Text follows in English
«Με λένε Αλεξία Παπαλαζάρου. Είμαι σκηνοθέτης θεάτρου και από το 2017 είμαι καρκινοπαθής. Μάιος του 2017, διαγνώστηκα με καρκίνο στο στήθος. Έκανα μαστεκτομή. Το πρωί χημειοθεραπεία, το βράδυ πρόβες στο θέατρο. Νοέμβριος 2021, καρκίνος στον πνεύμονα. Το πρωί χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες, το βράδυ πρόβες στο θέατρο. Οκτώβρης 2022, καρκίνος στον εγκέφαλο. Πέντε ώρες χειρουργείο, σε δέκα μέρες επιστροφή για πρόβες στο θέατρο. Το πρωί οι πιο δύσκολες ακτινοθεραπείες, το βράδυ πρόβες στο θέατρο. 2022-2025 μεταστάσεις στον εγκέφαλο. Οι θεραπείες συνεχίζονται και εγώ συνεχίζω να δουλεύω στο θέατρο».
Με θλίψη όλοι εμείς στο Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου αποχαιρετούμε την αγαπημένη μας Σκηνοθέτιδα, Δασκάλα θεάτρου, Εμψυχώτρια, Σύμβουλο Θεατρικής Γραφής, Αλεξία Παπαλαζάρου. Η Αλεξία δεν ήταν απλώς ένας αγαπημένος άνθρωπος του θεάτρου ή μία συνεργάτις. Η Αλεξία ήταν το ήθος που θέλουμε στο θέατρο. Με εξαιρετική αίσθηση του «σωστού» και του «λάθους» στο θέατρο, συνόδευσε εκατοντάδες ανθρώπους στα ωραία μονοπάτια της υποκριτικής, των παραστατικών τεχνών, της θεατρικής γραφής. Από τα μικρά παιδιά, τα βλαστάρια της στο θεατρικό της εργαστήρι, μέχρι τα μεγάλα παιδιά που δουλεύουν στο θέατρο για χρόνια, η Αλεξία έδειχνε τον δρόμο της ανθρωπιάς, της δύναμης, της σχεδόν μονομανούς αποφασιστικής επιδίωξης που βασανίζει τους ανθρώπους του θεάτρου: «να κάνουμε θέατρο».
«Φεύγω από το Ογκολογικό παίρνοντας παράταση ζωής. Φεύγω σχεδόν χαρούμενη που δεν σταμάτησα να αγαπώ τη ζωή, να ονειρεύομαι, να βάζω νέους στόχους. Γίναμε φιλαράκια με τον καρκίνο. Περπατάμε μαζί. Εγώ με το μπαστούνι μου, εκείνος με σθένος και πορευόμαστε. Το αποδέχτηκα. Όπλο μου η επιστήμη. Οι γιατροί μου που την υπηρετούν, οι νοσοκόμοι, ο ΠΑΣΥΚΑΦ που μας στηρίζει. Η 20χρονη κόρη μου, οι φίλοι καρδιάς, η οικογένειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι, τα παιδιά μου – οι μαθητές μου, τα δύο υπέροχα σκυλιά μου. Με όλους αυτούς μαζί συνεχίζω να ζω και να είμαι δυνατή.», λόγια της ίδιας σε ομιλία της τον Φεβρουάριο του 2025.
Τελευταία πράξη της συνεργασίας της με τον ΘΟΚ ήταν το εργαστήρι «[Δεν είναι μόνο] Λόγια στο χαρτί» από το οποίο προέκυψαν 13 νέα θεατρικά έργα. Οι αναγνώσεις προγραμματίστηκαν για τον Οκτώβριο, μα δεν έγιναν, γιατί όλοι θέλαμε την Αλεξία εκεί. Δυστυχώς, δεν τα καταφέραμε.
Η Αλεξία Παπαλαζάρου έφυγε μαχήτρια και φωτεινή.
Σύσσωμη η θεατρική κοινότητα, οι άνθρωποι του ΘΟΚ, συνεργάτες και φίλοι της Αλεξίας, εκφράζουν τη βαθειά τους λύπη για την απώλειά της και συλλυπούνται την οικογένεια της. Το κενό δυσαναπλήρωτο.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου θα ανακοινώσει τις ενέργειες μέσω των οποίων θα τιμηθεί η μνήμη της.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:
H Aλεξία Παπαλαζάρου γεννήθηκε στην Πάφο, περήφανη κόρη του Παπαλάζαρου και της Αγαθονίκης. Σπούδασε Σκηνοθεσία Θεάτρου στο Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου και Κινηματογράφου «Κρέστιο Σαράφοβ» στη Βουλγαρία (1986 – 1993).
