Text follows in English
Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Η φωνή της Αναστασίας από τη Δρομολαξιά δεν είναι μια ακόμη οργισμένη καταγγελία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι μια κραυγή πόνου. Μια κραυγή που κουβαλά δύο απώλειες – τον πατριό της και τη θεία της – που, όπως η ίδια ισχυρίζεται, χάθηκαν από ιατρική αμέλεια και αδιαφορία στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας. (Για το θέμα είχαμε γράψει τον Απρίλιο του 2025 εδώ: https://www.skalatimes.com/kataggelies-sto-skalatimes-gia-pithani-iatriki-amelia/ )
Η οικογένεια, όπως μας είχε αναφέρει, δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να κινηθεί νομικά. Δεν είχε τα μέσα να προσλάβει δικηγόρους, να πληρώσει ιατρικούς πραγματογνώμονες, να εμπλακεί σε μια μακροχρόνια και δαπανηρή δικαστική διαδικασία. Και έτσι, ο πόνος έμεινε πόνος. Χωρίς απαντήσεις. Χωρίς δικαίωση.
Η Αναστασία επικοινώνησε σήμερα 16/2/26 μαζί μας για να τονίσει πως όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα – οι θάνατοι που εγείρουν ερωτήματα, οι καταγγελίες για ιατρική αμέλεια, οι αναφορές για ελλείψεις και δυσλειτουργίες – δεν είναι, όπως λέει, τυχαία ή μεμονωμένα περιστατικά. «Δεν είναι η κακιά στιγμή», μας λέει. «Είναι ένα σύστημα που μπάζει νερά, είναι ένα νοσοκομείο Λάρνακας γεμάτο κενά και προβλήματα».
Η ίδια περιγράφει και μια πρόσφατη εμπειρία με τη μητέρα της. Ένα χειρουργείο που έπρεπε να γίνει άμεσα. Μια καθυστέρηση, μια αδιαφορία, μια αίσθηση εγκατάλειψης. Όπως υποστηρίζει, η κατάσταση έγινε επικίνδυνη μέχρι που τελικά η μητέρα της μεταφέρθηκε στη Λευκωσία, όπου έτυχε – όπως η ίδια αναφέρει – σωστής ιατρικής φροντίδας. Η ανακούφιση ήρθε μαζί με την πικρία: γιατί να πρέπει να μεταφερθεί ένας ασθενής σε άλλη πόλη για να νιώσει ασφαλής;
Το ερώτημα που θέτει είναι σκληρό αλλά δίκαιο: μέχρι πότε θα διαβάζουμε για θανάτους που γεννούν σκιές; Μέχρι πότε οι οικογένειες θα αναρωτιούνται αν έγινε ό,τι έπρεπε; Μέχρι πότε το νοσοκομείο της πόλης θα μοιάζει, στα μάτια πολιτών, με μισοβυθισμένο καράβι; Μέχρι πότε όσοι δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια δεν θα μπορούν να κινηθούν νομικά για ιατρική αμέλεια;
Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα δικαιώματα των ασθενών δεν είναι αόριστες έννοιες. Κατοχυρώνονται ρητά μέσα από τον Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος στο άρθρο 35 αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην πρόληψη και την ιατρική περίθαλψη υπό τις προϋποθέσεις που ορίζουν οι εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές. Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Οδηγίας 2011/24/ΕΕ για τα δικαιώματα των ασθενών στη διασυνοριακή υγειονομική περίθαλψη, ενισχύει την έννοια της ασφάλειας, της ποιότητας υπηρεσιών και της διαφάνειας.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επανειλημμένα τονίσει ότι τα κράτη-μέλη οφείλουν να διασφαλίζουν μηχανισμούς λογοδοσίας, διαδικασίες υποβολής παραπόνων και αποζημίωσης, καθώς και σαφή ενημέρωση των ασθενών για τα δικαιώματά τους. Η ιατρική αμέλεια δεν είναι απλώς ένα νομικό ζήτημα, είναι ζήτημα θεσμικής εμπιστοσύνης. Όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι δεν υπάρχει ανεξάρτητος και προσβάσιμος φορέας για να εξετάσει τις καταγγελίες τους, η δυσπιστία γιγαντώνεται.
Η Αναστασία αναρωτιέται γιατί δεν υπάρχει ένας πραγματικά ανεξάρτητος μηχανισμός διερεύνησης για όσους πιστεύουν ότι έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο από ιατρική αμέλεια ή υπέστησαν λανθασμένη ιατρική μεταχείριση. Γιατί η διεκδίκηση δικαιοσύνης να εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα; Γιατί τα δικαιώματα των Κυπρίων πολιτών στην υγεία να μην κατοχυρώνονται με τρόπο ουσιαστικό και προσβάσιμο για όλους;
Δεν είναι ρόλος μας να αποδώσουμε ευθύνες χωρίς δικαστικές αποφάσεις. Είναι, όμως, καθήκον μας να δίνουμε βήμα σε πολίτες που νιώθουν ότι δεν ακούστηκαν. Κάθε καταγγελία δεν είναι αυτομάτως απόδειξη. Είναι, όμως, ένα καμπανάκι.
Είναι καθήκον της πολιτείας (οι υποψήφιοι βουλευτές και νυν βουλευτές ακούνε;) να διασφαλίσει ότι κάθε πολίτης, ανεξαρτήτως οικονομικής δυνατότητας, θα έχει πραγματική πρόσβαση στη δικαιοσύνη όταν καταγγέλλει ιατρική αμέλεια. Η διεκδίκηση της αλήθειας και της ευθύνης δεν μπορεί να αποτελεί προνόμιο όσων αντέχουν το κόστος.
