Text follows in English
Текст следует на русском языке
«Οι φιλοχρήματοι και οι πλούσιοι θα πρέπει να πεταχτούν εκτός της πολιτικής». Ο Χοσέ Μουχίκα, γνωστός και ως «ο φτωχότερος πρόεδρος του πλανήτη», είναι πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης, πρώην αντάρτης των Τουπαμάρος στα χρόνια της δικτατορίας και αγρότης. Πρόσφατα δήλωσε πως πρόκειται να πεθάνει από τον καρκίνο που τον βασανίζει τα τελευταία χρόνια. Θέλει να ταφεί στο αγροκτήμά του, στα προάστια του Μοντεβιδέο, κάτω από ένα δέντρο που φύτεψε ο ίδιος. Ζει πάντα στο αγροτικό του σπίτι, κυκλοφορεί σε όλη του τη ζωή μ’ έναν αθάνατο παλιό σκαραβαίο, χωρίς κάρτες, δάνεια και χρέη. Απέκτησε τον τίτλο του «Πιο Φτωχού Προέδρου», όταν αποκαλύφθηκε πως έδινε το 90% του μισθού του (12.000 δολάρια) στο κράτος για την ενίσχυση της κοινωνικής πρόνοιας. Για εκείνον κρατούσε 1.250 δολάρια το μήνα, εξηγώντας πως οι περισσότεροι κάτοικοι της χώρας του καταφέρνουν να ζουν με πολύ λιγότερα. Ως πρώην αντάρτης είχε ζήσει για χρόνια κρυμμένος ή σε φυλακές και στις συνεντεύξεις που έδινε μέχρι πρόσφατα, είχε διαρκώς το «χούι» να υπενθυμίζει τα σημαντικά: «Πέρασα δέκα χρόνια μέσα σε μια τρύπα. Επτά χρόνια χωρίς ένα βιβλίο. Αυτό μου άφησε χρόνο να σκεφτώ. Και κατέληξα στο εξής: είτε είσαι ευτυχισμένος με λίγα, ελεύθερος από όλα τα έξτρα μπαγκάζια επειδή έχεις την ευτυχία μέσα σου, είτε δεν πας πουθενά». «Στην Ουρουγουάη είμαστε 3 εκατομ. και εισάγουμε 27 εκατομ. παπούτσια. Σαρανταποδαρούσες είμαστε;»
Ο κύριος Μουχίκα πολεμούσε διαρκώς την κουλτούρα του υπερκαταναλωτισμού και δήλωνε εχθρός, όχι μόνο σε ανθρωπιστική κλίμακα αλλά και υπαρξιακά. «Στην Ουρουγουάη είμαστε 3 εκατομ. και όμως εισάγουμε 27 εκατομ. παπούτσια. Σαρανταποδαρούσες είμαστε; Ο καταναλωτισμός μάς απομακρύνει από τα σημαντικά και κάνει τον άνθρωπο να σπαταλά δυνάμεις σε ανούσια πράγματα που ελάχιστα έχουν να κάνουν με την ευτυχία». «Πληρώνουμε με ώρες από τη ζωή μας που έπρεπε να ξοδέψουμε για να κερδίσουμε αυτά τα χρήματα. Η διαφορά είναι πως ένα πράγμα δεν μπορούμε να αγοράσουμε: χρόνο. Η ζωή μικραίνει. Και είναι κρίμα να χάνουμε το χρόνο και την ελευθερία μας έτσι». Για την ανάμιξη των πλούσιων στην πολιτική ήταν πάντα κάθετος: «Έχουμε δημιουργήσει αυτό που αποκαλείται αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπου η πλειοψηφία θα πρέπει να είναι αυτή που αποφασίζει. Αυτό σημαίνει πως οι πολιτικοί, θα πρέπει να ζουν όπως η πλειονότητα και όχι όπως οι λίγοι. Δεν έχω κάτι εναντίον των φιλοχρήματων και των πλουσίων. Όμως θα πρέπει να βγουν εκτός πολιτικής. Αποτελούν κίνδυνο για την πολιτική. Η πολιτική πρέπει να δουλεύει για την ευτυχία όλων. Αν θέλουμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου η πλειοψηφία υποτίθεται πως θα πρέπει να κυβερνά, τότε θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτή την προοπτική, στην πλειονότητα και όχι στη μειονότητα των πολιτών». «Είναι εύκολο να σέβεσαι εκείνους που σκέφτονται όπως εσύ…»