Συνεργάστηκε με τον ΘΟΚ, το Θέατρο ΕΝΑ, το Θέατρο Διόνυσος, την ΕΘΑΛ και το Θέατρο ΑντίΛογος. Το 2002 ίδρυσε το Ανοιχτό Θέατρο, στην Βασιλείου Βουλγαροκτόνου, δίνοντας ζωή στην παλιά Λευκωσία. Υπήρξε η παραγωγός όλων των παραστάσεών του και σκηνοθέτησε για την παιδική του σκηνή τα έργα: «Ελίζα» (2002), «Ο άρχοντας των μάγων» (2004), «Ο χρωμοφάγος» (2005), και «Το αγόρι με τη βαλίτσα» (2008). Στην Κεντρική Σκηνή του Ανοιχτού Θεάτρου σκηνοθέτησε τα έργα: «Ένα συνηθισμένο θαύμα» (2003), «Μόλις χώρισα» (2004), «Νόρμαν» (2006), «Να ζει κανείς ή να μη ζει;» (2007).
Το 2002 λειτούργησε θεατρικά εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες και υπήρξε συνεργάτις του θεατρικού ομίλου του Πανεπιστημίου Κύπρου. Το 2010 -2012 συνεργάστηκε με την ηθοποιό και θεατρική συγγραφέα Χρύσα Σπηλιώτη σε εργαστήρια θεατρικής γραφής με στόχο την συγγραφή και προώθηση του κυπριακού έργου, φέρνοντας καινούριο αέρα στη θεατρική γραφή του τόπου.
Με τον ΘΟΚ συνεργάστηκε στις παραγωγές: «Το Γατάνιν» (2025), «Ρώτα με όταν ξυπνήσω» (2022), «Η μικρή μας πόλη» (2020, εγκαινιάζοντας έτσι τη Σκηνή Εκτός Έδρας αλλά και την επαναλειτουργία των θεάτρων μετά την καραντίνα του Κορωνοϊού), «Harper Regan» (2015), «Οικογένεια Νώε» (2012), «Το σκλαβί» (2007), «Το όνειρο του δράκου» (2001), «Στη χώρα του Πήτερ Παν» (2001), «Ειρήνη» (1998), «Το βασιλόπουλο της βενεδιάς» (1997), «Λυσιστράτη» (1997), «Ο Σπανός τζι’ οι σαράντα δράτζιοι» (1997).
Η Αλεξία Παπαλαζάρου υπήρξε επίσης βασικό μέλος της ομάδας Συμβούλων που εργάστηκαν από την αρχή για την εδραίωση του θεσμού PLAY (ΘΟΚ-ΚΚΔΙΘ) για την ανάδειξη της θεατρικής γραφής, βοηθώντας να εδραιωθεί ο θεσμός που έφερε την αλλαγή στην προσέγγιση του κυπριακού θεατρικού έργου.
Σταθμό αποτέλεσε η παράσταση του έργου του Μιχάλη Παπαδόπουλου «Η μάνα του» (2023), από το Θέατρο ΑντίΛογος, στην οποία η ίδια ερμήνευσε και σκηνοθέτησε, την κατατρεγμένη ζωή της οικογένειάς της και την ιστορία των δολοφονημένων αδελφών της.
Η Αλεξία Παπαλαζάρου υπήρξε μία από τις πιο τρυφερές και γενναιόδωρες φωνές που πρωτοστάτησαν στο θέατρο για παιδιά και εφήβους. Πίστεψε βαθιά στην αναγκαιότητά του, αναδεικνύοντας στη σκηνή τη θεματολογία, τη γλώσσα και τη φαντασία των μικρών και νεαρών θεατών.
Φωτογραφίες: Αρχείο ΘΟΚ: Κυριάκος Χριστοδουλίδης, Boyana Loizou
“My name is Alexia Papalazarou. I am a theatre director, and since 2017, I have been a cancer patient.
May 2017 — I was diagnosed with breast cancer. I had a mastectomy. Mornings were for chemotherapy, evenings for theatre rehearsals.
November 2021 — lung cancer. Mornings for chemotherapy and radiotherapy, evenings for rehearsals.
