Της Φιλιώς Σάββα
Κάπως έτσι ενώνονται οι στίχοι του Διονύση Σαββόπουλου· στίχοι που έγιναν, μέσα στον χρόνο, ένα ιστορικό μωσαϊκό ποίησης. Κάθε λέξη του φωτίζει μια εποχή, κάθε τραγούδι του μια όψη της Ελλάδας που άλλαζε — κι ο ίδιος, άλλοτε υμνήθηκε, άλλοτε παρεξηγήθηκε, σαν να ’πρεπε ο άνθρωπος οπωσδήποτε να ανήκει κάπου. Στους κόσμους που «θεσμοθέτησε» δογματικά κάποιος. Οι πιστοί όμως της ελευθερίας θα δεχτούν ότι η ελεύθερη ψυχή πάει εκεί που αγαπά και δεν χωράει σε καλούπια.
Να μας πάρεις μακριά, να μας πας στα πέρα μέρη,
μέχρι στ’ ουράνια σώματα με πομπούς και με κεραίες.
Σήκω ψυχή μου, δώσε ρεύμα,
βάλε στα ρούχα σου φωτιά,
βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί
που δεν έχει απόψε πού να πάει, που να πάει
Καιρός να πάμε μπρος,
κι ας μη μας καταλαβαίνουν.
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί,
μα εμείς κρατάμε την καρδιά ζεστή,
μες στα στενά της γειτονιάς
που ανθίζει ο πόνος και το γέλιο.
Ας κρατήσουν οι χοροί!
Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας.
Στην αρχή ήταν το φως,
κι ύστερα ήρθαν τα τραγούδια,
κι ύστερα ήρθαμε εμείς —
να τα ενώσουμε όλα σε μια φωνή.
Γιατί απ’ το τίποτα κάτι γίνεται,
κι απ’ τη σιωπή ξεσπάει τραγούδι.
Κι αν γερνάει το σώμα,
η ψυχή μας ταξιδεύει.
Κι όπως αλλάζουν οι καιροί,
κι όπως κυλάει το νερό,
ας κρατήσουν οι χοροί —
κι εμείς μαζί τους, ζωντανοί.
Σάββα Φιλιώ 23.10.2025
Ακόμη και τώρα Απ τη Σιωπή του ξεσπάει τραγούδι ( Οι πιο πάνω στίχοι είναι από τραγούδια του) και αυτό πλέον είναι η Αιώνια του Μνήμη.
