Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Γιώτας Δημητρίου
Σε ανάρτησή του στο Χ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης ανέφερε το πρωί της Παρασκευής ότι «οι κυπριακές αρχές εντόπισαν ένα από τα σκάφη που συμμετείχαν στον διεθνή στολίσκο με προορισμό τη Λωρίδα της Γάζας, το οποίο επέλεξε να προσεγγίσει τα χωρικά ύδατα της Κυπριακής Δημοκρατίας».
Σύμφωνα με τον ίδιο, «μετά την είσοδό του στα κυπριακά χωρικά ύδατα, και κατόπιν επικοινωνίας με τις αρμόδιες αρχές, το πλήρωμα υπέβαλε αίτημα για ελλιμενισμό στο λιμάνι της Λάρνακας, επικαλούμενο ανάγκη ανεφοδιασμού και ανθρωπιστικούς λόγους».
Ο κ. Λετυμπιώτης πρόσθεσε ακόμη: «Η Κυπριακή Δημοκρατία αντέδρασε άμεσα και υπεύθυνα, θέτοντας σε εφαρμογή τα σχετικά πρωτόκολλα, ακολουθώντας τις νενομισμένες διαδικασίες που ισχύουν βάσει της συναφούς νομοθεσίας και κανονισμών. Κατά τη διαδικασία του ελλιμενισμού έγινε αναφορά για δύο επιβαίνοντες με χρόνια προβλήματα υγείας. Ως εκ τούτου, επισπεύστηκε ο ελλιμενισμός του σκάφους, ώστε να παρασχεθεί η αναγκαία φροντίδα».
Δεν είχα πρόθεση να επανέλθω στα όσα διαδραματίστηκαν το βράδυ της Πέμπτης έξω από το λιμάνι της Λάρνακας. (Ήμουν εκεί).
Ομολογώ πως είμαι εξουθενωμένη από τα τοξικά σχόλια των τελευταίων ημερών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από φιλοϊσραηλινούς και φιλογενοκτόνους συμπολίτες μας. Έτσι είπα να ασχοληθώ με άλλα θέματα.
Όμως το πολιτικό ψέμα, όπως και η αποσπασματική αλήθεια, μου προκαλούν σοβαρή αλλεργία.
Όχι, κύριε Λετυμπιώτη, η Κυπριακή Κυβέρνηση δεν αντέδρασε άμεσα.
Από τις 7:15 το απόγευμα γίνονταν συνεχείς προσπάθειες για πολιτική παρέμβαση. Πολιτικοί παράγοντες που ήταν παρόντες επικοινωνούσαν τηλεφωνικώς με υπουργούς και με τον διευθυντή της Αρχής Λιμένων. Χρειάστηκε συγκεκριμένη πολιτική παρέμβαση από πρόσωπα ενός και μόνο πολιτικού χώρου — του μοναδικού που στέκεται δημόσια κατά της γενοκτονίας.
Παρακαλούσαμε τους αστυνομικούς να μεταφέρουν φαγητό στους ανθρώπους και μας απαντούσαν: «Δεν μας είπαν ότι πεινούν».
Κι όμως, βρισκόμασταν σε ανοικτή τηλεφωνική γραμμή με τον καπετάνιο, ο οποίος μάς έλεγε:
«Λιμοκτονούμε, έχει δύο μέρες να φάμε».
Αν δεν βρίσκονταν εκεί ο Γιώργος Κουκουμάς, η Χρυστάλλα Αντωνίου, ο Ανδρέας Βύρας και ο Πρόεδρος του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης Τάσος Κωστέας, δεν ξέρω τι θα είχαν απογίνει οι 21.
Μιλήστε με τη Χρυστάλλα Αντωνίου να σας πει πόσα τηλεφωνήματα έγιναν και πόση πίεση χρειάστηκε για να βρεθεί λύση. Πολλά τηλεφωνήματα κύριε Λετυμπιώτη και πολλή υπομονή και αντοχή!
Από τις 7:15 έως τις 11:30 το βράδυ ήμασταν εκεί, κύριε Λετυμπιώτη, δίπλα σε συμπολίτες μας Κύπριους σε θέσεις αστυνομίας και λιμανιού που δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονταν το ανθρωπιστικό ζήτημα.
Και ξέρετε γιατί;
Γιατί η κυβέρνησή σας έχει πείσει τον κόσμο πως ο λαός μας έχει συμφέρον να συντάσσεται με τους γενοκτόνους του Ισραήλ.
Και κάπως έτσι χάσαμε την ανθρωπιά μας.
