολί ΙΙ: Ελένιος Ισιδώρου
Πιάνο: Λουίζα Πατσιά
Κιθάρα: Ανδρέας Γεωργίου
Μπουζούκι: Λεωνίδας Αντωνίου
Κρουστά: Ραφαήλ Παρασκευά
Έχω συνδυάσει το κλασικό ύφος με το λαϊκό διατηρώντας τη ταυτότητα του συνθέτη. Το σύνολο θα έχει ρόλο συνοδείας στους σολίστ ως ένα μουσικό χαλι και ρόλο ντουμπλαρίσματος στα χορωδιακά μέρη, σε ταυτοφωνία αλλά και σε αρμονικές τρίτες, έκτες και πέμπτες ανάλογα. Γενικώς θα ακούσουμε έργα τα οποία τα έχουμε πειράξει λίγο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνουμε το Θεοδωρακικό ύφος.
Φυσικά, δεν θα μπορούσα να παραλείψω την αναφορά στους τρείς σολίστ που θα πλαισιώσουν τη συναυλία, προσδίδοντας ξεχωριστό κύρος και αισθητική αρτιότητα στο πρόγραμμα.
Η Γεωργία Καϊμακλιώτη, με τη βαθιά και εκφραστική φωνή της, μου θυμίζει — αν μου επιτραπεί η έκφραση — μια σύγχρονη, νεαρή Μαρία Φαραντούρη.
Η ερμηνεία της αποπνέει πατριωτισμό και εσωτερική δύναμη, στοιχεία που με συγκινούν ιδιαίτερα.
Η Σκεύη Παρασκευά, με τη λαϊκή αλλά συνάμα γλυκιά και ευαίσθητη χροιά της φωνής της, μας ταξιδεύει με φυσικότητα και ρομαντισμό στους πιο τρυφερούς μουσικούς κόσμους του Θεοδωράκη.
Τέλος, ο Σάββας Παπασάββας θα αποδώσει με πάθος και εκφραστική ένταση το επαναστατικό και αγωνιστικό στοιχείο του έργου του συνθέτη, αποδίδοντας με αυθεντικότητα τη δύναμη και το πνεύμα που το διακατέχει.
Η συμβολή των τριών σολίστ αποτελεί ουσιαστικό πυλώνα της συναυλίας, καθώς μέσα από τις διαφορετικές ερμηνευτικές τους προσεγγίσεις αναδεικνύεται η πολυδιάστατη φύση του Μίκη Θεοδωράκη, ο ερωτικός, ο λυρικός και ο αγωνιστικός δημιουργός.
Η προετοιμασία μιας τέτοιας συναυλίας απαιτεί αφοσίωση, ευαισθησία και συλλογικότητα. Πώς βιώσατε εσείς τη διαδικασία αυτών των μηνών πρόβας;
Από τη πρώτη μέρα είχα την αμέριστη υποστήριξη του Δήμου αλλά και των χορωδιών. Έτσι όταν ξεκίνησε η ιδέα μου να παίρνει σάρκα και οστά, ακουγοντας τις διασκευές που έιχα γράψει και τις εναρμονίσεις, η χαρά ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο μου. Όταν δε, ξεκίνησα τις πρόβες με το οργανικό σύνολο και τους σολίστες με γέμισε ένα αίσθημα ευφορίας. Ανυπομονώ για τη γενική πρόβα που θα ενωθούν όλα τα σύνολα μαζί και θα ολοκληρωθεί όλη η μουσική εικόνα.
