Της συνδημότισσας μας Λούσιας Νικολαϊδου
Το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις επιστρέφει στη Βουλή και αυτή τη φορά η φωνή μας πρέπει να ακουστεί δυνατά, γιατί δεν αντέχουμε άλλο. Δεν είναι απλά θέμα νόμων και χαρτιών. Είναι τα σπίτια μας: το μέρος που μυρίζει ακόμα τα φαγητά της μαμάς, όπου τα παιδιά έκαναν τα πρώτα βήματα, όπου γιορτάσαμε γενέθλια και κλάψαμε μαζί στις δύσκολες μέρες. Είναι οι τοίχοι με τις φωτογραφίες, τις μνήμες, την ασφάλεια και την αξιοπρέπειά μας – και τώρα κινδυνεύουν να χαθούν, αφήνοντάς μας γυμνούς, σπασμένους, χωρίς να έχουμε πού να κρυφτούμε.
Δεν είμαστε αδύναμοι, ούτε φταίχτες οι περισσότεροι, είμαστε θύματα. Θύματα διαφθοράς, απληστίας, ανηθικότητας και δικαιοσύνης που κοιτά αλλού, ανεπάρκειας που μας άφησε μόνους, έρμαιο τοκογλυφίας που μας πνίγει. Δεν τα φάγαμε μαζί. Εμείς χάνουμε το σπίτι για καθυστερημένες δόσεις, ενώ οι μεγάλοι οφειλέτες – μεγαλοεπιχειρηματίες, funds, τράπεζες – μένουν ατιμώρητοι, με συμφέροντα που φτάνουν μέχρι βουλευτές και κόμματα, ενώ αρνούνται να φορολογηθούν τα υπερκέρδη τους για τα οποία υπερηφανεύονται.
Μας έφεραν εδώ το κούρεμα, η οικονομική κρίση, η ανεργία, τα capital controls, τα λουκέτα επιχειρήσεων, οι μειώσεις μισθών, τα μέτρα COVID που εξόντωσαν μικρομεσαίους και οικογένειες, οι υπερχρεώσεις, οι καταχρηστικές ρήτρες, τα αδιέξοδα δάνεια που συσσωρεύτηκαν από τότε. Οι πολέμοι, το ακριβό καύσιμο, τα πανάκριβα πλέον τρόφιμα κι αυτά κακής ποιότητας!
Και το χειρότερο; Μας έχουν φορτώσει άδικη ντροπή…
Η ντροπή που νιώθουμε κάθε φορά που κρύβουμε από φίλους και συγγενείς ότι παλεύουμε να πληρώσουμε δόσεις, ότι φοβόμαστε το τηλέφωνο από την τράπεζα, ότι κοιμόμαστε με βαριά καρδιά στο στήθος από το άγχος. Για το στρες, που βιώνουμε κάθε λεπτό και φθείρει αργά και σταθερά την ίδια μας την υγεία, σωματική και ψυχική!
Η ντροπή που μας κάνει να αποφεύγουμε να βγούμε έξω, να μην λέμε «έχω πρόβλημα», να κρύβουμε τα δάκρυα από τα παιδιά. Η ψυχολογική πίεση που μας τσακίζει: οι αϋπνίες, οι κρίσεις πανικού, η κατάθλιψη, η αίσθηση ότι αποτυγχάνουμε ως γονείς, ως άνθρωποι. Τραβάμε χρόνια τώρα αυτή την κόλαση – μόνοι, σιωπηλοί, με το κεφάλι χαμηλά.
Αλλά γιατί να κρυφτούμε εμείς; Από ποια ντροπή;
Η ντροπή δεν είναι δική μας. Είναι δική τους που μας έφτασαν εδώ και τώρα μας αφήνουν να πνιγούμε. Δεν φταίμε εμείς για την κρίση, για το κούρεμα, για τον COVID. Φταίει το σύστημα που μας χτύπησε πολλαπλές φορές και τώρα μας αφήνει να νιώθουμε μόνοι και ηττημένοι.
Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά: να ντρέπονται όσοι ψήφισαν κατά μας, όσοι βάζουν ταφόπλακες σε ότι μπορεί να προστατέψει τους πολίτες, όσοι προστατεύουν funds και τράπεζες αντί για οικογένειες. Δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε εμείς – είμαστε άνθρωποι που παλεύουμε, που αξίζουμε δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, που φτάνουμε να ακούμε τα παιδιά μας να ρωτούν: «Μαμά, μπαμπά, είμαστε φτωχοί τώρα και είναι άδειο το ψυγείο μας;»… ή «Μπαμπά, γιατί δεν έχουμε ηλεκτρικό;»
Διαχωρίζουμε ξεκάθαρα:
Οι στρατηγικοί κακοπληρωτές – έχουν λεφτά αλλά δεν θέλουν να πληρώσουν, κρύβουν περιουσίες και εκμεταλλεύονται το σύστημα. Αυτοί πρέπει να αντιμετωπίζονται σκληρά.