Είναι, επίσης, καθήκον της πολιτείας (οι υποψήφιοι βουλευτές και νυν βουλευτές ακούνε;) να πράξει ό,τι απαιτείται ώστε το Νοσοκομείο Λάρνακας να λειτουργεί ως ένα σύγχρονο δημόσιο νοσηλευτήριο, με επαρκή εξοπλισμό, στελέχωση και συνθήκες αξιοπρέπειας. Όχι ως ένας χώρος από τον οποίο φτάνουν διαρκώς καταγγελίες για ελλείψεις και συμπεριφορές που προσβάλλουν ασθενείς και ντροπιάζουν ακόμη και την ίδια την έννοια της δημόσιας υγείας.
Όταν τα καμπανάκια πληθαίνουν, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.
Η υγεία δεν αποτελεί προνόμιο για λίγους. Είναι αδιαπραγμάτευτο ανθρώπινο δικαίωμα. Και όταν αυτό το δικαίωμα τραυματίζεται, η ευθύνη δεν είναι ατομική, είναι συλλογική. Πολιτεία, διοικήσεις, θεσμοί οφείλουν να αντικρίσουν την πραγματικότητα χωρίς υπεκφυγές και να διασφαλίσουν τα αυτονόητα.
Γιατί η υγεία, η παιδεία και η ελευθερία δεν τίθενται σε διαπραγμάτευση. Δεν παραχωρούνται, ούτε χαρίζονται. Είναι ιστορικά και κοινωνικά κεκτημένα, κατακτήσεις που οφείλουμε να προστατεύουμε, όχι να επαναδιεκδικούμε από την αρχή!
Larnaca Hospital at zero hour?
By SkalaTimes
Anastasia’s voice from Dromolaxia is not just another angry complaint on social media. It is a cry of pain. A cry that carries two losses – her stepfather and her aunt – who, as she claims, were lost due to medical negligence and indifference at Larnaca General Hospital. (We had written about the issue in April 2025 here: https://www.skalatimes.com/kataggelies-sto-skalatimes-gia-pithani-iatriki-amelia/)
As the family had told us, they did not have the financial means to take legal action. They did not have the resources to hire lawyers, pay medical experts, or engage in a lengthy and costly court process. And so, the pain remained pain. Without answers. Without justice.
Anastasia contacted us today, 16/2/26, to stress that what has been coming to light recently – deaths that raise questions, complaints of medical negligence, reports of shortages and dysfunctions – are not, as she says, random or isolated incidents. “It’s not just bad luck,” she tells us. “It’s a system that is leaking, it’s a Larnaca hospital full of gaps and problems.”
She also describes a recent experience involving her mother. A surgery that needed to be performed immediately. A delay, indifference, a sense of abandonment. According to her account, the situation became dangerous until her mother was eventually transferred to Nicosia, where she received – as Anastasia reports – proper medical care. The relief came together with bitterness: why should a patient have to be transferred to another city in order to feel safe?
The question she raises is harsh but fair: how long will we continue reading about deaths that cast shadows? How long will families keep wondering whether everything that should have been done was done? How long will the city’s hospital resemble – in the eyes of citizens – a half-sunken ship? How long will those without financial means be unable to pursue legal action for medical negligence?
At the level of the European Union, patients’ rights are not vague concepts. They are explicitly enshrined in the Charter of Fundamental Rights of the European Union, which in Article 35 recognizes every person’s right to preventive healthcare and to benefit from medical treatment under the conditions established by national laws and practices. At the same time, through Directive 2011/24/EU on patients’ rights in cross-border healthcare, the European Union strengthens the principles of safety, quality of services, and transparency.
The European Commission has repeatedly stressed that Member States must ensure accountability mechanisms, complaint and compensation procedures, and clear information for patients regarding their rights. Medical negligence is not merely a legal issue; it is a matter of institutional trust. When citizens feel there is no independent and accessible body to examine their complaints, mistrust grows.
Anastasia wonders why there is no truly independent investigative mechanism for those who believe they have lost a loved one due to medical negligence or have suffered improper medical treatment. Why should the pursuit of justice depend on financial capacity? Why are the health rights of Cypriot citizens not secured in a substantive and accessible way?
It is not our role to assign blame without court rulings. However, it is our duty to give voice to citizens who feel they have not been heard. Every complaint is not automatically proof. But it is a warning bell.
It is the duty of the state (are parliamentary candidates and current Members of Parliament listening?) to ensure that every citizen, regardless of financial means, has real access to justice when alleging medical negligence. The pursuit of truth and accountability cannot be a privilege reserved for those who can afford the cost.
It is also the duty of the state (are parliamentary candidates and current Members of Parliament listening?) to do what is required so that Larnaca Hospital functions as a modern public medical institution, with adequate equipment, staffing, and conditions of dignity. Not as a place from which constant complaints emerge about behaviors that offend patients and even disgrace the very notion of public health.
When the warning bells multiply, silence is not neutrality. It is complicity.
Health is not a privilege for the few. It is a non-negotiable human right. And when that right is wounded, responsibility is not individual – it is collective. The state, administrations, and institutions must face reality without evasions and ensure what should be self-evident.
Because health, education, and freedom are not up for negotiation. They are not granted, nor gifted. They are historical and social achievements – gains that we are obliged to protect, not to reclaim from the beginning.