Να γίνω πιο συγκεκριμένη; Τους παρακαλούσαμε να πάρουν νερό και φαγητό σε 21 ανθρώπους -ανάμεσά τους Ευρωπαίοι πολίτες, δημοσιογράφοι και δικηγόροι που είχαν μεταβεί στη Γάζα ως παρατηρητές- και μας κοιτούσαν με απαξίωση και έπαιζαν με την υπομονή και αντοχή μας. Με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να χάσω την ψυχραιμία μου και να αρχίσω να φωνάζω από τα ψέματα που ακούγαμε “μα αφού δεν πεινούν, δεν είπαν ότι πεινούν” έλεγε ο αστυνομικός και την ίδια ώρα μας έλεγε ο καπετάνιος “τους είπαμε ότι πεινάμε και μας αγνοούν”!
Και μέσα σε όλο αυτό, είχαμε και δύο υπόπτους να μας φωτογραφίζουν, λες και δεν γνωρίζουμε πως οι πράκτορες των «συμμάχων» σας ζουν ανάμεσά μας και μας έχουν φακελωμένους εδώ και καιρό. (Είναι εντάξει – κάποιοι από εμάς δεν φοβόμαστε κανέναν, μόνο τον Θεό· που, ειρήσθω εν παρόδω, είναι με το μέρος των δικαίων, άρα με το μέρος μας).
Όχι, κύριε Λετυμπιώτη, δεν δράσατε άμεσα. Και δεν σας παρεξηγώ — εντολές ακολουθείτε. Έχετε οδηγίες για το ποιους να εξυπηρετείτε και ποιους να πετάτε στη θάλασσα, αν χρειαστεί και αν «σας παίρνει».
Και τέλος, όχι, ο ελλιμενισμός δεν επισπεύστηκε.
Από τις 7:00 μέχρι τις 11:00 το βράδυ, με τη μεσολάβηση δεκάδων τηλεφωνημάτων και πολιτικών παρεμβάσεων εκ μέρους του ΑΚΕΛ, δεν το λες «άμεση αντίδραση»!
Mr. Letymbiotis, are you mocking us? I was there!
By Yiota Dimitriou
In a post on X, government spokesperson Mr. Konstantinos Letymbiotis stated Friday morning that “the Cypriot authorities detected one of the vessels participating in the international flotilla bound for the Gaza Strip, which chose to approach the territorial waters of the Republic of Cyprus.” According to him, “after entering Cypriot territorial waters, and after communication with the competent authorities, the crew submitted a request for docking at the port of Larnaca, citing the need for refueling and humanitarian reasons.”
Mr. Letymbiotis added: “The Republic of Cyprus reacted immediately and responsibly, implementing the relevant protocols, following the prescribed procedures under the relevant laws and regulations. During the docking process, there was mention of two passengers with chronic health problems. As a result, the docking of the vessel was expedited so that necessary care could be provided.”
I had no intention of returning to what transpired on Thursday evening outside the port of Larnaca. (I was there).
I confess that I am exhausted by the toxic comments of recent days on social media, from pro-Israeli and genocide-apologist fellow citizens. So I said I’d deal with other matters.
But political lies, like partial truths, Mr. Letymbiotis, give me a serious allergy.
No, Mr. Letymbiotis, the Cypriot Government did not react immediately.
From 7:15 p.m. continuous efforts were being made for political intervention. Political actors who were present were phoning ministers and the Director of the Ports Authority. It took specific political action by people from one and only one political side — the only side that publicly stands against genocide.
We were begging the police to bring food to the people, and they answered: “They didn’t tell us they are hungry.”
Yet we were on an open phone line with the captain, who told us:
“We are starving, it’s been two days since we ate.”
If it weren’t for Giorgos Koukoumas, Chrystalla Antoniou, Andreas Vyras and the President of the Pan-Cyprian Peace Council Tasos Kostéas, I don’t know what would have happened to the 21.
Speak with Chrystalla Antoniou to tell you how many phone calls were made and how much pressure was needed to find a solution. Many phone calls, Mr. Letymbiotis, and much patience and endurance.
From 7:15 until 11:30 p.m. we were there, Mr. Letymbiotis, beside our fellow Cypriot citizens in police and port positions who unfortunately did not understand the humanitarian issue.
And do you know why?
Because your government has convinced people that our people have interest in siding with the genocidaires of Israel.
And this is how we lost our humanity.
To be more specific? We were begging them to bring water and food to 21 people — among them European citizens, journalists and lawyers who had gone to Gaza as observers — and they looked at us with contempt and played with our patience and endurance. With the result that at some point I lost my composure and began shouting at the lies we heard: “But they’re not hungry, they didn’t say they’re hungry,” said the policeman, and at the same time the captain was telling us: “We told them we are hungry and they ignore us!”