Πώς ελπίζετε να φύγει το κοινό μετά το τέλος της συναυλίας; Ποιο συναίσθημα θα θέλατε να κρατήσει από τη βραδιά του «Θεοδωράκης Εστί»;
Μετά από μια συναυλία αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη, επιθυμία μας είναι το κοινό να αποχωρήσει γεμάτο συγκίνηση, έμπνευση και εσωτερική ανάταση. Θέλουμε η εμπειρία αυτή να αποτελέσει ένα ταξίδι ψυχής, μέσα από το οποίο ο κάθε ακροατής θα νιώσει τη δύναμη, την ευαισθησία και το πάθος που διαπερνούν το έργο του συνθέτη. Στόχος μας είναι να αφήσουμε στο κοινό, ένα συναίσθημα βαθιάς συγκίνησης, καθώς η μουσική του Μίκη αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχής. Μια αίσθηση υπερηφάνειας και ταυτότητας, καθώς μέσα από τα έργα του αναδεικνύεται ο ελληνικός πολιτισμός, η ιστορία και η ψυχή ενός λαού. Έμπνευση και δύναμη, αντλημένες από τα μηνύματα της ελευθερίας, του αγώνα και της αγάπης που διαπερνούν το σύνολο της δημιουργίας του. Και τέλος, έναν εσωτερικό στοχασμό, που οδηγεί σε μια πιο ουσιαστική επαφή με τον εαυτό, τον συνάνθρωπο και τον τόπο μας. Ευελπιστούμε το κοινό να φύγει με την καρδιά γεμάτη και το βλέμμα φωτεινό, νιώθοντας ότι συμμετείχε σε μια εμπειρία που ξεπερνά τη μουσική — μια γιορτή μνήμης, ψυχής και πολιτισμού αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη.
Τέλος, αν ο Μίκης Θεοδωράκης μπορούσε να σας ακούσει εκείνο το βράδυ, τι θα θέλατε να του πείτε μέσα από τη μουσική σας;
Αν είχα την τιμή να απευθυνθώ στον Μίκη Θεοδωράκη ως μαέστρος που ερμηνεύει το έργο του, θα ήθελα να του πω λόγια βαθιάς ευγνωμοσύνης και σεβασμού:
«Κύριε Θεοδωράκη,
Αν είσαστε σήμερα ανάμεσά μας, θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να σας ευχαριστήσω, όχι μόνο για τη μουσική σας, αλλά για το φως που αφήσατε στην ψυχή του τόπου μας. Με τη δημιουργία σας μάθαμε τι σημαίνει αντίσταση, έρωτας, λυρισμός και πατρίδα. Μας διδάξατε ότι η μουσική μπορεί να είναι πράξη ελευθερίας και ταυτόχρονα προσευχή.
Ως μαέστρος, νιώθω ταπεινή μπροστά στο μεγαλείο του έργου σας. Κάθε σας μελωδία μοιάζει με ποτάμι που ενώνει γενιές, τόπους και συναισθήματα.
Προσπαθώ μέσα από την ερμηνεία να τιμήσω όχι μόνο τον συνθέτη, αλλά και τον άνθρωπο Μίκη Θεοδωράκη, εκείνον που πίστεψε στην Ελλάδα, στον λαό της και στην αξία του πολιτισμού ως πράξη ζωής.
Αν μπορούσα να σας κοιτάξω στα μάτια, θα σας έλεγα απλώς: “Ευχαριστώ που μας δείξατε ότι η μουσική δεν είναι μόνο ήχοι, είναι ψυχή, αγώνας και αλήθεια.”»
Maestro Andriana Syrimi Talks to SkalaTimes About the Concert “Theodorakis Esti”
Maestro Andriana Syrimi speaks to SkalaTimes about a concert that promises not just music, but a dive into memory—a recollection of struggles and revolutions, a conversation with our soul, in the way only Mikis Theodorakis’ music can: effortlessly and authentically.
Two choirs will unite their voices—the Choir of Occupied Kontea and the Alambra Choir—along with three soloists, taking the audience on a carefully curated journey of songs divided into two realms: the heart and the struggle. The concert “Theodorakis Esti” is expected to leave an indelible impression on every listener, offering a unique and moving experience.
The event will take place on Saturday, November 15, 2025, at 19:00 in the Alambra Primary School hall, with free admission for all.
All the details and the soul of the concert are revealed in the exclusive interview below with Maestro Andriana Syrimi.
By Yiota Dimitriou
Ms. Syrimi, how did the idea for this musical celebration dedicated to Mikis Theodorakis come about, and what was your starting point in preparing for it?
The idea was conceived in August 2024 when I realized that 2025 would be dedicated to two iconic Greek composers, Mikis Theodorakis and Manos Hadjidakis, both born in 1925, just three months apart. Mikis Theodorakis was born on July 29, 1925, and Manos Hadjidakis on October 23 of the same year. Inspired by this, I decided to focus on Theodorakis’ work and began searching for and selecting the repertoire. In January 2025, I officially presented my plan for the Tribute Concert to the Cultural Department of the Alambra Municipal District.
