Text follows in Engish
Η Μαρία Καρυστιανού, γνωστή ως «η μάνα όλων» μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, ανοίγει για πρώτη φορά την προσωπική της ζωή στο περιοδικό Down Town του «Φιλελεύθερου». Σε μια συνέντευξη με τίτλο “Μαρία Καρυστιανού: ο πόνος μου έγινε δύναμη”, μια συνέντευξη που καλύπτει από τις πολιτικές της βλέψεις έως τη δημόσια στάση της απέναντι στη διαφθορά, η κυρία Καρυστιανού αποκαλύπτει πτυχές του χαρακτήρα της που μέχρι σήμερα παρέμεναν στο παρασκήνιο.
Μιλά για την προσωπική της σύνδεση με τον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στο βαθύ κράτος και τη διαφθορά. Παράλληλα, αναφέρεται στην προετοιμασία του νέου κόμματός της, υπογραμμίζοντας ότι η έμφαση δίνεται στην ουσία και στο πρόγραμμα και όχι στον ηγετικό ρόλο, ο οποίος, κατά την άποψή της, πρέπει να προκύπτει δημοκρατικά από τη βάση.
Η συνέντευξη δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τη δημόσια και την προσωπική διάσταση της κυρίας Καρυστιανού, ενώ ταυτόχρονα καταγράφει τη στάση της απέναντι στα γεγονότα που συγκλόνισαν την κοινωνία.
Μιλώντας και για τη θρησκεία, στην ίδια συνέντευξη, η Μαρία Καρυστιανού τόνισε πως “πίστευα, όπως οι περισσότεροι. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να μου συμβεί αυτό το γεγονός, για να γνωρίσω τη δύναμη που δίνει ο Θεός – γιατί εγώ αντλώ πια δύναμη και από εκεί”.
Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στο Down Town (που κυκλοφορεί κάθε Κυριακή μαζί με την εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος»)
«Συμβιβάζεται» κανείς με το πένθος;
Πιστεύω πως ναι. Με την έννοια ότι αυτή είναι μία καινούργια κατάσταση και η νέα τροχιά που έχει πάρει η ζωή μας. Έτσι θα είναι τα πράγματα από εδώ και πέρα. Παρόλο που ακούω κάποιους να λένε πως «Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», δεν θεωρώ πως αυτό μπορεί να συμβεί σε αυτή την περίπτωση. Ίσως να τον κάνει πιο υποφερτό… Εμείς, έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι μέσα μας λείπει – γι’ αυτό και δεν θα είμαστε ποτέ ολόκληροι. Θα ζούμε για πάντα μ’ αυτό. Ξέρω πως δεν θα ξαναδώ μπροστά μου το παιδί μου, πως δεν θα την αγκαλιάσω ξανά, πως δεν θα μπορέσω να ακούσω ξανά τη φωνή της, πως δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και να βλέπω το όνομά της να με καλεί αλλά, είμαι εντάξει, είμαι εντάξει μ’ αυτό τον πόνο.
Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Κι ο πόνος που νιώθω, είναι κι αυτό κάτι δικό της. Και, ξέρετε, πρέπει να έχω και κάτι δικό της στη ζωή μου.
Είστε πεπεισμένη πως συνέβη μία «κρατική δολοφονία», όπως μου αναφέρατε;
Απολύτως. Και δεν μιλάμε μόνο για μία κρατική δολοφονία, η οποία έγινε μέσα από αμέλεια για τα χρήματα αλλά είναι και η απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως και τη δικαστική. Κάτι που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάντια της χώρας.
Πάντως, κάποια μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, αποφεύγουν να σας επιτεθούν -τουλάχιστον δημόσια- λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της». Λόγια συγκεκριμένου υπουργού αυτά…
Αυτό γίνεται στο πλαίσιο του πώς οι πολιτικοί ψεύδονται, γιατί δεν είναι φερέγγυοι και αυτοαναιρούνται συνεχώς. Από τη μία με κατηγορούν ευθέως κι από την άλλη θέλουν να προβάλουν ένα, ας το πούμε, «καλό» πρόσωπο στους πολίτες. Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό.
Εντωμεταξύ, καλώντας σας σήμερα στο τηλέφωνο, σκεφτόμουν πως αν ισχύουν οι καταγγελίες περί παρακολούθησής σας, τότε μάλλον δεν είμαστε μόνοι μας στην τηλεφωνική γραμμή – υπάρχει και κοινό…
Αυτό είναι σίγουρο, ισχύει 100%. Η «ενημέρωση» γίνεται άμεσα.
