Article follows in English
Της Συντακτικής Ομάδας του SkalaTimes
Αφού διαφωνούμε μεταξύ μας, πώς ελπίζουμε σε λύση;
Η εκλογή του Τουφάν Ερχιουρμάν στα κατεχόμενα, ανεξάρτητα από το τι πραγματικά σηματοδοτεί για το μέλλον των διαπραγματεύσεων, αποκάλυψε για ακόμη μια φορά το βαθύτερο μας πρόβλημα: την αδυναμία της ελληνοκυπριακής πλευράς να βρει κοινές συντεταγμένες, έστω και σε επίπεδο πολιτικής ανάγνωσης των εξελίξεων. Αν κάτι αξίζει να συζητηθεί μετά τα αποτελέσματα, δεν είναι το μήνυμα των Τουρκοκυπρίων, αλλά η απόλυτη ασυνεννοησία των δικών μας πολιτικών δυνάμεων -μιας χώρας που δηλώνει ότι θέλει λύση, αλλά διαρκώς αδυνατεί να ορίσει ποια λύση θέλει, ποιον θεωρεί εχθρό και ποιον σύμμαχο.
Για κάποιους, η επικράτηση Ερχιουρμάν είναι «αέρας αισιοδοξίας». Για άλλους, απλώς «ψευδαισθήσεις». Για τους περισσότερους, ένα ακόμη επεισόδιο στον μακρύ κύκλο δηλώσεων χωρίς ουσία, όπου κάθε κόμμα προσπαθεί να χωρέσει τη δική του γραμμή μέσα στο εθνικό αφήγημα – ένα αφήγημα που μοιάζει πια κουρασμένο, κατακερματισμένο, χωρίς σαφή προσανατολισμό.
Οι αντιδράσεις των κομμάτων: Ένα μοιρασμένο νησί, πολλές μεταφράσεις της ιστορίας
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός έσπευσε να δει στο αποτέλεσμα των «εκλογών» ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ της επανένωσης και κατά της πολιτικής των δύο κρατών. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου μπορεί να μην είναι πια στο προσκήνιο, αλλά το πνεύμα του ρεαλισμού που χαρακτήριζε τον ΔΗΣΥ φαίνεται να επιβιώνει: αισιοδοξία, αλλά με την προϋπόθεση της «σοβαρότητας, του ρεαλισμού και της πολιτικής βούλησης». Ο ΔΗΣΥ βλέπει «ευκαιρία επανεκκίνησης», όχι πανηγυρικά μηνύματα νίκης.
Το ΑΚΕΛ, από την άλλη, στάθηκε πιο καθαρά υπέρ της αισιοδοξίας, μιλώντας για «θετικό και ελπιδοφόρο μήνυμα» και συγχαίροντας ανοιχτά τον Ερχιουρμάν. Η Αριστερά, πιστή στην ομοσπονδιακή γραμμή, διάβασε το αποτέλεσμα ως επιβεβαίωση της προσήλωσης της τ/κ κοινότητας στη λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Ένα μήνυμα που το κόμμα μεταφράζει ως πρόσκληση για συνέχιση των διαπραγματεύσεων από εκεί που σταμάτησαν.
Στον αντίποδα, το ΕΛΑΜ απορρίπτει κάθε μορφή αισιοδοξίας. Ο Χρίστου μίλησε για «ψευδαισθήσεις» και για «κοροϊδία του κόσμου». Θύμισε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που καταδικάζουν κάθε αναγνώριση του ψευδοκράτους και αναφέρθηκε στις δηλώσεις του ίδιου του Ερχιουρμάν, ο οποίος «δεν θα καθορίζει πολιτική χωρίς την Τουρκία». Για το ΕΛΑΜ, λοιπόν, τίποτα δεν αλλάζει· το μόνο σταθερό δεδομένο είναι η κατοχή.
Το ΔΗΚΟ κράτησε αποστάσεις ασφαλείας. Αναγνωρίζει τη θετική πλευρά της απομάκρυνσης Τατάρ, αλλά δεν τρέφει αυταπάτες. «Η Άγκυρα αποφασίζει, όχι η τουρκοκυπριακή ηγεσία» υπογραμμίζει, με έναν ρεαλισμό που αγγίζει τον κυνισμό. Αντί να πανηγυρίζει, προειδοποιεί ότι η Τουρκία εξακολουθεί να κινεί τα νήματα και πως οι διεθνείς πιέσεις πρέπει να κατευθυνθούν εκεί.
