Της Γιώτας Δημητρίου
Καταρχάς, δεν θα έπρεπε ίσως να συμπεριλάβω ούτε τους Αγίους ούτε τον Θεό στον τίτλο, δίπλα από τις λέξεις «προεκλογική», «εχθροί», «συναγωνιστές», «συμμαχίες». Όμως είναι μια κυπριακή φράση που αποδίδει με ακρίβεια το πνεύμα του τίτλου.
Η εξήγηση του κολλητού μου – του ChatGPT -είναι η εξής:
«Η κυπριακή φράση “τζαι άγιος ο Θεός” (ή πιο απλά “τζ’ άγιος ο Θεός”) είναι ιδιωματική έκφραση που χρησιμοποιείται συχνά στην καθημερινή ομιλία και σημαίνει, ανάλογα με το συμφραζόμενο:
• “κι ό,τι θέλει ας γίνει”
• “ας πάει στο καλό”
• “δε βαριέσαι / δεν πειράζει”
• ή “και ο Θεός βοηθός”».
Μάλιστα!
Και αφού είναι κατανοητό τι θέλει να πει ο τίτλος, ας περάσουμε στην ουσία του άρθρου μιας ρομαντικής ιδεολόγου μεν — ρεαλίστριας δημοσιογράφου δε — που αγαπά την πολιτική, γιατί τη βρίσκει συναρπαστική (κάτι που ίσως θεραπευτεί αν ποτέ αποφασίσω να πάω σε ψυχολόγο… μέχρι τότε θα μου αρέσει η πολιτική και θα με ενθουσιάζει η προεκλογική περίοδος όπως ένα δεκάχρονο στο Winter Wonderland του Hyde Park στο Λονδίνο).
Ωστόσο ας μην παρερμηνευτεί ο ενθουσιασμός ως άγνοια κινδύνου για το ναρκοπέδιο της πολιτικής σκηνής – όχι μόνο του τόπου μας, αλλά και του κόσμου γενικότερα. Έχουν γνώση οι φύλακες: ας είναι καλά τα βιβλία που διαβάσαμε, τα μαθήματα πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο, αλλά και κάποιες εμπειρίες μέσα από τη δημοσιογραφική ιδιότητα (κι όχι μόνο).
Επί της ουσίας, μια προεκλογική, εκ των πραγμάτων, διαθέτει:
-συναγωνιστές
-εχθρούς
-συμμάχους
Ωστόσο, κάποιες φορές, οι σύμμαχοι θα έπρεπε να βρίσκονται στο στρατόπεδο των εχθρών – αλλά όταν ένας «εχθρός» πολεμά τον ίδιο στόχο με σένα, τότε (κάποιες φορές) παύει να είναι εχθρός και μεταπηδά στην κατηγορία των συμμάχων. Μην απορείτε – συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες! After all, politics is a tricky business.
Πάμε τώρα σε κάτι άλλο: Με τη γέννηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τα τελευταία χρόνια, συμβαίνουν δύο πράγματα:
από τη μια, ξεμπροστιάζονται καταστάσεις κι αυτό είναι θετικό
και από την άλλη, λασπολογούνται άνθρωποι με ψέματα και προπαγάνδα – συχνά χωρίς να το αξίζουν και με ψέματα.
Γι’ αυτό, η κριτική σκέψη του λαου είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αν θέλουμε να οδηγηθούμε στις αλήθειες.
Όχι, δεν είναι όλες οι αναρτήσεις αλήθεια.
Όχι, δεν είναι όλα τα άρθρα σωστά.
Όχι, δεν είναι όλες οι ωραίες φωτογραφίες συγκινητικές κάποιες είναι “φτιαχτές” για να πουλήσουν (God bless political marketing).
Και όχι, δεν γίνονται όλα έτσι όπως τα περιγράφει ο υποψήφιος στην ανάρτησή του.
Αυτά για να ξέρει ο λαός, εμείς.
