Article follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Τι ήταν ο πάτερ Αντώνιος, ποιος ήταν και, προπάντων, πού σταματούσε το ανθρώπινο και πού ξεκινούσε το Άγιο σε αυτόν τον ιερέα; Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο αν ενώσει κανείς τις απόψεις των εκατοντάδων πνευματικών του παιδιών, μόνο αν καταφέρει κανείς να πάρει όλες εκείνες τις ιστορίες που κάθε πνευματικό του παιδί έχει να διηγηθεί, μόνο αν συνοψίσει κανείς τα δάκρυα ανακούφισης, παρηγοριάς, φώτισης, κουράγιου των εκατοντάδων πνευματικών του παιδιών όλα αυτά τα χρόνια, όταν βρίσκονταν απέναντί του για την ώρα της εξομολόγησης, που ήταν η απόλυτη παρηγοριά ψυχής για όσους και όσες είχαν την ευλογία να είναι πνευματικά του παιδιά.
Ώρες ατέλειωτες στο προαύλιο της εκκλησίας, κάποτε με βροχή, άλλοτε με κρύο, άλλοι στο μικρό υπόστεγο να τρυπώνουν και να ανταλλάσσουν ιστορίες μέχρι να έρθει η ώρα να μπουν μέσα στον ναό, να τον αντικρύσουν και να μοιραστούν μαζί του αυτό που βάραινε τη ψυχή τους ή αυτό που είχαν απορία, οτιδήποτε….γιατί το οποιοδήποτε μοίρασμα με τον πάτερ Αντώνιο αποκτούσε άλλη σημασία.
Και αν ένα πνευματικό του παιδί επέστρεφε για να του πει: «Είχες δίκιο γι’ αυτό που μου είπες, έτσι έγινε…», αυτός, με όλη την ταπεινότητά του κόσμου, έλεγε: «Δεν σου είπα κάτι εγώ, κόρη μου, ο Θεός μας τα κανονίζει…». Μια ταπεινότητα που ξεπερνούσε κάθε λογική: «Τι έχεις στην τσάντα σου, κόρη μου;» – «Μια φωτογραφία σου που μου έδωσε ο κύριος Αντρέας, τώρα που ήμουν έξω…». «Όχι, κόρη μου, δεν είμαι κάτι σημαντικό για να κρατάτε φωτογραφίες μου, σε παρακαλώ…»
Κάποιος, κάποτε, θα πρέπει να μαζέψει όλες τις ιστορίες που έχουν να αφηγηθούν τα εκατοντάδες πνευματικά του παιδιά και να τις μοιραστεί με τον κόσμο. Όχι για τον πάτερ Αντώνιο, (αυτός δεν έχει και δεν είχε ποτέ ανάγκη της διάδοσης της σπουδαιότητάς του), αλλά επειδή το ποιος ήταν είναι μια δύναμη, μια απόδειξη, κάτι σπουδαίο, για τη θρησκεία μας.
Το ποιος ήταν ο πάτερ Αντώνιος είναι μια απόδειξη πως κάποιοι αμαρτωλοί μπορεί να μην έχουμε δει τον Θεό ή Αγίους, αλλά έχουμε δει την αγιότητα σε πρόσωπα ανθρώπινα, κι αυτό είναι αρκετό!
Αιώνια σου η μνήμη, πάτερ Αντώνιε.
Ένας χρόνος στη γη χωρίς το φως σου που καθοδηγούσε εκατοντάδες ζωές…το φως σου που ήταν η πυξίδα μας…..
What Was Father Antonios and Who Was He?
By Yiota Dimitriou
What was Father Antonios, who was he, and, above all, where did the human end and the Holy begin in this priest? The answer can only be given by bringing together the perspectives of his hundreds of spiritual children, only by gathering all the stories that each of his spiritual children has to tell, only by summarizing the tears of relief, consolation, enlightenment, and courage of the hundreds of his spiritual children over all these years, when they stood before him for the hour of confession—which was the ultimate consolation of the soul for those blessed to be his spiritual children.
Endless hours in the church courtyard, sometimes in the rain, sometimes in the cold, others under the small shelter sneaking in and exchanging stories until it was time to enter the church, to see him, and share with him what weighed on their soul or what puzzled them—anything… because any sharing with Father Antonios acquired a different meaning.
And if one of his spiritual children returned to tell him, “You were right about what you told me; it happened exactly that way…,” he, with all the humility in the world, would say, “I didn’t tell you anything, my daughter; God arranges these things for us…” A humility that defied all logic: “What do you have in your bag, my daughter?” – “A photo of you that Mr. Andreas gave me, now that I was outside…” “No, my daughter, I am not someone important to keep photos of; please…”
Someone, one day, will need to collect all the stories that his hundreds of spiritual children have to tell and share them with the world. Not for Father Antonios (he never needed the spread of his greatness), but because who he was is a force, a proof, something remarkable for our faith.
Who Father Antonios was is proof that some of us sinners may never have seen God or Saints, but we have seen holiness in human faces, and that is enough.
Eternal be your memory, Father Antonios.
One year on Earth without your light that guided hundreds of lives… That was our compass…