Παρόλο που, κατά καιρούς, ακόμη και πριν από λίγες μέρες, έχετε κατηγορηθεί, έχετε λοιδορηθεί, εισπράξατε ειρωνείες, τίποτα δεν σας πτόησε μέχρι σήμερα, ώστε να σας καταβάλει; Ανθρώπινο θα ‘ναι…
Κοιτάξτε, εγώ πριν από τον θάνατο της κόρης μου, ήμουν ένας άνθρωπος που πρόσεχε πάρα πολύ την εικόνα του. Δεν είχα δώσει ποτέ δικαιώματα. Ήμουν ένας άνθρωπος που δεν ήθελα να φαίνομαι, ήμουν low profile, με μία συγκεκριμένη καθημερινότητα ενός μέσου πολίτη. Πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου, στο ιατρείο μου, είχα την οικογένειά μου, τη φροντίδα των παιδιών μου, οι κοινωνικές μου σχέσεις ήταν πολύ επιλεγμένες, όπως και οι φιλίες μου. Όμως, μετά τον θάνατο της κόρης μου και παίρνοντας την απόφαση πως για το υπόλοιπο της ζωής μου δεν μπορώ να παραμείνω μόνο στην εργασία μου και σε μία καθημερινότητα έτσι όπως προϋπήρχε, αποφάσισα να μην συμβιβαστώ με την ατιμωρισία και με μία αποζημίωση. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό! Κι είπα: «Θα δώσω αγώνα! Και θα μπω μέσα στη “λάσπη”!». Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Κι είχα πλήρη επίγνωση του τι κάνω, με ποιους τα βάζω και σε ποιο χώρο μπαίνω. Επομένως, αυτά που πλέον μου συμβαίνουν, ήταν αναμενόμενα. Κι όταν κάτι το περιμένεις από την αρχή, προφανώς και είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Όμως, εγώ έχω δώσει μία υπόσχεση στην κόρη μου. Κι αυτή την υπόσχεση δεν θα μπορούσε τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο, να με κάνει την πάρω πίσω. Θα την τηρήσω! Ξέρετε, με βοηθάει πάρα πολύ το γεγονός πως δεν ξυπνάω το πρωί, απλά για να αδράξω την καθημερινότητά μου, αλλά ξυπνάω έχοντας έναν στόχο. Ξυπνάω, για να δώσω τη μάχη μου! Κι όλο αυτό με βοηθάει, ώστε η κάθε μου μέρα να κυλάει, όσο το δυνατό, λιγότερο επώδυνα.
Αυτό το κάνετε για την αλήθεια; Για τη δικαιοσύνη; Ή για την ψυχή της Μάρθης;
Για όλους αυτούς τους λόγους που μου αναφέρατε. Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι! Θέλω να δώσω τον αγώνα μου! Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, είναι σαν μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά… Είμαι πολύ περήφανη για τους συμπολίτες μας! Για το γεγονός πως υπάρχει ένα τόσο μεγάλο υγιές κομμάτι στην κοινωνία. Γιατί, πραγματικά, είχα απογοητευτεί, σκεφτόμουν πως ίσως να είχε αλλοιώσει την ψυχή μας ό,τι προηγήθηκε.
Το δεύτερό σας παιδί είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από την Μάρθη;
Είναι μεγαλύτερο.
Πώς διατηρείτε τις ισορροπίες στη σχέση σας με το μεγαλύτερό σας παιδί, μετά τον χαμό του μικρότερού σας παιδιού – που έφυγε απ’ τη ζωή με τον συγκεκριμένο τρόπο;
Η αλήθεια είναι πως ο αγώνας μου για τη δικαίωση της Μάρθης μού παίρνει πολύ χρόνο και ουσιαστικά «κλέβει» χρόνο από το άλλο μου παιδί. Έχοντας κάνει, όμως, μία συζήτηση από την αρχή με τον γιο μου, του είπα «Θέλω, σε παρακαλώ, να καταλάβεις, πως αυτή τη στιγμή, είμαι λίγο περισσότερο εκεί. Δεν είναι θέμα μεγαλύτερης αγάπης ή μεγαλύτερης φροντίδας, αλλά αυτή τη στιγμή επείγει το θέμα της Μαρθούλας. Και τώρα είναι ο καιρός – δεν μπορώ να ξεκινήσω τον αγώνα μου μετά από κάποια χρόνια». Ο γιος μου, όχι απλά μου είπε «Σε καταλαβαίνω», αλλά μου είπε «Σε ενθαρρύνω και δεν θα δεχόμουν από σένα τίποτ’ άλλο!».
Να, αυτά λέτε και όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα ανακοινώσετε -και επίσημα πια!- τη δημιουργία του κόμματος στο οποίο, όπως φημολογείται, θα ηγείστε… Υπάρχει ήδη και όνομα γι’ αυτό, σε κάποιες παραπολιτικές στήλες εφημερίδων: «Οξυγόνο»… Και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, είστε ήδη αρκετά ψηλά στην πρόθεση ψήφου των Ελλήνων πολιτών…
Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά.
