Article follows in English
Συντακτική Ομάδα SkalaTimes
Τα μνημόσυνα των πεσόντων είναι πράξεις συλλογικής μνήμης και σεβασμού – στιγμές ενότητας, όχι πολιτικής εκμετάλλευσης. Κι όμως, ολοένα συχνότερα βλέπουμε κόμματα να επιχειρούν να τα μετατρέψουν σε βήμα προβολής ιδεολογιών και σε ευκαιρία επίδειξης «πατριωτισμού» κατ’ επιλογήν. Άλλα κόμματα να θέλουν πλέον να ελέγχουν ποιος θα εκφωνεί τον επιμνημόσυνο λόγο, “ώστε να διασφαλίζεται ότι το περιεχόμενο θα είναι αντάξιο των ηρώων μας” λένε.
Η καπηλεία της Ιστορίας και των ηρώων είναι ίσως η πιο ύπουλη μορφή διχασμού. Όταν κάποιοι ζητούν να ελέγχουν ποιος μιλά, τι λέει και πώς πρέπει να αποδίδεται τιμή, στην ουσία δεν υπερασπίζονται τη μνήμη – την περιορίζουν. Προσπαθούν να επιβάλουν μια “ορθή” εκδοχή του σεβασμού, όπως ακριβώς επιδιώκουν να ορίσουν και την “ορθή” σκέψη.
Η ελευθερία του λόγου και η δημοκρατία δεν σταματούν ούτε μπροστά στο μνήμα των πεσόντων. Οι ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα ανήκουν σε όλους, όχι σε εκείνους που τους επικαλούνται για να αποκλείσουν τους άλλους. Η μνήμη δεν χρειάζεται επιτηρητές – χρειάζεται επίγνωση, αξιοπρέπεια και σεβασμό.
Σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα με χίλια προβλήματα, τέτοιες πρακτικές γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνες. Κόμματα και παρατάξεις διχάζουν τον κόσμο για το ποιοι είναι οι ήρωες και ποιοι οι προδότες, ενώ κάποιοι μεταφράζουν την Ιστορία κατά το δοκούν, όπως τους βολεύει. Αντί να τιμούν τη θυσία όσων έπεσαν για την ελευθερία και την πατρίδα, τελικά τη μετατρέπουν σε εργαλείο μικροπολιτικών ή κομματικών σκοπιμοτήτων.
Δυστυχώς, τέτοιες στάσεις δεν υμνούν τους ήρωες μας. Στο τέλος, τα μνημόσυνα των ηρώων γίνονται χώροι για show πολιτικών και των κομμάτων τους, και η πραγματική μνήμη χάνεται μέσα σε φλυαρίες, διχασμούς και ιδιοτελείς σκοπούς.
Η μνήμη δεν χρειάζεται επιτηρητές – χρειάζεται επίγνωση, αξιοπρέπεια και σεβασμό.
Επίσης, όσες μεταφράσεις και αν κάνουν τα κόμματα οι ήρωες θα είναι ήρωες και οι προδότες προδότες. Η ιστορία δεν επιδέχεται αλλοιώσεις και λάθος μεταφράσεις.
Τέλος, το SkalaTimes δεν θα κουραστεί να υπενθυμίζει τους στίχους του Διονύσιου Σολωμού από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν»:
«Η διχόνοια που βαστάει / ένα σκήπτρο η δολερή,
καθενός χαμογελάει, / πάρ’ το λέγοντας, και συ.»
και μετά:
«Μην ειπούν στο στοχασμό τους / τα ξένα έθνη αληθινά:
εάν μισούνται ανάμεσό τους / δεν τους πρέπει ελευθεριά.»
When Memory Becomes a Tool — and Hero Memorials a Stage for Political Showmanship
By the Editorial Team of SkalaTimes
Memorials for the fallen are acts of collective remembrance and respect — moments of unity, not opportunities for political exploitation. And yet, we increasingly see parties trying to turn them into stages for ideological promotion and selective displays of “patriotism.” Some parties now even demand to control who delivers the memorial speech, supposedly “to ensure that the content is worthy of our heroes,” as they claim.
The exploitation of History and of our heroes is perhaps the most insidious form of division. When certain forces seek to dictate who speaks, what is said, and how tribute should be paid, they are not protecting memory — they are restricting it. They attempt to impose a “correct” version of respect, just as they try to define what constitutes “correct” thinking.
Freedom of speech and democracy do not stop at the graves of the fallen. The heroes who gave their lives for their country belong to everyone, not to those who invoke them in order to exclude others. Memory does not need gatekeepers — it needs awareness, dignity, and respect.
In a semi-occupied homeland burdened with countless problems, such practices become even more dangerous. Parties and factions divide society over who the heroes are and who the traitors are, while some reinterpret History as they please, according to their own interests. Instead of honoring the sacrifice of those who fell for freedom and country, they turn it into a tool for petty political or partisan gain.
Sadly, such attitudes do not honor our heroes. In the end, hero memorials become venues for political performances, where the true meaning of remembrance is drowned in chatter, division, and self-serving agendas.
Memory does not need gatekeepers — it needs awareness, dignity, and respect.
And no matter how many “reinterpretations” parties may attempt, heroes will remain heroes, and traitors will remain traitors. History does not tolerate distortion or selective translation.
Lastly, SkalaTimes will not tire of recalling the verses of Dionysios Solomos in his Hymn to Liberty:
“Discord, that hateful woman,
Holding her destructive rod,
Smiles on each man, saying:
‘Take it, you too.’”
and later:
“Let not foreign nations say,
Thinking of us truthfully:
If they hate among themselves,
Freedom they do not deserve.”