What does Theodorakis mean to you personally—not only as a composer but as a symbol of culture, struggle, and freedom?
Mikis Theodorakis is one of the brightest figures of Greek culture and modern history. He united music, poetry, and the fight for freedom into a single vision for humanity and the homeland.
Culturally, as a creator, he gave voice and soul to Greece through his music. He set to music the works of great poets such as Ritsos, Seferis, and Elytis, bringing poetry closer to ordinary people. His songs became part of daily life and collective memory, full of emotion, strength, and Greek light.
Theodorakis’ life as a fighter was marked by struggles for democracy and social justice. He fought in the Resistance, endured torture, and was imprisoned for his beliefs, but never yielded. Even when his music was banned by the dictatorship, it continued to be sung in secret—a flame of hope for a people unwilling to be silenced. Above all, Mikis Theodorakis symbolized freedom—spiritual, political, and artistic. He never hesitated to speak his mind, defend the truth, and stand beside anyone fighting for justice and peace.
The concert is titled “Theodorakis Esti.” What does this title represent for you, and what message do you hope to convey to the audience through the program?
The title “Theodorakis Esti” means “Theodorakis Is.” Theodorakis represents a living idea that embodies culture, dignity, and the indomitable human ability to sing even during the hardest times. This is particularly resonant for our island, referring, of course, to the Turkish Invasion of 1974. This is the message we hope to convey to the audience.
How were the works selected for the concert, and how did you structure the program to reflect the life and work of the composer?
Studying Theodorakis’ work, I noticed that it revolves around two main thematic axes: songs of struggle and songs of love. This observation inspired the decision to divide the concert into two distinct sections. I also felt that including a second choir would add a special dynamic to the performance.
Thus, the Alambra–Kontea Musical Gathering was born, resulting from my collaboration with the Choir of the Refugee Association of Kontea, Famagusta. The concert is structured into two main sections: “The Romantic Mikis”, performed by the Kontea Choir, and “The Revolutionary Mikis”, presented by the Alambra Choir.
Two choirs from different regions—Alambra and occupied Kontea—are participating. How was this collaboration for you, and what role does music play in bridging people and communities?
A musical gathering of two choirs is always an excellent opportunity for individuals who may not know each other to work creatively together and unite their voices in performing the works of a composer who shaped their childhoods.
It is particularly meaningful that these choirs come from two different worlds. The Kontea Choir comes from an occupied village, giving this project a unique emotional dimension. I believe participants from Alambra will have the rare opportunity to hear and experience the refugees’ perspectives, which will enrich their interpretation of the songs with deeper understanding and a more meaningful approach to the composer’s work.
Is there a moment or song in the concert that moves you particularly or brings you closer to Theodorakis’ spirit?
There are countless moments in Mikis Theodorakis’ work that deeply move me; however, I will mention two that represent the two sides of his creative world.
The first is the song “Erotapostoli” (Love Letter), which every time I hear it, evokes a lesser-known but equally charming side of Theodorakis—the passionate lover writing letters to Myrto Altinoglou, the great love of his life. Through this work, the tenderness and sensitivity of a man usually associated with struggle and resistance emerge.
The second moment that touches me deeply is the song “Sopa, opou na’nai tha simanoun oi kampanes” (Be Silent, Soon the Bells Will Ring). The line “No one can take this from us” awakens feelings of homeland and exile in me. As the child of a refugee and war prisoner, I feel in this phrase the presence of my father, whose green eyes hide pain, torture, imprisonment, and uprooting from his land. Through this song, personal memory intersects with collective memory, giving Theodorakis’ work an even deeper, lived dimension.
The choirs include children and young people. How important is it for you that the younger generations participate in such an event and get to know Theodorakis’ work?
I believe Mikis Theodorakis is a timeless and universal musical figure whose work awakens feelings of homeland, love, and lyricism. His music transcends geographical and cultural boundaries, touching souls around the world.
