Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Δήλωση Ανδρέα Πασιουρτίδη, Βουλευτή ΑΚΕΛ, μετά τη συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών
Κατ’ αρχήν να μου επιτρέψετε να σας πω, ότι θα πω όσα μπορώ να πω για τη συζήτηση για το οργανωμένο έγκλημα, σεβόμενος το γεγονός ότι η συνεδρία ήταν κεκλεισμένων των θυρών.
Μας προβληματίζουν έντονα τρία σοβαρά ζητήματα.
Το πρώτο είναι ότι φαίνεται – και θα συμφωνήσετε μαζί μου – πως τα τελευταία χρόνια το οργανωμένο έγκλημα έχει αποθρασυνθεί τελείως. Εννοώντας ότι – έστω και αν δεχθούμε ότι έγκλημα υπήρχε και θα υπάρχει πάντα – το να παρακολουθούμε υπό το φως της μέρας τόσο σοβαρές εγκληματικές ενέργειες, σε πολυσύχναστους δρόμους, σε κεντρικές λεωφόρους, στους κεντρικούς ιστούς των πόλεων, δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό, πόσο μάλλον αποδεκτό.
Το δεύτερο που μας προβληματίζει πολύ έντονα, είναι ότι στα τελευταία μεγάλα εγκλήματα, φαίνεται να υπάρχει συμμετοχή από τις φυλακές. Και νομίζω είναι πλέον κοινή πεποίθηση ότι οι κεντρικές φυλακές, από σωφρονιστικό ίδρυμα, τείνουν να μετατραπούν σε διευθυντήριο εγκλήματος. Κάτι που πρέπει επίσης να προβληματίσει τις αρμόδιες αρχές. Το να συζητάμε για μια δεκαετία το ζήτημα της απενεργοποίησης των κινητών τηλεφώνων στις φυλακές, δείχνει ότι είμαστε ανήμποροι έστω να κλείσουμε μία μεγάλη πόρτα που διευκολύνει τους
εγκληματίες να κάνουν τις δουλειές τους μέσα από τις φυλακές.
Το τρίτο που μας προβληματίζει, είναι ότι εντείνεται το αίσθημα ανασφάλειας της κοινωνίας. Και παρά το γεγονός ότι και ο Υπουργός και ο Αρχηγός της Αστυνομίας προσπάθησαν να μετριάσουν αυτό το αίσθημα – εγώ αναγνωρίζω ότι μπορεί να κάνουν ενέργειες, να προσπαθούν – δεν παύει να είναι ο κόσμος συνεχώς με την έγνοια. Σας θυμίζω ότι και έξω από αρτοποιεία σε κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας είχαν γίνει απόπειρες, σε πεντάστερα ξενοδοχεία, στο κέντρο της Λευκωσίας δολοφονίες. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να
θεωρούνται φυσιολογικά για ένα κράτος δικαίου.
Εκείνο που έχουμε πει εμείς από την πλευρά μας, είναι ότι είμαστε εδώ να συμβάλουμε στην ενίσχυση των μέτρων , του οπλοστασίου της Αστυνομίας και των διωκτικών αρχών. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει εκείνους που έχουν την ευθύνη, από το να βρουν τους τρόπους να είναι οι ίδιοι ένα βήμα πιο μπροστά από το έγκλημα και όχι το έγκλημα πιο μπροστά από τους ίδιους. Διότι και αυτό είναι μια κοινή πεποίθηση. Ότι το οργανωμένο έγκλημα είναι μπροστά από τους
διώκτες του. Και μπορεί η καταστολή να είναι το μεγαλύτερο κομμάτι των αρμοδιοτήτων της Αστυνομίας, αλλά και η πρόληψη είναι πολύ σημαντική. Πόσο δε μάλλον, όταν μιλάμε για σοβαρά εγκλήματα, όπου εκεί αντιλαμβάνεστε ότι η πρόληψη ιεραρχικά θα πρέπει να προηγείται. Ελπίζω και εύχομαι ότι δεν θα ξαναβρεθούμε σε αυτό το βήμα να συζητάμε ένα άλλο σοβαρό έγκλημα και να βρεθούν εκείνοι οι τρόποι για να μπορέσουν, ρεαλιστικά, όχι να εξαλείψουν το σοβαρό έγκλημα, αλλά να το περιορίσουν σε τέτοιο βαθμό που να
αποκατασταθεί το αίσθημα ασφάλειας της κοινωνίας.
