Editorial follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Από τους χωρισμούς που λάβωσαν την καρδιά μας και μας έσυραν στα πατώματα να κλαίμε με λυγμούς, μέχρι τις ασθένειες αγαπημένων μας προσώπων και τους αναπάντεχους θανάτους που κάρφωσαν μαχαίρια στην ψυχή, από τις μεγάλες και μικρές στιγμές μας, επαγγελματικές, προσωπικές, μέχρι τις σιωπηλές προσευχές μας, το ζητούμενο είναι πάντα ένα: να στεκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Να είμαστε «οι καλοί» του έργου, όποιο κι αν είναι το τίμημα.
Και όταν μας δίνεται η ευκαιρία να παίξουμε κι εμείς «bitch-ικα», να μην το κάνουμε, να επιλέγουμε το “let go and let God”.
Σαν εκείνα τα κορίτσια που τους κλέβουν το αγόρι οι καλύτερές τους φίλες και εκείνες λένε: «Εγώ δεν θα πέσω τόσο χαμηλά. Άσε τις λερωμένες ψυχές να παίζουν λερωμένα. Εγώ παραμένω στο φως»…. Σαν εκείνα τα αγόρια που τα απάτησε η σύζυγός τους κι εκείνα επιμένουν να παραμένουν καλοί, φωτεινοί, και να πιστεύουν ακόμη στη μονογαμία και στην αγάπη.
Σαν εκείνο το κορίτσι που αγάπησε μόνο μία φορά και, όταν άδικα ηττήθηκε στον έρωτα, επέλεξε να μείνει πιστή σε ό,τι ένιωσε η καρδιά της, πηγαίνοντας κόντρα σε κάθε «ορθολογική» συμβουλή και κάθε life coaching advice.
Το να παραμένεις στο φως όταν δέχεσαι βολές σκοταδιού είναι ένα είδος ηρωισμού, ένα είδος νίκης, κάτι σπάνιο.
Η μαγκιά δεν είναι να γίνεσαι σαν αυτούς αλλά να παραμένεις στο φως. Ακόμη κι όταν άδικα σε καίνε ή σε σταυρώνουν, να αναβείς το τσιγάρο, ή να πίνεις τον καφέ και να λες (με cool ύφος ε;) «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι».
Είναι δύσκολοι καιροί για ήρωες, σε μια κοινωνία όπου τα τέρατα ολοένα και πληθαίνουν. «Δεν ξέρεις τι πρέπει να πιστέψεις με όλα όσα ακούς», μου είπε τις προάλλες κάποιος, (που εκτιμώ και κρυφά θαυμάζω). Έχει δίκιο. Μα αν στέκεσαι στο φως, η αλήθεια θα βρει τρόπο να έρθει να σε συναντήσει. One way or another.
Συμβαίνουν πολλά: σε παγκύπριο επίπεδο, σε τοπικό, σε προσωπικό (για τον καθένα μας) και, βεβαίως, σε παγκόσμιο.
Κάποτε είχα διαβάσει κάπου: «Με τόσα που συμβαίνουν, ίσως να μην μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο. Γι’ αυτό ας σώσουμε ό,τι είναι στο χέρι μας: την ψυχή μας». Το ενστερνίζομαι. Με μια ένσταση: μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο -αν όχι τον πλανήτη, τη χώρα, αν όχι τη χώρα, την πόλη ή το χωριό μας, αν όχι την πόλη ή το χωριό μας, τη γειτονιά μας, αν όχι τη γειτονιά, τον γείτονα, αν όχι τον γείτονα, τον φίλο, την οικογένεια, τον άγνωστο στον δρόμο. Κάτι. Κάποιον. Μόνο έτσι αξίζει το πέρασμα των ανθρώπων από αυτή τη γη.
Σε μια κοινωνία όπου τα ιδανικά μοιάζουν με απαρχαιωμένη λέξη, ας τα ξαναθυμηθούμε και ας επιλέγουμε το φως σε τόσο -μα τόσο- σκοτεινούς καιρούς.
Κι αν οι άλλοι δεν βλέπουν την ανιδιοτέλεια των πράξεων μας, αν τις παρερμηνεύουν, αν μας λασπολογούν, αν μας κατηγορούν με χίλια δυο άδικα και ψέματα, ό,τι κάνουμε δεν έχει να κάνει με την άποψη των άλλων, αλλά με την αλήθεια και τη συνείδησή μας. Εδώ σταύρωσαν και κατηγόρησαν τον υιο του Θεου, εμάς θα δυσκολευτούν να “σταυρώσουν” άδικα;
Υ.Γ. Μερικές ιστορίες δεν έχουν δύο πλευρές, είτε είναι μαύρες, είτε είναι άσπρες. Κι αν τα τοπία είναι θολά και δεν γνωρίζουμε την απόλυτη αλήθεια, ο χρόνος και ο Θεός πάντα τη φανερώνουν. Νομοτελειακά!
The timely reading of Friday the 13th
By Yiota Dimitriou
From the breakups that wounded our hearts and dragged us to the floor, sobbing in anguish, to the illnesses of our loved ones and the unexpected deaths that stabbed knives into our souls; from our big and small professional and personal moments to our silent prayers, the ultimate pursuit is always the same: to stand on the right side of history. To be “the good ones” in the story, whatever the cost.
And when we are given the chance to act “bitchy” ourselves, to choose not to—to choose “let go and let God.”
Like those girls whose boyfriends are stolen by their best friends, and they say: “I will not stoop that low. Let dirty souls play dirty. I remain in the light.” … Like those boys whose wives cheated on them, and yet they insist on remaining kind, luminous, and still believing in monogamy and love.
Like that girl who loved only once and, when she was unjustly defeated in love, chose to remain faithful to what her heart had felt, going against every “rational” piece of advice and every life coaching recommendation.
Remaining in the light while receiving blows from darkness is a form of heroism, a kind of victory, something rare.
True courage is not becoming like them, but staying in the light. Even when you are unjustly burned or crucified, to light your cigarette or sip your coffee and say (with a cool tone, right?) “Father, forgive them, for they know not what they do.”
These are difficult times for heroes, in a society where monsters are multiplying. “You don’t know what to believe with everything you hear,” someone told me the other day (someone I appreciate and secretly admire). They are right. But if you stand in the light, the truth will find a way to meet you. One way or another.
So much is happening: across Cyprus, locally, personally (for each of us), and, of course, globally.
Once, I read somewhere: “With so much happening, perhaps we cannot save the world. So let us save what is in our hands: our soul.” I embrace this—with one objection: we can save the world. If not the planet, then our country; if not the country, then our city or village; if not our city or village, then our neighborhood; if not our neighborhood, then our neighbor; if not our neighbor, then a friend, our family, a stranger on the street. Something. Someone. Only then is humanity’s passage through this earth worthwhile.
In a society where ideals seem like an outdated word, let us remember them again and choose the light in such—oh so—dark times.
And if others do not see the selflessness of our actions, if they misinterpret it, if they slander us, if they accuse us with countless injustices and lies, what we do has nothing to do with others’ opinions, but with our truth and our conscience. Here, they crucified and accused the Son of God—would they hesitate to unjustly “crucify” us?
P.S. Some stories do not have two sides; they are either black or white. And if the landscape is blurred and we do not know the absolute truth, time and God always reveal it. Inevitably.