While internationally, Theodorakis is best known for Zorba’s Dance, a symbol of Greek passion and vitality, few are aware of the scope and depth of his creation. He composed not only popular music but also high-quality classical and intellectual works. Among his most significant symphonic works are the oratorios Axion Esti—for narrator, cantor, popular singer, mixed choir, and orchestra—and Canto General, based on Pablo Neruda’s poetry for two soloists, mixed choir, and orchestra. In lyric theater, the opera Medea stands out as a pinnacle of his dramatic compositions, while in ballet, Orpheus and Eurydice is notable. His oeuvre also includes many symphonic and chamber works, reflecting his profound artistic education.
Through this rich and multifaceted body of work, Theodorakis offers younger generations the opportunity to discover a more complex dimension of the composer—a world where the popular soul meets classical expression, and Greek culture attains a universal scope.
Could you tell us a little about the six-member ensemble accompanying the choirs? How does the orchestration blend with the choir?
The six-member ensemble includes:
- Violin I: Ioannis Ioannou
- Violin II: Elenios Isidorou
- Piano: Louiza Patsia
- Guitar: Andreas Georgiou
- Bouzouki: Leonidas Antoniou
- Percussion: Raphael Paraskeva
I have combined classical and folk styles while maintaining the composer’s identity. The ensemble serves as accompaniment for the soloists, providing a musical foundation, and doubles the choir in unison and in harmonic thirds, sixths, and fifths, depending on the piece. We have slightly adapted some works, but without losing Theodorakis’ signature style.
Of course, the three soloists also play a crucial role in the concert, bringing prestige and artistic quality to the program:
- Georgia Kaimaklioti, with her deep and expressive voice, reminds me—if I may say—a modern, young Maria Farantouri. Her performance exudes patriotism and inner strength, which moves me deeply.
- Skevi Paraskeva, with her folk yet sweet and sensitive voice, naturally takes us to the tenderest musical worlds of Theodorakis.
- Savvas Papasavvas delivers the revolutionary and fighting element of the composer’s work with passion and intensity, authentically conveying its power and spirit.
The contributions of the three soloists are a core pillar of the concert, highlighting the multifaceted nature of Mikis Theodorakis—the romantic, lyrical, and revolutionary creator.
Preparing such a concert requires dedication, sensitivity, and collaboration. How did you experience the rehearsal process over these months?
From day one, I had the full support of the Municipality and the choirs. As my idea took shape, hearing the arrangements and harmonizations I had prepared brought immense joy. Starting rehearsals with the ensemble and soloists filled me with euphoria. I am eagerly anticipating the dress rehearsal when all groups will unite and the full musical picture will come to life.
How do you hope the audience will feel after the concert? What emotions would you like them to take away from “Theodorakis Esti”?
After a concert dedicated to Mikis Theodorakis, we hope the audience leaves moved, inspired, and uplifted. We want the experience to be a journey of the soul, allowing each listener to feel the strength, sensitivity, and passion that permeate the composer’s work.
Our goal is to leave the audience with a deep sense of emotion, as Theodorakis’ music touches the most delicate strings of the human soul—a sense of pride and identity, highlighting Greek culture, history, and the spirit of the people; inspiration and strength drawn from the messages of freedom, struggle, and love in his creations; and, finally, an inner reflection leading to a deeper connection with oneself, others, and our homeland. We hope the audience will leave with full hearts and bright eyes, feeling they have participated in an experience that transcends music—a celebration of memory, soul, and culture dedicated to Mikis Theodorakis.
Finally, if Mikis Theodorakis could listen to you that evening, what would you like to tell him through your music?
If I had the honor of addressing Mikis Theodorakis as a conductor interpreting his work, I would want to express words of deep gratitude and respect:
“Mr. Theodorakis,
If you were among us today, I would first like to thank you—not only for your music but for the light you left in the soul of our land. Through your creation, we learned what resistance, love, lyricism, and homeland mean. You taught us that music can be an act of freedom and, at the same time, a prayer.
As a conductor, I feel humble before the greatness of your work. Every melody of yours is like a river connecting generations, places, and emotions.
Through my interpretation, I strive to honor not only the composer but also the man Mikis Theodorakis, the one who believed in Greece, its people, and the value of culture as a way of life.
If I could look you in the eyes, I would simply say: ‘Thank you for showing us that music is not just sounds—it is soul, struggle, and truth.’”*