Andreas Pasiourtides warns: “Society lives in fear – Organized crime is one step ahead of the state”
Statement by Andreas Pasiourtides, AKEL MP, after the meeting of the Parliamentary Committee on Legal Affairs
First of all, allow me to say that I will share only what I can about the discussion on organized crime, respecting the fact that the session was held behind closed doors.
We are deeply concerned about three serious issues.
The first is that it seems – and I believe you will agree with me – that in recent years organized crime has become completely emboldened. Even if we accept that crime has always existed and always will, witnessing such serious criminal acts in broad daylight, on busy streets, on main avenues, in the very centers of our cities, cannot be considered normal, let alone acceptable.
The second issue that greatly concerns us is the apparent involvement of individuals inside prisons in recent major crimes. It is now a common belief that the Central Prisons, from being a correctional facility, tend to turn into a crime headquarters. This is something that should also trouble the competent authorities. The fact that we have been discussing for a decade the issue of deactivating mobile phones inside prisons shows that we are unable even to close a major gateway that allows criminals to conduct their operations from within.
The third issue that worries us is the growing sense of insecurity within society. And despite the fact that both the Minister and the Chief of Police have tried to mitigate this feeling – and I acknowledge that they may be taking actions and making efforts – the public still lives with constant concern. Let me remind you that there have been attempted murders outside bakeries on main streets of the capital, shootings at five-star hotels, and murders in the center of Nicosia. Such things cannot be considered normal for a state governed by the rule of law.
From our side, we have stated that we are here to contribute to strengthening the measures and the arsenal of the Police and law enforcement authorities. However, this does not absolve those responsible from finding ways to be one step ahead of crime – and not the other way around. Because it is now a common belief that organized crime is ahead of its pursuers.
While suppression is indeed a major part of the Police’s work, prevention is equally important – especially when we talk about serious crimes, where prevention should, by definition, come first. I hope and wish that we will not find ourselves again discussing another serious crime, and that the necessary and realistic steps will be taken – not to eliminate serious crime altogether, but to reduce it to such an extent that society’s sense of security is restored.
Андреас Пасиуртидис предупреждает: «Общество живёт в страхе — организованная преступность опережает государство»
Заявление Андреаса Пасиуртидиса, депутата АКЕЛ, после заседания парламентского Комитета по юридическим вопросам
Прежде всего, позвольте мне сказать, что я выскажу лишь то, что могу, о обсуждении темы организованной преступности, уважая тот факт, что заседание проходило за закрытыми дверями.
Нас серьёзно беспокоят три важнейшие проблемы.
Во-первых, похоже — и, думаю, вы со мной согласитесь — что в последние годы организованная преступность полностью обнаглела. Даже если принять, что преступность существовала и будет существовать всегда, наблюдать столь тяжкие преступные действия средь бела дня, на многолюдных улицах, на главных проспектах, в центральных районах городов — это не может считаться нормальным, тем более допустимым.
Во-вторых, нас крайне тревожит то, что в последних крупных преступлениях, по-видимому, участвуют лица, находящиеся в тюрьмах. Полагаю, теперь это общее мнение — что Центральная тюрьма, из исправительного учреждения, постепенно превращается в «штаб-квартиру» преступности. Это должно серьёзно обеспокоить компетентные органы. Тот факт, что мы уже десятилетие обсуждаем вопрос блокировки мобильных телефонов в тюрьмах, показывает, что мы не способны даже закрыть основную «дверь», через которую преступники продолжают вести свои дела из-за решётки.
В-третьих, растёт чувство незащищённости в обществе. И несмотря на то, что министр и начальник полиции стараются смягчить это ощущение — я признаю, что предпринимаются шаги, делаются усилия — люди продолжают жить в тревоге. Напомню, что попытки убийств происходили даже у пекарен на главных улицах столицы, убийства — в пятизвёздочных отелях, в центре Никосии. Всё это нельзя считать нормальным для правового государства.
С нашей стороны мы заявили, что готовы содействовать усилению мер и укреплению потенциала полиции и правоохранительных органов. Но это не освобождает ответственных лиц от необходимости найти способы быть на шаг впереди преступности — а не наоборот. Ведь и это уже общее убеждение: организованная преступность опережает своих преследователей.
Хотя борьба с преступностью является важнейшей частью деятельности полиции, не менее значима и профилактика. Особенно когда речь идёт о тяжких преступлениях, где профилактика должна стоять на первом месте. Надеюсь и желаю, чтобы нам больше не пришлось обсуждать очередное серьёзное преступление, а были найдены реалистичные пути не для полного искоренения, но хотя бы для значительного сокращения тяжких преступлений — чтобы вернуть обществу чувство безопасности.
