Text follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Υπάρχει μια μερίδα κόσμου (εντός, εκτός κι επί τα αυτά της Αριστεράς), που πιστεύει πως η Αριστερά εκπροσωπεί και υπερασπίζεται την προοδευτικότητα, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και, ως εκ τούτου, την ελευθερία του λόγου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναμένει κανείς από όσους επιθυμούν να ηγηθούν σε αριστερά κόμματα, κινήματα ή ομάδες να υπερασπίζονται, αν μη τι άλλο, τα πιο πάνω.
Βέβαια, έχουμε πει χιλιάδες φορές πως η θεωρία συχνά απέχει από την πράξη έτη φωτός.
Ο Αλέξης λοιπόν (ένας είναι ο Αλέξης) στέλνει στο δικαστήριο τον δημοσιογράφο Βαξεβάνη επειδή δημοσίευσε -και προπαντός σχολίασε- αποσπάσματα από το βιβλίο «Ιθάκη» το οποίο ακόμη δεν έχει κυκλοφορήσει.
Το θέμα μου σήμερα, Κυριακάτικα με τον καφέ μου, (από την καφετερία του Γιώργου στα Λιβάδια – Ipanema), δεν είναι κατά πόσο νομικά είναι ορθό κάτι τέτοιο (σαφέστατα και νομικά η υπόθεση έχει βάση).
Το θέμα μου -σε έναν κόσμο που οδεύει κατά βαρβάρων, δείτε τι γίνεται στα ΜΚΔ- είναι κατά πόσο είναι «αριστερή» αυτή η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα, και μάλιστα λίγο πριν κυκλοφορήσει το πολυαναμενόμενο βιβλίο του.
Σε έναν κόσμο όπου η Αριστερά χάνει από παντού, (για όσους αμφιβάλλουν: κυβέρνηση Μητσοτάκη 6 χρόνια, δεξιά κυβέρνηση στην Κύπρο 3 θητείες, τα κεντροαριστερά κόμματα “βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση” σε αρκετές χώρες της ΕΕ σύμφωνα με το Euronews, άνοδος δεξιών και ακροδεξιών κομμάτων στις ευρωεκλογές του 2024, κτλ.), δεν μπορούν όσοι θέλουν να ηγηθούν της Αριστεράς να βάζουν αυτογκόλ.
Διότι, στο δικό μου φτωχό μυαλουδάκι, η κίνηση του Αλέξη είναι ένα αυτογκόλ της Αριστεράς, ακόμη κι αν ο εκδοτικός οίκος έχει κάθε δικαίωμα να κινηθεί νομικά.
Ακόμη κι αν οι προθέσεις του δημοσιογράφου (που, ειρήσθω εν παρόδω, άνοιξε φιλικές… παρτίδες με τον Άδωνι Γεωργιάδη) δεν ήταν και οι πιο αγνές δημοσιογραφικά.
Αυτά είναι ψιλά γράμματα για όσους ακόμη ασχολούμαστε με ιδεολογίες, θέσεις και αρχές.
Ναι, το ζήτημα δεν είναι νομικό, ακόμη και για μένα που είμαι υπερευαίσθητη σε θέματα πνευματικών δικαιωμάτων λόγω της σχέσης μου με τα βιβλία.
Θεωρώ πως σε αυτή την υπόθεση το ζήτημα είναι άκρως πολιτικό και ηθικό.
Είναι συμβατή η προσφυγή στη δικαιοσύνη με την εικόνα ενός αριστερού πολιτικού;
Τι μήνυμα στέλνει ο αριστερός πολιτικός σε εμάς τους δημοσιογράφους όσον αφορά την ελευθερία του λόγου;
Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα έλεγα ότι ο συνάδελφος δημοσιογράφος όφειλε να μην δημοσιεύσει απόσπασμα από βιβλίο που δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει, χωρίς την άδεια του εκδοτικού.
Αλλά εδώ το θέμα δεν είναι το βιβλίο, ούτε τα πνευματικά δικαιώματα, είναι η πολυλαβωμένη από παντού Αριστερά, στο όνομα της οποίας πολλοί έχουν ορκιστεί, αλλά με δεξιότατες, ωστόσο, προθέσεις και πράξεις.