«Είμαι ο Χοσέ Μουχίκα. Το πρώτο μέρος της ζωής μου δούλεψα ως αγρότης στα χωράφια. Το δεύτερο, αφιέρωσα τον εαυτό μου στον αγώνα για αλλαγή, στο να βελτιώσω τις συνθήκες στην κοινωνία μου… Αύριο θα πεθάνω όπως όλοι και θα εξαφανιστώ» έλεγε πριν μερικά χρόνια. Τώρα ο Πρόεδρος θέλει απλώς να ταφεί μαζί με την σκυλίτσα του. «Εδώ θα πεθάνω. Έξω, υπάρχει μια γιγάντια σεκόγια. Εκεί είναι θαμμένη η Μανουέλα. Φτιάχνω τα χαρτιά για να με θάψουν κι εμένα εκεί. Αυτό είναι όλο», πρόσθεσε. «Ο κύκλος μου έκλεισε. Ξεκάθαρα, πεθαίνω. Ο πολεμιστής έχει δικαίωμα στην ξεκούραση. Να με αφήσουν ήσυχο. Να μη μου ζητούν άλλες συνεντεύξεις, ούτε άλλα πράγματα» λέει, ενω μέχρι πριν λιγο καιρό βοηθούσε όπου του είχε ζητηθεί. Θέλω να πω αντίο στους συμπατριώτες μου. Είναι εύκολο να σέβεσαι εκείνους που σκέφτονται όπως εσύ, όμως πρέπει να μάθεις ότι το θεμέλιο της δημοκρατίας είναι ο σεβασμός σε εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά. Σας φιλώ όλους».
Πηγή: www.doctv.gr
José Mujica, known as “the world’s poorest president”, bids farewell with his head held high
“The greedy and the rich should be thrown out of politics.” José Mujica, known as “the world’s poorest president”, is a former President of Uruguay, a former Tupamaros guerrilla fighter during the dictatorship years, and a farmer. He recently stated that he is going to die from the cancer that has been tormenting him for the past few years. He wishes to be buried on his farm, in the suburbs of Montevideo, under a tree he planted himself.
He still lives in his rural home and has spent his whole life driving an old, immortal Beetle, without credit cards, loans, or debts. He earned the title of “the world’s poorest president” when it was revealed he donated 90% of his salary ($12,000) to the state to support social welfare. He kept only $1,250 per month for himself, explaining that most citizens of his country manage to live on much less.
As a former guerrilla, he spent years hiding or imprisoned. In interviews, he often emphasized the essentials: “I spent ten years in a hole. Seven years without a book. That gave me time to think. And I came to the conclusion: either you’re happy with little, free from all the extra baggage because you carry happiness inside you, or you’re going nowhere.”
“In Uruguay, we are 3 million people and we import 27 million shoes. Are we centipedes?”
Mr. Mujica always fought against the culture of overconsumption, declaring himself an enemy not only on a humanitarian level but also existentially.
“Consumerism distances us from what matters and makes people waste energy on meaningless things that have little to do with happiness.”
“We pay with hours of our life that we had to spend to earn that money. The difference is that there is one thing we cannot buy: time. Life gets shorter. And it’s a pity to lose our time and freedom like this.” Regarding the involvement of the wealthy in politics, he always held a firm stance:
“We have created what is called a representative democracy, where the majority should be the one to decide. That means politicians should live like the majority and not like the few. I have nothing against the greedy or the rich. But they must be kept out of politics. They are a danger to politics. Politics must work for the happiness of all. If we want to live in a world where the majority is supposed to govern, then we must focus on that perspective – on the majority and not on the minority.”