And in all of this, we also had two suspects photographing us, as if we didn’t know that your “allies’” agents live among us and have been keeping files on us for some time. (It’s okay — some of us fear no one, only God; who, by the way, is on the side of the righteous, therefore on our side).
No, Mr. Letymbiotis, you did not act immediately. And I don’t blame you — you follow orders. You have instructions about who to serve and who to throw into the sea, if necessary and if it “suits you.”
And finally, no — the docking was not expedited.
From 7:00 until 11:00 p.m., with dozens of phone calls and political interventions on the part of AKEL, you can’t call that an “immediate reaction.”
Господин Летимбиотис, вы издеваетесь над нами? Я была там!
Джета Дмитриу
В публикации в X правительственный представитель господин Константинос Летимбиотис заявил утром в пятницу, что «кипрские власти обнаружили одно из судов, участвовавших в международной флотилии, направлявшейся в сектор Газа, которое решило приблизиться к территориальным водам Республики Кипр». По его словам, «после входа в кипрские территориальные воды, и после связи с соответствующими властями, экипаж подал запрос на швартовку в порту Ларнаки, ссылаясь на необходимость дозаправки и гуманитарные причины».
Господин Летимбиотис добавил: «Республика Кипр отреагировала немедленно и ответственно, реализовав соответствующие протоколы, следуя установленным процедурам в соответствии с применимым законодательством и правилами. В ходе процесса швартовки упомянули о двух пассажирах с хроническими проблемами здоровья. Поэтому швартовка судна была ускорена, чтобы можно было предоставить необходимую помощь».
Я не намеревалась возвращаться к тому, что происходило в четверг вечером возле порта Ларнаки. (Я была там).
Признаюсь, я истощена токсичными комментариями последних дней в социальных сетях, от проси-раильских и оправдывающих геноцид сограждан. Поэтому я решила заняться другими вопросами.
Но политическая ложь, как и частичная правда, господин Летимбиотис, вызывает у меня серьезную аллергию.
Нет, господин Летимбиотис, Правительство Кипра не отреагировало немедленно.
С 7:15 вечера велись непрерывные попытки политического вмешательства. Политические деятели, которые были на месте, связывались по телефону с министрами и с директором Управления портов. Потребовалось конкретное политическое вмешательство со стороны людей из одного-единственного политического круга — единственного, кто публично противостоит геноциду.
Мы умоляли полицию принести еду людям, и нам отвечали: «Нам не сказали, что они голодны».
Тем не менее, мы находились на открытой телефонной линии с капитаном, который говорил нам:
«Мы умираем с голоду, два дня ничего не ели».
Если бы не Георгос Кукумас, Христалла Антониу, Андреас Вирас и Президент Панкиприйского Совета Мира Тасос Костеас, я не знаю, что бы стало с этими 21 человеком.
Поговорите с Христаллой Антониу, чтобы она рассказала вам, сколько было телефонных звонков и сколько давления потребовалось, чтобы найти решение. Много звонков, господин Летимбиотис, и много терпения и выдержки.
С 7:15 до 11:30 вечера мы были там, господин Летимбиотис, рядом с нашими согражданами из Кирипра, на местах полиции и порта, которые, увы, не понимали гуманитарную проблему.
И знаете почему?
Потому что ваше правительство убедило народ, что наш народ должен принимать сторону геноцидников Израиля.
И так мы потеряли человечность.
Чтобы быть более конкретной? Мы просили, чтобы принесли воду и еду 21 человеку — среди них европейцы, журналисты и адвокаты, которые поехали в Газу в качестве наблюдателей — и они смотрели на нас с презрением и играли с нашим терпением и выдержкой. В результате я в какой-то момент потеряла самообладание и начала кричать из-за тех лживых слов, которые мы слышали: «Но они не голодны, они не сказали, что голодны», — говорил полицейский, а в то же время капитан говорил нам: «Мы сказали, что голодны, а нас игнорируют!»
И в этом всем, среди всего этого, были и двое подозрительных людей, которые фотографировали нас, словно мы не знаем, что агенты ваших «союзников» живут среди нас и давно ведут на нас досье. (Ничего, некоторые из нас никого не боятся, только Бога; который, кстати, на стороне праведных, то есть на нашей стороне).
Нет, господин Летимбиотис, вы не действовали немедленно. И я не обвиняю вас — вы выполняете приказы. У вас есть указания, кого обслуживать и кого, если потребуется и если «вам позволяет ситуация», бросать в море.
И наконец, нет — швартовка не была ускорена.
С 7:00 до 11:00 вечера, с десятками телефонных звонков и политических вмешательств со стороны АКЕЛ, нельзя назвать это «немедленной реакцией».