Η Αριστερά οφείλει, λόγω του χαρακτήρα της, να υπερασπίζεται την ελευθερία του λόγου, να μην καταφεύγει στα δικαστήρια εναντίον δημοσιογράφου.
Κανένας πολιτικός σε Κύπρο και Ελλάδα δεν αδικήθηκε τόσο από τα ΜΜΕ όσο ο Δημήτρης Χριστόφιας, (το παραδέχονται ακόμη και στελέχη της Δεξιάς), αλλά ουδέποτε κατέφυγε στα δικαστήρια, προφανώς επειδή ήξερε πως κάτι τέτοιο δεν θα ταίριαζε με την ιδέα της Αριστεράς.
Ναι, ο Αλέξης έχει βγει στο πηγαιμό για την Ιθάκη, αλλά δεν διαφαίνεται αριστερός ο δρόμος.
Δεν βαριέσαι… ίσως και να μην ήταν ποτέ!
- Ο τίτλος είναι, βεβαίως, λογοπαίγνιο από το «Πρώτη Φορά Αριστερά» του τότε Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Σήμερα, πρώτη φορά, η Αριστερά μάς δείχνει πως, στο τσακίρ κέφι, μπορεί και να λογοκρίνει δημοσιογράφους.
Καλή μας Κυριακή!
For the First Time… The Left, Mr. Alexis!
By Yiota Dimitriou, Editor-in-Chief, SkalaTimes
There is a segment of the public—both within and outside the Left—that believes the Left represents and defends progress, justice, equality, and, therefore, freedom of expression.
Within this framework, one would expect those aspiring to lead left-wing parties, movements, or groups to defend, at the very least, these principles. Of course, we have said thousands of times that theory is often light-years away from practice.
So here we have Alexis (there’s only one Alexis) taking journalist Vaxevanis to court because he published—and, importantly, commented on—excerpts from the book Ithaca, which has not even been released yet.
My concern today, as I sip my Sunday coffee from Giorgos’ café in Livadia—Ipanema—is not whether this move is legally justified (it clearly has legal grounds). My concern—in a world heading toward barbarism, just look at social media—is whether Alexis Tsipras’ action can in any way be called “left-wing,” especially just before the release of his highly anticipated book.
In a world where the Left is losing on all fronts—for those who doubt: six years of Mitsotakis’ government in Greece, three terms of right-wing rule in Cyprus, center-left parties “in freefall” in many EU countries according to Euronews, the rise of right-wing and far-right parties in the 2024 European elections, and so on—those who aspire to lead the Left cannot afford own-goals.
Because, in my humble opinion, Alexis’ move is an own-goal for the Left—even if the publishing house has every right to pursue legal action. Even if the journalist’s intentions (who, incidentally, has friendly ties with Adonis Georgiadis) were not the purest journalistic ones.
These are fine print details for those of us who still care about ideology, principles, and values.
Yes, the issue is not legal—even for me, someone hypersensitive to copyright issues because of my relationship with books. In this case, the matter is deeply political and ethical.
Is a court case compatible with the image of a left-wing politician?
What message does a left-wing politician send to us journalists regarding freedom of expression?
In any other case, I would have said that the journalist should not have published excerpts from an unreleased book without the publisher’s permission. But here, the issue is not the book, nor the copyright—it is the Left, battered on all sides, in whose name many have sworn allegiance, but whose intentions and actions are, in fact, extremely conservative.
By its very nature, the Left must defend freedom of expression and refrain from taking journalists to court. No politician in Cyprus or Greece has been treated as unfairly by the media as Dimitris Christofias (even right-wing officials admit this), yet he never resorted to litigation, clearly understanding that such an action would contradict the ideals of the Left.
Yes, Alexis is embarking on his journey to Ithaca—but the path hardly appears left-wing. Then again… perhaps it never was.
The title, of course, is a play on the phrase “For the First Time Left” of the former Prime Minister Alexis Tsipras. Today, for the first time, the Left shows us that, in a fit of pique, it can censor journalists.
Happy Sunday!