Εμείς – οι πραγματικά παθόντες – παλεύουμε από το 2013 μέχρι τον COVID να κρατήσουμε όρθια την οικογένειά μας, να τελειώσουν τα παιδιά μας το σχολείο, να φροντίσουμε τους άρρωστους μας, τους γονείς και παππούδες μας! Ξεχάσαμε τι σημαίνει Κυριακή, τι σημαίνουν διακοπές, έχουμε μια δαμόκλεια σπάθη από πάνω μας τόσα χρόνια! Τα ταβάνια μας στάζουν και φοράμε παλτό στο σπίτι και σκούφιες, γιατί δεν αντέχουμε το κόστος της θέρμανσης!
Ζητάμε δικαιοσύνη, όχι χάρες: να αμφισβητήσουμε υπερχρεώσεις και ρήτρες, να σταματήσει η εκποίηση μέχρι να κριθεί δίκαια. Αυτό λέει και η ΕΕ.
Ιούλιος 2023 – η μέρα που πόνεσε η ψυχή μας
Στις 13 Ιουλίου 2023 η Ολομέλεια απέρριψε (27-27) τις προτάσεις. Η Πρόεδρος Αννίτα Δημητρίου, παρά το μπάχαλο στην καταμέτρηση, δήλωσε ότι δεν υπήρχε αλλοίωση – και με την αρνητική ψήφο της, έβαλε την ταφόπλακα στο νομοσχέδιο.
Δεν ήταν λάθος. Ήταν επιλογή. Τώρα παρακολουθούμε στενά – ονόματα, ψήφους, απουσίες. Μιλήστε στους βουλευτές σας, σε αυτούς που δώσατε φωνή με την ψήφο σας. Τι σας αντιπροσωπεύει ως ανθρώπους με ήθος και εντιμότητα; Γιατί αυτό δεν αφορά αριστερά/δεξιά.
Αφορά ανθρωπιά και δικαιοσύνη.
Ο χρόνος τελειώνει
Συζήτηση στην Επιτροπή Οικονομικών στις 9 Μαρτίου 2026 (με κλήση Μ. Κεραυνού & Χρ. Πατσαλίδη). Τελική ψηφοφορία πιθανότατα πριν τέλη Απριλίου, πριν διαλυθεί η Βουλή για εκλογές 24 Μαΐου 2026. Έχουμε λίγες εβδομάδες.
Η ΕΕ μας δικαιώνει
Καταχρηστικές ρήτρες άκυρες (Οδηγία 93/13).
Δικαίωμα δικαιοσύνης πριν εκποίηση (Mortgage Credit Directive).
Ουσιαστικός έλεγχος χρεών (CJEU).
Στην Κύπρο χάνονται περιουσίες με συνοπτικές, παράνομες διαδικασίες. Αυτή είναι αδικία που σπάει καρδιές. Ζητάμε: προσφυγή πριν χαθεί το σπίτι, αναστολή όταν αμφισβητείται το χρέος, προστασία της πρώτης κατοικίας.
Όλοι μαζί: νομικοί, κινήματα, εθελοντές, γειτονιές, κόμματα. Μιλήστε. Μιλήστε χωρίς ντροπή. Μιλήστε για τον πόνο σας, για την ψυχολογική πίεση, για τα κρυφά δάκρυα, για τις άυπνες νύχτες ή τους εφιάλτες που σε κυνηγούν άμα καταφέρεις να σε πάρει ο ύπνος, για τα παιδιά που ρωτούν. Όταν μιλάμε, σπάμε τη σιωπή. Όταν ενώσουμε φωνές, σπάμε την αδικία.
Το σπίτι μας δεν είναι εμπόρευμα για να αισχροκερδούν εκείνοι που κατέστρεψαν και καταστρέφουν αυτόν τον τόπο. Είναι η ζωή μας, τα δάκρυά μας, η αξιοπρέπειά μας. Και δεν θα αφήσουμε κανέναν να το πάρει.
Παρακολουθούμε. Θα θυμόμαστε.
Η 9η Μαρτίου 2026 είναι η αρχή – δεν σιωπούμε άλλο, δεν αντέχουμε άλλο!
Λούσια Νικολαΐδου