Η ΔΗΠΑ κρατάει μια ισορροπία ανάμεσα στην επιφυλακτική αισιοδοξία και την αναγνώριση της τουρκικής επιρροής. Μιλά για «μήνυμα απόρριψης της διχοτόμησης» αλλά υπενθυμίζει ότι «η Άγκυρα εξακολουθεί να έχει τον καθοριστικό λόγο». Η πολιτική νηφαλιότητα της ΔΗΠΑ μοιάζει με προσπάθεια να κρατηθεί το κέντρο μιας ζυγαριάς που συνεχώς γέρνει προς τον διχασμό.
Η ΕΔΕΚ, πιστή στην παλαιά γραμμή της «εθνικής επαγρύπνησης», απορρίπτει τα πάντα ως ψευδαισθήσεις. Επαναφέρει δηλώσεις Ερχιουρμάν περί «δραστικών εγγυήσεων» της Τουρκίας και διεκδίκησης της Πάφου, της Λεμεσού και της Λάρνακας – για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως «απέναντί μας έχουμε την κατοχική, επεκτατική και αδιάλλακτη Τουρκία». Καμία χαραμάδα ελπίδας, μόνο επιβεβαίωση του γνωστού φόβου.
Το νεότευκτο Άλμα βλέπει «μια μικρή χαραμάδα αισιοδοξίας», αλλά όχι νίκη. Μια μετρημένη τοποθέτηση που τονίζει την ανάγκη για αποδέσμευση της τουρκοκυπριακής κοινότητας από την τουρκική επιρροή — ίσως μια πιο ρεαλιστική ανάγνωση για όσους θέλουν να κρατήσουν ελπίδες χωρίς αυταπάτες.
Το Volt, τέλος, εκφράστηκε με το πιο ευρωπαϊκό, προοδευτικό και οραματικό λεξιλόγιο: «Μια ψήφος για την επανένωση, τη δημοκρατία και την ελπίδα». Με σαφές μήνυμα υπέρ της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας και με προτάσεις για επανέναρξη διαπραγματεύσεων, οικοδόμηση εμπιστοσύνης και ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ, το Volt επιχειρεί να τοποθετήσει το Κυπριακό όχι στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον.
Στον αντίποδα όλων, η Δημοκρατική Αλλαγή κρατά ίσως την πιο κυνική γραμμή: «Καμία αλλαγή – μόνο επιβεβαίωση εξάρτησης». Μια φράση που θα μπορούσε να συνοψίσει και τη διάθεση μεγάλου μέρους της κοινωνίας, κουρασμένης από διακηρύξεις χωρίς αποτέλεσμα.
Διαφωνούμε για το τι σημαίνει το “μήνυμα” – και περιμένουμε λύση
Από το «ευκαιρία επανεκκίνησης» του ΔΗΣΥ μέχρι το «ας περιορίσουμε τις ψευδαισθήσεις» της ΕΔΕΚ, η απόσταση είναι τεράστια. Και το πρόβλημα δεν είναι οι διαφορετικές πολιτικές αναλύσεις· το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι διαφορές λειτουργούν διαχρονικά ως άλλοθι για ακινησία. Όταν δεν μπορούμε καν να συμφωνήσουμε στο πώς ερμηνεύουμε μια εκλογική διαδικασία στα κατεχόμενα, πώς μπορούμε να προσδοκούμε ότι θα υπάρξει κοινό εσωτερικό μέτωπο για μια λύση;
Γιατί ας μην κρυβόμαστε: μιλάμε για μια χώρα που, μισό αιώνα μετά την εισβολή, δεν έχει αποφασίσει -συλλογικά όλα τα κόμματα- ποια λύση θέλει.
Μια πολιτεία που ακόμη δεν έχει απαντήσει αν ο εχθρός είναι η Τουρκία ή η δική μας απραξία. Αν οι Τουρκοκύπριοι είναι «αδέρφια μας» ή απλώς «18%», όπως επιμένουν ορισμένοι κομματικοί εκπρόσωποι που μοιάζουν να έχουν μείνει παγιδευμένοι στο καλοκαίρι του 1974.
