Text follows in English
Πέντε νοσοκομεία και 4 πόλεις σε 48 ώρες. Μια απίστευτη Οδύσσεια για ένα τραυματισμένο παιδί, αφηγείται ο πατέρας του, ο Θεοφάνης Νικολάου
Σε Ελλάδα, σε Κύπρο, η κατάσταση ίδια…..Μέχρι πότε;
«Μια προσωπική μαρτυρία. Νιώθω την ανάγκη, όχι απλώς να εκφραστώ, αλλά να καταθέσω δημόσια μια οδυνηρή προσωπική εμπειρία. Όχι από οργή, αλλά από ευθύνη. Γιατί κάποια πράγματα δεν πρέπει να μένουν στο σκοτάδι.
Το Σάββατο βρισκόμουν οικογενειακώς στον Νομό Ηλείας. Ο γιος μου, ηλικίας έξι ετών, είχε ένα σοβαρό ατύχημα – τραυματίστηκε στο στόμα και τα δόντια του μετακινήθηκαν επικίνδυνα. Πήγαμε αμέσως στο Γενικό Νοσοκομείο Πύργου, την πρωτεύουσα του νομού. Εκεί, οι γιατροί μας πληροφόρησαν ότι δεν υπήρχε εφημερεύων ούτε οδοντίατρος, ούτε γναθοχειρουργός.
Με το παιδί τραυματισμένο και σε κατάσταση πανικού, οδηγήσαμε περίπου 80 χιλιόμετρα μέχρι την Πάτρα, στο Νοσοκομείο του Ρίου. Ήταν μεσάνυχτα Σαββάτου. Η απάντηση των γιατρών ήταν κατά λέξη: «Δεν είμαστε νοσοκομείο τραυμάτων, αλλά πυρετού και παθολογικών καταστάσεων». Δεν μπορούσαν, λοιπόν, να μας εξυπηρετήσουν.
Γιατί πρέπει να φωνάξεις, να απειλήσεις, να εμπλέξεις την αστυνομία και τα ΜΜΕ για να γίνει το αυτονόητο;
Η περιπλάνηση συνεχίστηκε – κατευθυνθήκαμε στην Αθήνα, στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγλαΐα Κυριακού”, ώρα περίπου 3 τα ξημερώματα. Εφημερεύει μεν, αλλά χωρίς παιδο-οδοντίατρο ή γναθοχειρουργό. Η ΩΡΛ που μας εξέτασε παραδέχτηκε ότι δεν είναι αρμόδια.
Μας προέτρεψε να περιμένουμε το πρωί, ώστε να πάμε στο δίπλα νοσοκομείο «Αγία Σοφία». Πήγαμε. Εκεί, η γιατρός – εμφανώς συγκινημένη και απογοητευμένη – μου είπε: «Δεν είναι σωστό να σας εξυπηρετούμε σε περιστατικά που δεν ξέρουμε να αντιμετωπίσουμε. Δεν είμαι ούτε γναθοχειρουργός, ούτε οδοντίατρος».
Απελπισμένος, στις 6 το πρωί επισκέφθηκα το Νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου υπήρχε εφημερεύων οδοντίατρος. Μου είπαν όμως ότι είναι οδοντίατροι ενηλίκων και δεν μπορούν να παρέμβουν σε παιδί. Ώρα 8 το πρωί. Πέντε νοσοκομεία, τέσσερις πόλεις, πάνω από 300 χιλιόμετρα διανυθέντα, και καμία ουσιαστική βοήθεια.
Πήγαμε στον Ευαγγελισμό, όπου ο γιατρός – ο μοναδικός διαθέσιμος – δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να εξετάσει το παιδί μου. Σε αυτό το σημείο, κάλεσα το 166, την αστυνομία και τα κανάλια. Τότε – και μόνο τότε – εμφανίστηκε ο διοικητής του νοσοκομείου, λέγοντάς μου: «Θα σας εξυπηρετήσουμε». Όμως ο γιατρός απάντησε: «Δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο διοικητής, δεν μπορώ να πάρω την ευθύνη», γιατί πρόκειται για παιδί και το νοσοκομείο είναι για ενήλικες.
Ζήτησα γραπτώς την άρνησή του, την οποία και επισυνάπτω στο παρόν. Με έδιωξαν ξανά. Ξέσπασα σε κλάματα, ένιωσα απόγνωση. Ξανακάλεσα την αστυνομία. Κατόπιν παρέμβασής τους, ο διοικητής επικοινώνησε με την Αρχή Συντονισμού Διαχείρισης Θεμάτων Υγείας του Υπουργείου. Μία ώρα μετά, μας ανακοίνωσε ότι το Υπουργείο αποφάσισε να εξεταστεί το παιδί μου… τη Δευτέρα, μετά τις 9:30 π.μ. στο Παίδων Πεντέλης.
