“Οι εικόνες και οι καταγγελίες από το κοιμητήριο Αγίου Γεωργίου δεν εκθέτουν μόνο τις αρμόδιες υπηρεσίες. Εκθέτουν συνολικά την πόλη μας, την κοινωνία μας, τον πολιτισμό μας.
Γιατί τελικά, ο τρόπος που φερόμαστε στους νεκρούς μας λέει πολλά και για το πώς στεκόμαστε απέναντι στους ζωντανούς“
Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Εικόνες που προκαλούν θλίψη, αγανάκτηση και βαθύ προβληματισμό καταγράφονται το τελευταίο διάστημα στο κοιμητήριο Αγίου Γεωργίου στη Λάρνακα, με επισκέπτες να εκφράζουν δημόσια την απογοήτευσή τους για την κατάσταση που επικρατεί σε έναν χώρο που θα έπρεπε να αποπνέει σεβασμό, ησυχία και αξιοπρέπεια.
Τα σχόλια πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αποκαλυπτικά και σκιαγραφούν μια εικόνα εγκατάλειψης που μόνο ντροπή μπορεί να προκαλεί για μια κοινωνία που φαίνεται, δυστυχώς, να μην σέβεται ούτε τους νεκρούς της. Όταν ένα κοιμητήριο βρίσκεται σε τέτοιο χάλι, εύλογα γεννάται το ερώτημα: τελικά, ποια είναι τα όρια της αδιαφορίας;
«Καλημέρα σας από το κοιμητήριο της Λάρνακας!! Μόνο ντροπή και αίσχος. Τίποτε άλλο… τα σχόλια δικά σας», γράφει αγανακτισμένoς επισκέπτης, αποτυπώνοντας με ελάχιστες λέξεις την αποσύνθεση μιας κατάστασης που φαίνεται να χρονίζει. Στο ίδιο σχόλιο γίνεται και μία αιχμηρή πολιτική αναφορά, με την ελπίδα ότι, ενόψει βουλευτικών εκλογών, ίσως βρεθεί έστω και ένας υποψήφιος να προβληματιστεί και να ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα.
Άλλοι πολίτες κάνουν λόγο για βρωμιά παντού, για σκουπίδια που μένουν αμάζευτα, αλλά και για μια γενικότερη εικόνα έλλειψης φροντίδας. «Πηγαίνω τακτικά στο νεκροταφείο, πολύ λερωμένα παντού, κανένας σίγουρα δεν φροντίζει το χώρο, αλλά και ο κόσμος που πηγαίνει αφήνει παντού σκουπίδια», σημειώνει μία γυναίκα, τονίζοντας παράλληλα πως η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τις αρμόδιες αρχές αλλά και μερίδα των επισκεπτών που δεν δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό.
Σαν να μην έφτανε η εικόνα εγκατάλειψης, οι μαρτυρίες αναφέρουν και περιστατικά κλοπών από τάφους. «Κλέβουν ό,τι πάρεις, από λάδι μέχρι βάζα, ακόμη και το καντήλι», καταγγέλλει πολίτης, περιγράφοντας μια κατάσταση που ξεπερνά την αμέλεια και αγγίζει την ηθική παρακμή. Η κλοπή από τάφους δεν αποτελεί απλώς μια παραβατική πράξη, είναι μια προσβολή απέναντι στη μνήμη των ανθρώπων που έφυγαν και στον πόνο των συγγενών τους.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν επίσης οι καταγγελίες για την κακή διαρρύθμιση του χώρου. Σύμφωνα με επισκέπτρια, οι νέοι τάφοι έχουν χτιστεί τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, που σχεδόν δεν αφήνουν χώρο για ασφαλή διέλευση. «Δεν άφησαν χώρο να περπατήσεις… είναι πάνω-κάτω, φοβάσαι», αναφέρει, προσθέτοντας πως η πρόσβαση καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη για ηλικιωμένους ή άτομα με κινητικά προβλήματα. Η ίδια, μάλιστα, δηλώνει πως με σπασμένο ισχίο δυσκολεύεται να επισκεφθεί τον τάφο των δικών της ανθρώπων. Και αυτό, σε έναν χώρο που για κάθε πολίτη είναι ιερός.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι για όλα αυτά οι πολίτες δηλώνουν πως πληρώνουν κάθε χρόνο. «Να το δει το δημαρχείο μας, εκεί πληρώνουμε κάθε χρόνο, ντρέπεσαι να μπεις μέσα», γράφει άλλος επισκέπτης, απευθύνοντας σαφή έκκληση προς τις αρμόδιες αρχές αλλά και προς τη Μητρόπολη, η οποία επίσης αναφέρεται στα σχόλια των πολιτών.
Το κοιμητήριο δεν είναι απλώς ένας δημόσιος χώρος. Είναι τόπος μνήμης, προσευχής, περισυλλογής. Είναι το τελευταίο καταφύγιο των ανθρώπων μας και, ως τέτοιο, απαιτεί φροντίδα, ευπρέπεια και σεβασμό.
Οι εικόνες και οι καταγγελίες από το κοιμητήριο Αγίου Γεωργίου δεν εκθέτουν μόνο τις αρμόδιες υπηρεσίες. Εκθέτουν συνολικά την πόλη μας, την κοινωνία μας, τον πολιτισμό μας.
Γιατί τελικά, ο τρόπος που φερόμαστε στους νεκρούς μας λέει πολλά και για το πώς στεκόμαστε απέναντι στους ζωντανούς.
