Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Η συνδημότισσά μας Αγγέλα Βενιζέλου συνεχίζει να μοιράζεται (στα προσωπικά τα ΜΚΔ) σκέψεις και γεγονότα που την συνοδεύουν τον τελευταίο καιρό, κατά τη διάρκεια της περιπέτειας υγείας που περνά.
Η σημερινή της ανάρτηση έχει έναν σκοπό: να στείλει μήνυμα κουράγιου και θάρρους σε όσους αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις.
Όταν ο ίδιος διανύεις μια περιπέτεια και ταυτόχρονα επιθυμείς να στείλεις μήνυμα θάρρους σε όσους βιώνουν τα ίδια, αυτό δεν είναι μόνο πράξη αγάπης και ανθρωπιάς, αλλά και ηρωισμού.
Ευχόμαστε στην αγαπημένη μας Αγγέλα να ξεπεράσει σύντομα αυτή την περιπέτεια υγείας. Της στέλνουμε την αγάπη μας και μια (πολύ δυνατή) αγκαλιά.
SkalaTimes
Η ανάρτηση της Αγγέλας:
Μπορεί η κορτιζόνη να είναι το φάρμακο που τα θεραπεύει όλα – ή τουλάχιστον να προσπαθεί. Μα είναι και το φάρμακο που τα επηρεάζει όλα. Ίσως η πιο χαρακτηριστική μορφή διπλής όψης στην ιατρική: σύμμαχος και αντίπαλος μαζί.
Στη δική μου περίπτωση, αποδείχθηκε περισσότερο αντίπαλος. Το σώμα μου, πάντα μοναδικό στις αντιδράσεις του, φρόντισε να επιβεβαιώσει την ιδιαιτερότητά του ακόμη μια φορά: αλλεργία στην κορτιζόνη. Το «θαυματουργό» φάρμακο, που πολλοί λαμβάνουν με ανακούφιση, σε μένα λειτούργησε σαν δηλητήριο.Κι όμως, δεν είχα άλλη επιλογή. Η κορτιζόνη ήταν η γέφυρα – όπως μου το εξήγησαν – για να φτάσω σε κάθε επόμενη θεραπεία. Ήταν το πέρασμα που έπρεπε να διασχίσω, έστω κι αν τα ξύλα του έτριζαν κάτω από τα πόδια μου, έτοιμα να σπάσουν. Μιλούσαν για μια ασθένεια νέα, ακατανόητη ακόμη, που δεν σου προσφέρει πολλές λύσεις. Και οι λίγες που υπάρχουν, περνούν μέσα από την κορτιζόνη.
Καθώς την αποδέχθηκα, άρχισαν να εμφανίζονται και οι παρενέργειες – η μία πίσω από την άλλη, σαν καλεσμένοι σε δείπνο που δεν τους ζήτησα ποτέ.Κι όμως, όλα αυτά τα υπέμεινα με υπομονή. Κάθε 25 μέρες, η δόση έπεφτε. Κάθε 25 μέρες, πλησίαζα το τέλος. Μέτραγα τις μέρες με ευλάβεια, σαν ανάποδο ημερολόγιο προς την ελευθερία. Οχτώ μήνες μετά, 241 μέρες μετά, ήρθε η πολυπόθητη στιγμή: το τέλος της κορτιζόνης.Και τώρα ήρθε… ο πόνος.Άλλος πόνος. Ξαφνικός, ανελέητος. Όχι από το φάρμακο πια, αλλά από την απουσία του. Από την απόσυρση. Από το σώμα που πρέπει να σταθεί ξανά μόνο του, χωρίς τεχνητή υποστήριξη. Και παρόλο που ακολούθησα κατά γράμμα τη σταδιακή μείωση, πιάστηκα απροετοίμαστη.Κανείς δεν σε προετοιμάζει για το τι σημαίνει να κόψεις την κορτιζόνη. Όχι πραγματικά. Δεν είναι απλώς «σταματάς το χάπι». Είναι σαν να σταματάς ένα σύστημα υποστήριξης και να ξαναχτίζεις τον εαυτό σου απ’ την αρχή – αδύναμος, κουρασμένος, ευάλωτος.Και ο πόνος είναι εκεί, για να σου θυμίζει πόσο δύσκολο είναι να επιστρέψεις στον εαυτό σου.
Δεν γράφω αυτό το post για λύπηση.Το γράφω για όποιον περνάει κάτι αντίστοιχο. Για να ξέρει πως δεν είναι μόνος. Πως ναι, είναι δύσκολο. Αλλά όχι αδύνατο. Επιβιώνουμε. Κολυμπάμε.
Our fellow citizen, Angela Venizelou, continues to share thoughts and experiences that have accompanied her lately during the health journey she is going through.