Με λίγα λόγια, ένα έκτακτο παιδιατρικό περιστατικό, τραύμα στο στόμα και στα δόντια, έμεινε χωρίς ιατρική φροντίδα επί δύο 24ωρα, γιατί κανένα δημόσιο νοσοκομείο στην Ελλάδα – ούτε στην επαρχία, ούτε στην Αθήνα – δεν είχε την υποδομή, τη βούληση ή το προσωπικό να μας εξυπηρετήσει.
Αναρωτιέμαι: Πού πάνε τα χρήματα των φορολογούμενων; Πού είναι οι εφημερίες, το ιατρικό προσωπικό, οι υπηρεσίες για τα παιδιά μας; Γιατί πρέπει να φωνάξεις, να απειλήσεις, να εμπλέξεις την αστυνομία και τα ΜΜΕ για να γίνει το αυτονόητο; Το παιδί μου – όπως όλα τα παιδιά – δεν ζητά τίποτα παραπάνω από αυτό που δικαιούται: αξιοπρεπή δημόσια υγεία. Αν το σύστημα υγείας δεν μπορεί να καλύψει ένα τραυματισμένο παιδί το Σάββατο βράδυ, τότε δεν είναι απλώς “ανεπαρκές”. Είναι επικίνδυνο.
Και αυτό, αγαπητοί συμπολίτες, δεν πρέπει να το ανεχόμαστε πια. Ένας γονιός που δεν ξέχασε – και δεν θα ξεχάσει ποτέ.»
Πηγή: www.doctv.gr
When the state is absent and your child is in pain!
Five hospitals and four cities in 48 hours.
An unbelievable odyssey for an injured child, as told by his father, Theofanis Nikolaou.
In Greece, in Cyprus — the situation is the same… Until when?
“A personal testimony. I feel the need not just to speak, but to publicly share a deeply painful personal experience. Not out of anger, but out of responsibility. Because some things must not remain in the dark.
On Saturday, my family and I were in the region of Ilia. My six-year-old son had a serious accident — he injured his mouth and his teeth were dangerously displaced. We immediately went to the General Hospital of Pyrgos, the capital of the region. There, the doctors informed us that there was no dentist or maxillofacial surgeon on duty.
With my child injured and in a state of panic, we drove about 80 kilometers to Patras, to the Rio Hospital. It was midnight on Saturday. The doctors’ response was, verbatim: “We are not a trauma hospital, but one for fever and pathological cases.” Therefore, they could not assist us.
Why must one have to shout, threaten, involve the police and the media just to get what should be obvious?
The wandering continued — we headed to Athens, to the ‘Aglaya Kyriakou’ Children’s Hospital, at around 3 a.m. It was indeed on duty, but without a pediatric dentist or maxillofacial surgeon. The ENT doctor who examined us admitted she was not qualified for such a case.
She advised us to wait until morning so we could go to the neighboring ‘Agia Sofia’ hospital. We did. There, the doctor — visibly moved and frustrated — told me: “It’s not right for us to treat cases we don’t know how to handle. I am neither a maxillofacial surgeon nor a dentist.”
Desperate, at 6 a.m. I went to ‘Sotiria’ Hospital, where a dentist was supposedly on duty. However, I was told they were adult dentists and could not treat a child. It was now 8 a.m. Five hospitals, four cities, over 300 kilometers driven — and no real help.
We went to ‘Evangelismos’, where the only available doctor said he did not wish to examine my child. At that point, I called 166 (emergency services), the police, and the TV channels. Only then did the hospital’s director appear, telling me: “We will assist you.” But the doctor replied: “I don’t care what the director says; I cannot take responsibility,” since it concerned a child and the hospital serves adults.
I requested his refusal in writing, which I attach here. They sent us away again. I broke down in tears, feeling despair. I called the police again. After their intervention, the hospital director contacted the Health Affairs Coordination Authority of the Ministry. An hour later, we were informed that the Ministry had decided my child would be examined… on Monday, after 9:30 a.m., at Penteli Children’s Hospital.
In short, an emergency pediatric case — an oral and dental trauma — went without medical care for two full days, because not a single public hospital in Greece, neither in the provinces nor in Athens, had the infrastructure, willingness, or personnel to help us.
I ask: Where does the taxpayers’ money go? Where are the on-duty doctors, the medical staff, the services for our children? Why must we shout, threaten, involve the police and the media for the obvious to happen? My child — like all children — asks for nothing more than what he is entitled to: decent public healthcare. If the healthcare system cannot treat an injured child on a Saturday night, then it is not merely “inadequate.” It is dangerous.
And this, dear fellow citizens, we must no longer tolerate.
A father who has not forgotten — and never will.”
Source: www.doctv.gr