Κατά καιρούς, έχεις μιλήσει και για τη στενή σου σχέση με τον Θεό. Αυτή ήταν πάντα;
Όχι. Πίστευα, όπως οι περισσότεροι. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να μου συμβεί αυτό το γεγονός, για να γνωρίσω τη δύναμη που δίνει ο Θεός – γιατί εγώ αντλώ πια δύναμη και από εκεί. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτη, πιστεύω βαθιά στον Θεό. Γι’ αυτό και επειδή πλέον η κόρη μου είναι στον ουρανό, ο ουρανός είναι ένα στοιχείο από το οποίο αντλώ δύναμη.
Αισθάνεσαι, με κάποιο μεταφυσικό ίσως τρόπο, πως σε «οδηγεί» η Μάρθη;
Αισθάνομαι ότι σίγουρα θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Είναι σα να την ακούω να μου λέει: «Μαμά, θα το αφήσεις αυτό έτσι;».
Maria Karystianou speaks to Down Town about pain that turned into strength
Maria Karystianou, known as “the mother of all” following the tragic train crash in Tempi, opens up for the first time about her personal life in Down Town, the magazine of Phileleftheros. In an interview titled “Maria Karystianou: My pain became strength”, an interview that spans from her political aspirations to her public stance against corruption, Ms Karystianou reveals aspects of her character that until now had remained in the background.
She speaks about her personal connection to the struggle of an ordinary citizen against the deep state and corruption. At the same time, she refers to the preparation of her new political party, stressing that the focus lies on substance and programme rather than on leadership, which, in her view, must emerge democratically from the grassroots.
The interview offers a complete picture of both the public and personal dimensions of Maria Karystianou, while also recording her stance toward the events that shook Greek society to its core. Speaking about faith as well, she notes: “I believed, like most people. I deeply regret that it took such an event for me to realise the strength that God gives — because I now draw strength from there too.”
Excerpt from the interview of Maria Karystianou in Down Town
(published every Sunday with the newspaper “Phileleftheros”)
Does one ever come to terms with grief?
I believe so — in the sense that this is a new reality and the new trajectory our lives have taken. This is how things will be from now on. Although I hear people say that “time heals pain,” I don’t believe that applies in this case. Perhaps it makes it more bearable… We have lost a part of our soul; something inside us is missing — and that is why we will never be whole again. We will live with this forever. I know I will never see my child again, never hug her again, never hear her voice again, never see her name appear on my phone when it rings — but I am at peace with this pain.
How is that possible?
Because these things belong to her too. And the pain I feel belongs to her as well. And, you know, I need to have something of hers in my life.
Are you convinced that this was a “state crime,” as you have described it?
Absolutely. And we are not speaking only of a state crime committed through negligence over money, but also of proof that the executive branch interferes with and fully controls the judiciary. This is what has led us to the country’s current state of decay.
Some members of the Greek government avoid attacking you publicly, saying, “I respect a mother who lost her child.” These were the words of a particular minister…
This is part of how politicians lie — they are unreliable and constantly contradict themselves. On the one hand they attack me directly, and on the other they try to present a so‑called “good” face to citizens. That is why there are relatives who cannot withstand this backlash, which the government deliberately created — and the opposition as well, because it suits them too.
While calling you today, I thought that if the allegations of surveillance are true, then we are probably not alone on the line…
That is absolutely true — 100%. The “information” circulates instantly.
Despite the accusations, ridicule and irony you have faced, nothing has broken you so far. Isn’t that human?
Before my daughter’s death, I was someone who paid great attention to my image. I never gave anyone an excuse. I was low‑profile, living the daily life of an average citizen — going to work at my medical practice, caring for my family and children, with very selective social relationships and friendships. But after my daughter’s death, I realised I could not continue living only through work and routine. I decided I would not accept impunity or compensation. I said, “I will fight — and I will step into the mud.” It was a conscious choice. I knew exactly what I was doing and whom I was confronting. What has happened since was expected. And when you expect something, it is easier to endure. I have made a promise to my daughter — and nothing in the world could make me break it. I wake up every day with a purpose. I wake up to fight — and that makes each day less painful.
Is this for truth? Justice? Or for Martha’s soul?
For all of them. I want my daughter to be vindicated. I refuse to accept the rotten system that we all tolerated. I do not want my other child to live in such a system. The mass rallies in Greece feel like a small social uprising against corruption. I am proud of our fellow citizens — of the healthy part of society that still exists.
Is your second child older or younger than Martha?
Older.
How do you maintain balance with your older child after losing the younger one in such a way?
My struggle takes time away from my son. But I explained to him that right now this fight is urgent. He didn’t just understand — he encouraged me.
Many are waiting for you to officially announce the formation of your political party…
The citizens’ movement is being organised and will mature enough to claim the people’s vote with dignity and a programme that offers solutions. The name and timing have not been finalised — this will be the result of a collective process.
You have spoken about your relationship with God. Was it always this way?
No. I believed, like most people. I am not religious, but I believe deeply in God. And since my daughter is now in heaven, heaven itself has become a source of strength for me.
Do you feel that Martha somehow guides you?
I feel she would want me to fight so that her soul is vindicated. It’s as if I hear her saying: “Mum, are you really going to let this go?”