October 2022 — brain cancer. A five-hour surgery, and ten days later, I was back at the theatre for rehearsals. Mornings for the hardest radiation sessions, evenings for rehearsals.
2022–2025 — brain metastases. The treatments continue, and I continue to work in theatre.”
With deep sadness, all of us at the Cyprus Theatre Organisation bid farewell to our beloved Director, Theatre Teacher, Facilitator, and Playwriting Mentor, Alexia Papalazarou.
Alexia was not just a cherished person of the theatre or a valued collaborator. Alexia embodied the very ethos we aspire to in the theatre. With her exceptional sense of what is “right” and “wrong” in the art form, she guided hundreds of people along the beautiful paths of acting, performance, and playwriting.
From the little ones—her young students in her theatre workshop—to the seasoned actors who have been in the field for years, Alexia showed the way of humanity, strength, and the almost obsessive determination that defines those devoted to theatre: “to make theatre.”
“I leave the Oncology Centre having gained an extension of life.
I leave almost happy that I never stopped loving life, dreaming, and setting new goals.
The cancer and I became friends. We walk together — I with my cane, he with his vigor — and we move forward. I accepted it.
My weapon is science: my doctors who serve it, the nurses, and PASYKAF who supports us.
My 20-year-old daughter, my dearest friends, my family, my people, my children — my students — and my two wonderful dogs.
With all of them, I continue to live and to stay strong.”
— Words from her speech, February 2025.
Her last collaboration with THOC was the workshop “[Not Just] Words on Paper”, from which 13 new plays emerged. Readings were scheduled for October, but they never took place — because we all wanted Alexia to be there. Sadly, we didn’t make it.
Alexia Papalazarou left this world as a fighter and a light.
The entire theatre community, the people of THOC, her collaborators, and friends express their deepest sorrow for her loss and extend heartfelt condolences to her family. Her absence leaves an irreplaceable void.
The Board of Directors of the Cyprus Theatre Organisation will announce in due course the actions through which her memory will be honored.
BIOGRAPHY
Alexia Papalazarou was born in Paphos, a proud daughter of Papalazaros and Agathoniki. She studied Theatre Directing at the Krastyo Sarafov National Academy for Theatre and Film Arts in Bulgaria (1986–1993).
She collaborated with THOC, Theatre ENA, Dionysos Theatre, ETHAL, and Antilogos Theatre.
In 2002, she founded Open Theatre on Vasileiou Voulgaroktonou Street, breathing life into old Nicosia. She produced all its performances and directed the following plays for its children’s stage: “Eliza” (2002), “The Wizard’s Lord” (2004), “The Color-Eater” (2005), and “The Boy with the Suitcase” (2008).
On the Open Theatre’s Main Stage, she directed: “An Ordinary Miracle” (2003), “Just Divorced” (2004), “Norman” (2006), and “To Be or Not to Be” (2007).
In 2002, she launched theatre workshops for children and adults and collaborated with the Theatre Group of the University of Cyprus.
Between 2010–2012, she worked with actress and playwright Chrysa Spilioti in playwriting workshops aiming to promote Cypriot plays, bringing a fresh perspective to local playwriting.
Her collaborations with THOC include: “To Gatanin” (2025), “Ask Me When I Wake Up” (2022), “Our Town” (2020 — inaugurating both the “Off-Site Stage” and the reopening of theatres after the Covid-19 lockdown), “Harper Regan” (2015), “Noah’s Family” (2012), “The Slave” (2007), “The Dragon’s Dream” (2001), “In the Land of Peter Pan” (2001), “Peace” (1998), “The Venetian Prince” (1997), “Lysistrata” (1997), and “The Beardless Man and the Forty Dragons” (1997).
Alexia was also a key member of the advisory team that helped establish the PLAY (THOC–KKDITH) institution for the promotion of Cypriot playwriting — a turning point that transformed the approach to contemporary Cypriot theatre.
A milestone in her career was the 2023 production of Michalis Papadopoulos’ play “His Mother”, staged by Antilogos Theatre, in which she both directed and acted — recounting the persecuted life of her family and the tragic story of her murdered brothers.
Alexia Papalazarou was one of the most tender and generous voices leading the field of theatre for children and adolescents. She deeply believed in its necessity, bringing to the stage the themes, language, and imagination of young audiences.
Photos:
THOC Archive — Kyriakos Christodoulides, Boyana Loizou