Μια χώρα που δεν μπορεί να συμφωνήσει στο ποια είναι η εθνική της στρατηγική, πώς ελπίζει να πείσει τους άλλους -και κυρίως τον ίδιο της τον λαό- ότι η επανένωση είναι εφικτή;
Όταν τα κόμματα γίνονται εμπόδιο αντί για όραμα
Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι αν ο Ερχιουρμάν φέρνει ελπίδα ή όχι. Ίσως το πραγματικό ερώτημα είναι αν εμείς οι ίδιοι μπορούμε να διαχειριστούμε έστω και μια αχτίδα ελπίδας χωρίς να τη μετατρέψουμε σε αφορμή για κομματικό καυγά. Γιατί όσο τα κόμματα αδυνατούν να συνεννοηθούν, ο τόπος μένει στάσιμος – και η Κύπρος χάνει κάθε ευκαιρία να καθορίσει το μέλλον της πριν το καθορίσουν άλλοι γι’ αυτήν.
Η πολιτική πολυφωνία είναι θεμέλιο της δημοκρατίας. Και βεβαίως τα κόμματα θα διαφωνούν, αφού τις θέσεις τους ορίζουν η ιδεολογία του κάθε κόμματος, (χαιρετούμε τους “απολιτικ” και “ακομμάτιστους” που ψηφίζουν “πρόσωπα”). Όμως, όταν η πολυφωνία αφορά ένα μοιρασμένο νησί και τη λύση του και μετατρέπεται σε εθνική βαβέλ, τότε ο δρόμος προς την αδιέξοδο της λύσης είναι μονόδρομος. Όταν η κάθε δήλωση γίνεται εργαλείο εσωτερικής αντιπαράθεσης και όχι εργαλείο εθνικής στρατηγικής, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια (μόνο) η κατοχή αλλά και η αδυναμία μας να σκεφτούμε συλλογικά.
Κι έτσι, κάθε φορά που μιλάμε για λύση, μιλάμε για μια λέξη που έχει χάσει το περιεχόμενό της. Γιατί λύση χωρίς κοινό όραμα, χωρίς εσωτερική συμφωνία, χωρίς πολιτική ωριμότητα, δεν είναι λύση, είναι ψευδαίσθηση.
Μπορεί ο Ερχιουρμάν να σηματοδοτεί ελπίδα για κάποιους, ή απλώς επανάληψη για άλλους. Αλλά η ουσία είναι αλλού: όσο εμείς δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε τι σημαίνει η κάθε εξέλιξη, τόσο η Κύπρος θα παραμένει διχοτομημένη – όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά κυρίως πολιτικά και νοητικά.
Αφού διαφωνούμε μεταξύ μας, πώς ελπίζουμε σε λύση;
Και μήπως, τελικά, τα κόμματα που υποτίθεται πως υπηρετούν το «εθνικό συμφέρον», είναι εκείνα που -έστω άθελά τους – το υπονομεύουν περισσότερο; (Sorry guys).
Ο Πενταδάκτυλος περιμένει…..
———————————————————————————————————
A country that cannot agree on its national strategy, its enemies and its allies — how does it hope to convince others, and above all its own people, that reunification is possible?
By the Editorial Team of SkalaTimes
If we can’t agree among ourselves, how can we hope for a solution?
The election of Tufan Erhürman in the occupied areas, regardless of what it truly signifies for the future of the negotiations, has once again exposed our deepest problem: the Greek Cypriot side’s inability to find common ground — even at the level of political interpretation of developments.
If there is one thing worth discussing after the results, it is not the message of the Turkish Cypriots, but the utter lack of coordination among our own political forces — in a country that claims to want a solution, yet consistently fails to define what kind of solution it seeks, who it considers an enemy and who an ally.
For some, Erhürman’s victory is “a breath of optimism.” For others, mere “illusions.” For most, just another episode in the endless cycle of hollow statements, where every party tries to fit its own narrative into the national storyline — a storyline that now feels tired, fragmented, and directionless.
The parties’ reactions: A divided island, many interpretations of history
The Democratic Rally (DISY) was quick to interpret the outcome of the “elections” as a strong message in favor of reunification and against the policy of two states. Averof Neophytou may no longer be on the frontline, but the spirit of realism that characterized DISY seems to endure: optimism, yet under the condition of “seriousness, realism, and political will.” DISY sees an “opportunity for a restart,” not a reason for celebration.