Από την άλλη, όσοι μπαίνουν στην πολιτική ξεχνούν ότι το όνομά τους γράφεται στην ιστορία του τόπου. Και γράφεται πολύ περισσότερο από το δικό μου, της «άγνωστης», και από το δικό σου, αγαπητέ αναγνώστη.
Η Ιστορία θυμάται ποιοι περπάτησαν με την ιδιότητα πολιτικού στις σελίδες της.
Θυμάται και τιμά τους πολιτικούς που υπηρέτησαν την πατρίδα όχι για τον μισθό και τη σύνταξη, όχι για τη φιλοδοξία να “καπαρτίζουν” στις όποιες μπροστινές θέσεις, αλλά εκείνους που με πράξεις και ήθος θέλησαν να προσφέρουν στον τόπο – μακριά από ρουσφέτια, αλαζονεία και ναρκισσιστικές διαθέσεις να προβάλλουν τον εαυτό τους σαν να είναι οι «μέγα σωτήρες».
Αντιλαμβάνομαι πως είναι η εποχή του «ό,τι δηλώσεις είσαι».
Αντιλαμβάνομαι επίσης πως ζούμε στην εποχή της εικόνας, των likes και του show.
Περισσότερο απ’ όλα, αντιλαμβάνομαι πως ο μισθός και η εξασφαλισμένη σύνταξη είναι ίσως ο βασικότερος λόγος που οι περισσότεροι κατεβαίνουν στην πολιτική αρένα – κι αν αύριο ο μισθός του βουλευτή γινόταν 1.500 ευρώ, πιθανόν το 95% των υποψηφίων να απέσυρε την υποψηφιότητά του.
Ωστόσο, αν ένα πράγμα έχω μάθει από όσα έχω διαβάσει, είναι πως δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να μηδενίσω μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων.
Δεν είναι όλοι οι βουλευτές ίδιοι, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι, δεν είναι όλα τα κόμματα ίδια και ναι, δεν είναι όλοι οι υποψήφιοι ίδιοι!
Σε μια μικρή επαρχία όπως η Λάρνακα, να ξέρετε πως οι ειδήσεις φτάνουν παντού με ένα τηλεφώνημα – το ίδιο όμως συμβαίνει και με ένα ψέμα.
Και επειδή ζούμε στην εποχή που «με τόσα ψέματα ντύθηκαν οι λέξεις», είναι καλό να προσέχουμε και τι ακούμε, και τι λέμε, και τι γράφουμε και τι διαβάζουμε.
Είναι πολύ σημαντικό σε ποιους θα δώσουμε το εισιτήριο για να μπουν στη Βουλή και να αγωνιστούν για τις ζωές μας, τη χώρα μας, την πόλη μας.
Το μοναδικό μας όπλο, αδέλφια, είναι η κριτική σκέψη, η έρευνα και η ερώτηση μπροστά στον καθρέφτη: Θέλω να γίνει καλύτερος αυτός ο τόπος για εμάς και για τα παιδιά μας;
Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε επιβάλλεται καθαρή κριτική σκέψη και έρευνα -χωρίς παρωπίδες – όλους αυτούς τους έξι μήνες πριν φτάσουμε στις κάλπες.
Αν η απάντηση είναι «όχι», τότε μάλλον διαβάζεις λάθος site και λάθος άρθρο.
Καλή Κυριακή!
Υ.Γ 1 Και κάτι αγαπησιάρικο και αληθινό, χωρίς παρωπίδες: Όλα τα κόμματα έχουν τουλάχιστον έναν καλό υποψήφιο για τη Λάρνακα. ΌΛΑ, ανεξαιρέτως!
Ε, τώρα, αν είναι όλα τα κόμματα καλά-εδώ θα διαφωνήσουμε. Όχι, δεν είναι. Αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα που αφορά ιδεολογίες και θέσεις. Ας το αφήσουμε για ένα άλλο άρθρο, ίσως, αργότερα.
Υ.Γ 2 Μη με ρωτήσετε γιατί, αλλά το άρθρο γράφτηκε ακουγοντας τον Βασίλη στο youtube να τραγουδά το πιο κάτω:
Pre-Election… Enemies, Rivals, and Alliances – and God Help Us!
