Ανάρτηση της συγγραφέως Μάρως Βαμβουνάκη
Το ξέρω πως η παιδεία έχει πολύ μεγάλες ανάγκες, ποιος δεν το ξέρει;.. Αλλά να μην υποτιμούμε κατά σύστημα τη σκληρή και λεπτή δουλειά πολλών δασκάλων, τον ακριβό ρόλο τους. Οι εγγονές μου αγάπησαν το σχολείο από τις δασκάλες τους, ενώ πρωτοξεκίνησαν φοβισμένες και μουτρωμένες. Στο νηπιαγωγείο η κυρία Πόπη και η κυρία Βίκυ τούς έγιναν πρότυπα. Τους έμαθαν σοβαρά πράγματα και τρόπους που δεν ξεχνούν, όλο τις αναφέρουν κι ας τις αποχωρίστηκαν πια. Στο δημοτικό η Μάρω βρήκε γρήγορα τα νερά της και κολυμπάει άνετα. Σήμερα πρωτοπαρουσιάστηκε στον αγιασμό του δημοτικού της γειτονιάς και η Ζένια που μήνες προετοιμάζεται μόνη της συλλαβίζοντας βιβλιαράκια. Κανείς μας δεν τις παραβοηθάει!
Τα λέω για να πω ότι όλα τα σχολεία τους ήταν και είναι Δημόσια σχολεία και κανένα σύστημα ή “καλό” σχολειό δεν υποκαθιστά τον ανθρώπινο, φιλότιμο, σωστό δάσκαλο που μπορεί να χαράξει όλη τη ζωή ενός πλάσματος. Σε Δημόσια σχολεία της γειτονιάς μας πήγαινε πάντα κι ο γιος μου που σήμερα είναι καθηγητής στο καποδιστριακό πανεπιστήμιο. Αυτά τα λίγα από απλής καρδιάς και καλή χρονιά σε όλα τα παιδάκια που άκουσαν το πρώτο μοιραίο τους κουδούνι!
Κι ας θυμηθούμε τη φράση του B. Bueb: Κανένα παιδί δεν χάνεται αν έχει ένα δάσκαλο που πιστεύει σ’ αυτό.