AKEL, on the other hand, stood clearly on the side of optimism, speaking of a “positive and hopeful message” and openly congratulating Erhürman. The Left, loyal to the federal model, interpreted the result as confirmation of the Turkish Cypriot community’s commitment to a bizonal, bicommunal federation — a message that the party reads as an invitation to resume negotiations from where they were left off.
In stark contrast, ELAM rejects any form of optimism. Christou spoke of “illusions” and “deceiving the people.” He reminded of the UN resolutions condemning any recognition of the pseudo-state and cited Erhürman’s own statements that he “will not shape policy without Turkey.” For ELAM, therefore, nothing changes; the only constant remains the occupation.
DIKO kept a cautious distance. It acknowledges the positive aspect of Tatar’s removal but harbors no illusions: “Ankara decides, not the Turkish Cypriot leadership,” it stresses — a realism bordering on cynicism. Instead of celebrating, it warns that Turkey continues to pull the strings and that international pressure must be directed there.
DIPA maintains a balance between cautious optimism and recognition of Turkey’s influence. It speaks of a “message rejecting partition,” but reminds that “Ankara still has the decisive say.” DIPA’s political composure seems like an effort to hold the center of a scale that keeps tipping toward division.
EDEK, faithful to its old line of “national vigilance,” rejects everything as illusion. It recalls Erhürman’s statements about “strong Turkish guarantees” and claims to Paphos, Limassol, and Larnaca — to conclude that “what we face is the occupying, expansionist, and intransigent Turkey.” No glimmer of hope there, only the reaffirmation of familiar fears.
The newly formed ALMA party sees “a small glimmer of optimism,” but not a victory. A measured stance highlighting the need for the Turkish Cypriot community to free itself from Turkish influence — perhaps a more realistic interpretation for those who wish to hold on to hope without delusion.
Finally, Volt expressed itself in the most European, progressive, and visionary language: “A vote for reunification, democracy, and hope.” With a clear message in favor of a bizonal, bicommunal federation and proposals for resuming negotiations, building trust, and strengthening the EU’s role, Volt seeks to place the Cyprus issue not in the past but in the future.
On the opposite end, Democratic Change holds perhaps the most cynical stance: “No change – only reaffirmed dependency.” A phrase that could also summarize the sentiment of much of society, tired of declarations without results.
We disagree on what the “message” means — and yet we expect a solution
From DISY’s “opportunity for restart” to EDEK’s “let’s limit the illusions,” the distance is vast. And the problem isn’t differing political analyses — the problem is that these differences have long served as an alibi for inertia.
When we can’t even agree on how to interpret an electoral process in the occupied areas, how can we expect a united internal front for a solution?
Let’s not hide it: we are speaking of a country that, half a century after the invasion, has not collectively — as a political body — decided what solution it truly wants.
A polity that still hasn’t answered whether the enemy is Turkey or our own inertia. Whether the Turkish Cypriots are our “brothers” or merely “the 18%,” as some party representatives insist, seemingly trapped in the summer of 1974.
A country that cannot agree on what its national strategy is — how does it hope to convince others, and above all its own people, that reunification is achievable?
When parties become an obstacle instead of a vision
Perhaps, then, the real question is not whether Erhürman brings hope or not. Perhaps the real question is whether we ourselves can handle even a ray of hope without turning it into yet another cause for partisan conflict.
Because as long as the parties fail to communicate, the country remains stagnant — and Cyprus loses every chance to shape its own future before others shape it for her.
Political pluralism is the cornerstone of democracy. Of course, parties will disagree — their ideologies define them (greetings to the “apolitical” and “non-partisan” voters who choose “individuals”).
But when pluralism concerns a divided island and its solution, and turns into a national Babel, then the road toward the dead end of “no solution” becomes a one-way street.
When every statement becomes a tool for internal confrontation instead of national strategy, the problem is no longer (only) the occupation — it is our inability to think collectively.
And so, every time we talk about a “solution,” we are talking about a word that has lost its meaning. Because a solution without a shared vision, without internal consensus, without political maturity, is not a solution — it’s an illusion.
Erhürman may signify hope for some, or mere repetition for others. But the essence lies elsewhere: as long as we cannot agree on what each development means, Cyprus will remain divided — not only geographically, but above all politically and mentally.
If we can’t agree among ourselves, how can we hope for a solution?
And perhaps, in the end, the very parties that claim to serve the “national interest” are the ones — even unintentionally — undermining it the most. (Sorry, guys.)
Pentadaktylos is waiting……
