Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Μια εξαιρετικά σοβαρή καταγγελία έρχεται στο φως από το Γυμνάσιο Ξυλοφάγου, αποκαλύπτοντας για ακόμη μία φορά την επικίνδυνη αδιαφορία που επιδεικνύεται απέναντι στην ασφάλεια των σχολικών μονάδων, των παιδιών και των εκπαιδευτικών.
Σύμφωνα με ενημέρωση που λάβαμε από πηγές μέσα στο ίδιο το σχολείο, μετά τις έντονες καιρικές συνθήκες της προηγούμενης εβδομάδας προκλήθηκαν ζημιές στις εγκαταστάσεις και συγκεκριμένα στην οροφή του κλειστού γηπέδου, με αποτέλεσμα να καταστραφεί η μόνωση.
Όπως καταγγέλλεται, το Υπουργείο απέστειλε συνεργείο για αποκατάσταση της ζημιάς, χωρίς ωστόσο -όπως αναφέρει η πηγή στο SkalaTimes- να τηρηθούν ούτε τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας. Το αποτέλεσμα ήταν να σημειωθεί ένα άκρως ανησυχητικό και επικίνδυνο περιστατικό: χθες, ενώ εκπαιδευτικός βρισκόταν στην αυλή του σχολείου, ένα μεγάλο κομμάτι από τη μόνωση παρασύρθηκε με δύναμη από τους ανέμους και τη χτύπησε στο κεφάλι. Όπως αναφέρεται η ίδια στάθηκε τυχερή μέσα στην ατυχία της, αφού το υλικό την βρήκε με τη μεγάλη του επιφάνεια. Σε διαφορετική περίπτωση, οι συνέπειες θα μπορούσαν να ήταν τραγικές. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία: πρέπει άραγε να συμβεί το μοιραίο για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι;
Το πιο εξοργιστικό, σύμφωνα πάντα με την καταγγελία, είναι ότι πέρα από τη διευθύντρια του σχολείου και τον Σύνδεσμο Γονέων, οι υπόλοιπες υπηρεσίες επιδεικνύουν αδιαφορία. Σαν να πρόκειται για ένα ακόμη υπηρεσιακό σημείωμα, για έναν ακόμη φάκελο, για έναν ακόμη αριθμό. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για αριθμούς. Μιλάμε για 300 μαθητές, για εκπαιδευτικούς, για ανθρώπινες ζωές. Για ανθρώπους που κάποιοι τους περιμένουν να επιστρέψουν σπίτι τους σώοι και ασφαλείς.
Τα σχολεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως εγκαταλελειμμένα κτήρια δεύτερης κατηγορίας. Δεν είναι δυνατόν, το 2026, να τίθεται σε κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα παιδιών και προσωπικού επειδή κάποιοι δεν φρόντισαν να γίνουν σωστά οι απαραίτητες εργασίες και να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα προστασίας.
Η ασφάλεια στα σχολεία δεν είναι “λεπτομέρεια”, ούτε θέμα που μπορεί να μετατίθεται από γραφείο σε γραφείο μέχρι να ξεχαστεί. Είναι υποχρέωση της πολιτείας. Και αυτή η υποχρέωση δεν σηκώνει άλλη αμέλεια, άλλη αδιαφορία, άλλη σιωπή.
Επιτέλους, ας δώσουμε τη σημασία που αξίζει στα σχολεία μας και στα παιδιά μας. Πριν να είναι αργά. Πριν θρηνήσουμε θύματα και αρχίσουν, για άλλη μια φορά, οι γνωστές δηλώσεις, οι υποσχέσεις και οι εκ των υστέρων ευαισθησίες.
Γιατί όταν κινδυνεύουν παιδιά και εκπαιδευτικοί μέσα στον ίδιο τον χώρο που οφείλει να τους προστατεύει, τότε δεν μιλάμε απλώς για αμέλεια. Μιλάμε για ντροπή.