Her latest post has one purpose: to send a message of courage and strength to those facing similar situations.
When you yourself are going through a challenge and still wish to send a message of courage to others experiencing the same, it is not only an act of love and humanity but also of heroism.
We wish our beloved Angela a swift recovery from this health journey. We send her our love and a (very strong) hug.
SkalaTimes
Angela’s Post:
Cortisone may be the medicine that heals everything—or at least tries to. But it is also the medicine that affects everything. Perhaps the most characteristic example of a double-edged sword in medicine: ally and opponent at the same time.
In my case, it turned out to be more of an opponent. My body, always unique in its reactions, confirmed its particularity once again: an allergy to cortisone. The “miraculous” medicine, which many take with relief, acted like poison in me. Yet, I had no other choice. Cortisone was the bridge—as I was explained—to reach every subsequent treatment. It was the passage I had to cross, even if the planks creaked under my feet, ready to break. They spoke of a new disease, still not fully understood, which does not offer many solutions. And the few that exist, go through cortisone.
As I accepted it, the side effects began to appear—one after another, like uninvited guests at a dinner I never asked for. Yet, I endured all of this patiently. Every 25 days, the dose fell. Every 25 days, I got closer to the end. I counted the days with reverence, like an inverted calendar toward freedom. Eight months later, 241 days later, the long-awaited moment arrived: the end of cortisone.
And now it has come… the pain.
A different pain. Sudden, relentless. Not from the medicine anymore, but from its absence. From withdrawal. From the body that must stand on its own again, without artificial support. And although I followed the gradual reduction to the letter, I was caught unprepared. No one really prepares you for what it means to stop cortisone. Not truly. It’s not simply “stopping a pill.” It’s like stopping a support system and rebuilding yourself from scratch—weak, tired, vulnerable. And the pain is there to remind you how hard it is to return to yourself.
I am not writing this post for pity.
I am writing it for anyone going through something similar. To let them know they are not alone. That yes, it is difficult. But not impossible.
We survive. We swim.
Наша землячка Ангела Венизелу продолжает делиться мыслями и событиями, которые сопровождают её в последнее время во время её борьбы за здоровье.
Её последнее сообщение имеет одну цель: послать сигнал мужества и силы тем, кто сталкивается с похожими ситуациями.
Когда ты сам проходишь через трудности и при этом хочешь послать сообщение мужества тем, кто испытывает то же самое, это не только акт любви и человечности, но и проявление героизма.
Мы желаем нашей любимой Ангеле скорейшего преодоления этой болезни. Посылаем ей нашу любовь и (очень крепкие) объятия.
SkalaTimes
Пост Ангелы:
Кортизон может быть лекарством, которое исцеляет всё — или, по крайней мере, пытается. Но это также лекарство, которое влияет на всё. Возможно, самый характерный пример «двойного меча» в медицине: одновременно союзник и противник.
В моем случае он оказался скорее противником. Моё тело, всегда уникальное в своих реакциях, ещё раз подтвердило свою особенность: аллергия на кортизон. «Чудодейственное» лекарство, которое многие принимают с облегчением, для меня действовало как яд. И всё же у меня не было другого выбора. Кортизон был мостом — как мне объяснили — чтобы достичь каждой последующей терапии. Это был путь, который я должна была пройти, даже если доски скрипели под моими ногами и были готовы сломаться. Говорили о новой, пока непонятной болезни, которая не даёт много решений. А немногие существующие проходят через кортизон.
Когда я приняла его, начали появляться побочные эффекты — один за другим, как нежданные гости на ужине, которого я никогда не просила. И всё же я вытерпела всё это с терпением. Каждые 25 дней доза снижалась. Каждые 25 дней я приближалась к концу. Я считала дни с благоговением, как обратный календарь к свободе. Восемь месяцев спустя, через 241 день, наступил долгожданный момент: конец кортизона.
А теперь пришла… боль.
Другая боль. Внезапная, беспощадная. Уже не от лекарства, а от его отсутствия. От отмены. От тела, которое должно снова стоять само, без искусственной поддержки. И хотя я строго следовала постепенному уменьшению, я оказалась неподготовленной. Никто по-настоящему не готовит тебя к тому, что значит прекратить кортизон. Не по-настоящему. Это не просто «перестать принимать таблетку». Это как остановить систему поддержки и перестроить себя с нуля — слабым, усталым, уязвимым. И боль здесь, чтобы напомнить тебе, как трудно вернуться к себе.
Я пишу этот пост не для жалости.
Я пишу его для тех, кто проходит через что-то подобное. Чтобы они знали, что они не одни. Что да, это трудно. Но не невозможно.
Мы выживаем. Мы плывём.