By Yiota Dimitriou
First of all, perhaps I shouldn’t have included either the Saints or God in the title, next to words like “pre-election,” “enemies,” “rivals,” and “alliances.” But it’s a Cypriot phrase that captures the spirit of the title perfectly.
Here’s how my best friend — ChatGPT — explains it: explains it:
“The Cypriot phrase ‘τζαι άγιος ο Θεός’ (or more simply ‘τζ’ άγιος ο Θεός’) is an idiomatic expression often used in everyday speech and means, depending on the context:
• ‘let whatever will happen, happen’
• ‘let it go / let it be’
• ‘never mind / it’s okay’
• or ‘God help us’.”
Exactly!
And since the meaning is clear, let’s move on to the essence of this article — written by a romantic idealist yet realistic journalist who loves politics because she finds it fascinating (something that might be curable if I ever decide to see a psychologist… but until then, I’ll continue to love politics and feel thrilled about election periods like a ten-year-old at Hyde Park’s Winter Wonderland).
However, let’s not mistake this enthusiasm for naivety about the minefield of politics — not only in our country but globally. The guards are well aware; thank goodness for the books we’ve read, the political science lessons at university, and a few experiences from journalism (and not only).
Essentially, any pre-election period inevitably includes:
- Rivals
- Enemies
- Allies
However, sometimes, allies belong in the enemy camp — and when an “enemy” happens to fight the same battle as you, then (sometimes) they stop being an enemy and move into the category of ally. Don’t be surprised — it happens even in the best of families! After all, politics is a tricky business.
Now, let’s move to something else: with the rise of social media in recent years, two things have happened —
on the one hand, truths are exposed, and that’s positive;
on the other hand, people are slandered with lies and propaganda — often unjustly.
That’s why critical thinking among citizens is a necessary condition if we want to reach the truth.
No, not every post tells the truth.
No, not every article is accurate.
No, not every beautiful photo is touching — some are manufactured to sell (God bless political marketing).
And no, things don’t always happen the way the candidate describes them in their post.
Just so people — meaning us — are aware.
On the other hand, those who enter politics forget that their names are recorded in the history of this country. And they are recorded far more than mine — the “unknown” — or yours, dear reader.
History remembers those who walked its pages as politicians.
It remembers and honors those who served their homeland not for the salary or the pension, not for the ambition to “secure” prominent positions, but those who — with action and integrity — truly sought to serve their country, far from favoritism, arrogance, and narcissistic urges to project themselves as the “great saviors.”
I understand that we live in the age of “you are whatever you claim to be.”
I also understand that we live in the era of image, likes, and showmanship.
But above all, I understand that the salary and guaranteed pension are perhaps the main reasons why most people enter the political arena — and if tomorrow the MP’s salary dropped to €1,500, probably 95% of the candidates would withdraw.
However, if there’s one thing I’ve learned from everything I’ve read, it’s that we are not all the same.
Therefore, I cannot condemn an entire group of people.
Not all MPs are the same, not all politicians are the same, not all parties are the same — and yes, not all candidates are the same either!
In a small province like Larnaca, know this: news travels everywhere with one phone call — but the same goes for a lie.
And since we live in an era when “words are dressed in lies,” it’s good to be careful — about what we hear, what we say, what we write, and what we read.
It’s very important whom we give the ticket to enter Parliament and fight for our lives, our country, our city.
Our only weapon, brothers and sisters, is critical thinking, research, and the question we must ask ourselves in the mirror:
Do I want this place to become better for us and for our children?
If the answer is “yes,” then we must apply clear, unbiased critical thinking and research — for the next six months before we reach the ballot boxes.
If the answer is “no,” then you’re probably reading the wrong site — and the wrong article.
Have a good Sunday!
P.S. 1 Something loving and true, without blinders: Every party has at least one good candidate for Larnaca. Every single one!
Now, whether all parties themselves are good — well, that’s where we’ll disagree. No, they’re not. But that’s a bigger issue — one that concerns ideologies and positions. Let’s leave that for another article, perhaps later on.