“It’s easy to respect those who think like you…” “I am José Mujica. In the first part of my life, I worked as a farmer in the fields. In the second, I dedicated myself to the struggle for change, to improve conditions in my society… Tomorrow I will die like everyone else and disappear,” he said some years ago.
Now, the President simply wants to be buried next to his dog. “Here is where I’ll die. Outside, there’s a giant sequoia. That’s where Manuela is buried. I’m preparing the papers to be buried there too. That’s all,” he added.
“My cycle is complete. Clearly, I’m dying. The warrior has earned his rest. Let me be. No more interviews, no more requests,” he says, although he had been helping wherever asked until recently. “I want to say goodbye to my compatriots. It’s easy to respect those who think like you, but you must learn that the foundation of democracy is respecting those who think differently. Kisses to you all.”
Source: www.doctv.gr
Хосе Мухика, известный как «самый бедный президент в мире», прощается с высоко поднятой головой
«Жадных и богатых нужно исключить из политики». Хосе Мухика, известный как «самый бедный президент в мире», — бывший президент Уругвая, бывший партизан движения Тупамарос во времена диктатуры и фермер. Недавно он заявил, что умирает от рака, который мучает его последние годы. Он хочет быть похороненным на своей ферме, в пригороде Монтевидео, под деревом, которое сам посадил.
Он до сих пор живёт в своём деревенском доме, ездит всю жизнь на стареньком «Жуке», без кредитных карт, долгов и займов. Он получил прозвище «самый бедный президент», когда стало известно, что он отдаёт 90% своей зарплаты (12 000 долларов) государству на поддержку социальной системы. Себе он оставлял лишь 1 250 долларов в месяц, объясняя это тем, что большинство его соотечественников живёт на куда меньшие суммы.
Как бывший партизан, он много лет провёл в бегах или в тюрьмах. В интервью он часто напоминал о главном:
«Я провёл десять лет в яме. Семь лет — без книги. У меня было много времени на размышления. И я пришёл к выводу: либо ты счастлив с малым, свободен от всего лишнего, потому что несёшь счастье внутри себя, либо никуда не дойдёшь».
«В Уругвае нас 3 миллиона, а ввозим 27 миллионов пар обуви. Мы что, сороконожки?»
Господин Мухика постоянно боролся с культурой сверхпотребления и считал её врагом не только с гуманистической, но и с экзистенциальной точки зрения.
«Потребительство отдаляет нас от важного и заставляет людей тратить силы на бессмысленные вещи, которые имеют мало общего со счастьем».
«Мы платим часами своей жизни, которые тратим на то, чтобы заработать деньги. Разница в том, что есть одна вещь, которую невозможно купить: время. Жизнь укорачивается. И это печально — терять так своё время и свободу».
Относительно участия богатых в политике он всегда был категоричен:
«Мы создали так называемую представительную демократию, в которой большинство должно принимать решения. Это значит, что политики должны жить как большинство, а не как меньшинство. У меня нет ничего против жадных и богатых. Но им не место в политике. Они опасны для неё. Политика должна служить счастью всех. Если мы хотим жить в мире, где управляет большинство, то должны ориентироваться именно на него, а не на меньшинство».
«Легко уважать тех, кто думает как ты…»
«Я — Хосе Мухика. Первую часть жизни я работал фермером. Вторую — посвятил борьбе за перемены, за улучшение условий в своём обществе… Завтра я умру, как все, и исчезну», — говорил он несколько лет назад.
Теперь Президент просто хочет быть похоронен рядом со своей собакой. «Здесь я умру. Снаружи растёт огромное дерево секвойи. Там похоронена Мануэла. Сейчас оформляю документы, чтобы похоронили и меня там. Вот и всё», — добавил он.
«Мой круг замкнулся. Я ясно осознаю — я умираю. Воин имеет право на отдых. Оставьте меня в покое. Не просите больше интервью или чего-либо ещё», — говорит он, хотя ещё совсем недавно помогал всем, кто просил.
«Я хочу попрощаться со своими соотечественниками. Легко уважать тех, кто мыслит так же, как ты. Но нужно научиться уважать тех, кто мыслит иначе — это и есть основа демократии. Обнимаю вас всех».
Источник: www.doctv.gr
