Μνημόσυνο Πετράκη Κυπριανού
Το Κοινοτικό Συμβούλιο Οράς μαζί με το Κέντρο Νεότητας και την οικογένεια του ήρωα Πετράκη Κυπριανού, πραγματοποίησαν σήμερα Κυριακή 15/3/26 στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνας Οράς, το ετήσιο μνημόσυνο του ήρωα του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. 55 – 59 Πετράκη Κυπριανού.
Του μνημοσύνου προέστει ο Πανιερώτατος Μητρόπολης Κιτίου Νεκτάριος και επιμνημόσυνο λόγο εκφώνησε η Υπουργός Παιδείας κ.Αθηνά Μιχαηλίδου.
Το σχολειο του Γυμνασίου Πετράκη Κυπριανού στη Λάρνακα εκπροσωπήθηκε από την σημαιοφορο Ελένη Κουζαπά Γ3, την παραστάτη Δημητρίου Κυριακή Γ3 με την συνοδεία των καθηγητριών: Ανδρούλας Νικολάου ΒΔ, Λευκής Ζάκου Κιρκιλλή ΒΔ, Κλεοπάτρας Ιάσωνος.
Ο Πετράκης Κυπριανού έμεινε στην ιστορία ως ο νεαρότερος αντάρτης της ΕΟΚΑ, ένα παιδί μόλις δεκαεπτά ετών που διάλεξε συνειδητά τον δρόμο της θυσίας για την ελευθερία της πατρίδας του.
Τελειόφοιτος της Αμερικανικής Ακαδημίας Λάρνακας, ο νεαρός Πετράκης δεν άργησε να νιώσει μέσα του τη φλόγα του αγώνα όταν ακούστηκε το κάλεσμα του Γεώργιου Γρίβα Διγενή για αντίσταση. Πριν ακόμη δώσει επίσημα τον όρκο της Οργάνωσης, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των πατριωτικών εκδηλώσεων. Οι φίλοι του, ήδη μυημένοι στον αγώνα, τον όρκισαν και σύντομα έγινε μέλος των εκτελεστικών ομάδων, παίρνοντας μέρος σε επικίνδυνες αποστολές εναντίον των αποικιακών δυνάμεων. Η δράση του όμως δεν άργησε να γίνει γνωστή. Αποβλήθηκε από το σχολείο και τέθηκε υπό στενή παρακολούθηση από τις βρετανικές αρχές. Πριν προλάβουν να τον συλλάβουν, ο Πετράκης πήρε τη μεγάλη απόφαση: βγήκε στο βουνό και ενώθηκε με τις αντάρτικες ομάδες του τομεάρχη Μιχαλάκη Ρωσσίδη.
Στο βουνό ξεχώριζε για τη σεμνότητα, την πειθαρχία και την αποφασιστικότητά του. Παρότι ο νεότερος όλων, είχε ήδη κερδίσει τον σεβασμό των συναγωνιστών του.
Τον Μάρτιο του 1957 βρέθηκε στην περιοχή της Οράς. Εκεί η μοίρα έμελλε να γράψει την τελευταία του σελίδα. Μετά από προδοσία, χιλιάδες στρατιώτες περικύκλωσαν το χωριό. Ο Πετράκης αρνήθηκε να παραδοθεί. Με ένα κυνηγετικό όπλο και λίγα μόνο φυσίγγια, ταμπουρώθηκε σε ένα σπίτι και άρχισε να μάχεται μόνος απέναντι σε έναν ολόκληρο στρατό. Κάθε πυροβολισμός του ήταν και μια δήλωση αξιοπρέπειας: ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αίμα.
Όταν τα πυρομαχικά του τελείωσαν, επιχείρησε να σπάσει τον κλοιό. Οι σφαίρες τον βρήκαν πριν προλάβει να φτάσει στην ελευθερία. Έπεσε στο χώμα της Κύπρου, ποτίζοντάς το με το νεανικό του αίμα.
Έτσι ο δεκαεπτάχρονος αντάρτης πέρασε για πάντα στο πάνθεον των ηρώων: ένα παιδί που έγινε σύμβολο θάρρους, αξιοπρέπειας και ακατάλυτης αγάπης για τη λευτεριά.
