Text follows in English
της Γιώτας Δημητρίου
Δημοσιογράφος – Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Σήμερα το πρωί συνάντησα τον 20χρονο Ιωάννη, ο οποίος σπουδάζει στο Λονδίνο. Η πρώτη μου (μίζερη, ομολογουμένως) φράση ήταν: «Μην επιστρέψεις, Ιωάννη μου, στην Κύπρο».
Θα μπορούσε κάποιος να κατακρίνει μια τέτοια προσέγγιση. Όμως, με το χέρι στην καρδιά, ποιος θέλει να ζει και να εργάζεται σε μια χώρα όπου τα δικαστήρια στήνονται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, η διαφθορά και τα σκάνδαλα ευδοκιμούν σαν πατάτες στα Κοκκινοχώρια και ο φασισμός ξεφυτρώνει έντεχνα μέσα από νομοθεσίες και κυβερνητικές αποφάσεις;
«Κάποιος που αγαπά την πατρίδα», θα απαντήσεις.
Ναι, σωστά. Ωστόσο, έχω συναντήσει απόδημους που αγαπούν την πατρίδα από μακριά και αγωνίζονται γι’ αυτήν περισσότερο από τους εγχώριους.
Η Κύπρος μετατρέπεται σε έναν χώρο όπου η εικόνα, η επικοινωνία, η λαμογιά και η υποκρισία δεν κυριαρχούν μόνο στην πολιτική σκακιέρα, αλλά και στην κοινωνική ζωή. Είτε φταίει η ακρίβεια, είτε η αναξιοκρατία, είτε η διαφθορά, ο κόσμος –στην πλειοψηφία του– αντί να χτίσει τοίχους αντίστασης με καλύτερα χαρακτηριστικά, βυθίζεται σε μια τοξικότητα άνευ προηγουμένου.
Δημοκρατικό πολίτευμα; Α μπα! Αν τολμήσει κανείς να εκφράσει άποψη διαφορετική από την επικρατούσα, θα τον κατασπαράξουν οι «κανίβαλοι» των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης – χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή, χωρίς σκέψη.
Δικαιοσύνη; Α μπα! Αν η Βουλή αποφασίσει να τοποθετηθούν χρονόμετρα στις κάμερες τροχαίας για πιο δίκαιη αντιμετώπιση των οδηγών, θα εμφανιστεί η Κυβέρνηση να σούρει ένα «δεν γίνεται» – και έτσι η αδικία των προστίμων θα συνεχίζεται, με εκείνους να ζουν καλύτερα και εμάς… σχεδόν καλά.
Αξιοκρατία; Εδώ γελούν και τα λεξικά του Μπαμπινιώτη. Η λέξη έχει καταργηθεί στη νήσο Κύπρο εδώ και καιρό. Ψάξε-ψάξε, δεν θα τη βρεις. Αν είσαι σύζυγος ή παιδί βουλευτή, αν είσαι γόνος «ευγενών», αν είσαι συγγενής του Προέδρου, βεβαίως προχωράς. Αν όχι… tough luck!
Βέβαια, τα πιο πάνω μπορούν να χαρακτηριστούν ως υπερβολές (αχ, πόσο συχνά το ακούω – και από συντρόφους που υπήρξαν φίλοι… περασμένα μεγαλεία, διηγώντας τα να κλαις – οι εν λόγω «φιλίες»).
Ωστόσο, «οι λέξεις έχουν κι άλλο φλούδι παρά μέσα, όπως τα αμύγδαλα και η υπομονή». Και καλό είναι να χρησιμοποιούμε τις σωστές λέξεις, αν θέλουμε να οδηγούμαστε σε αλήθειες. Ως εκ τούτου, ο ρεαλισμός δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μεταφραστεί ως υπερβολή.
Ξέχασα ποιος ήταν ο σκοπός του άρθρου… Α ναι! Η Κύπρος μας, η μοιρασμένη μας πατρίδα, μετατρέπεται σε μια νήσος τοξικότητας και υποκρισίας. Και το πιο εύκολο για όλους μας (και για μένα) είναι να ξεκινήσουμε να λέμε ποιοι φταίνε και γιατί. (Όλοι ξέρουμε ποιοι κρατούν τα σκήπτρα στο ταξίδι προς το χάος.)
Το πιο δύσκολο όμως (εδώ σε θέλω, κάβουρα!) είναι, κάθε φορά που είμαστε έτοιμοι να ρίξουμε τα πυρά στο απέναντι κόμμα, συνομιλητή, συνάνθρωπο κ.ο.κ., να βάλουμε έναν καθρέφτη μπροστά μας και να δούμε αν η δική μας συμπεριφορά συνάδει με την αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο.
Δηλαδή, αν επιθυμώ έναν κόσμο λιγότερο τοξικό, πρέπει πρώτα εγώ να γίνω λιγότερο τοξικός (ναι, ναι, ξέρω – δεν μας αφήνουν να αγιάσουμε οι «απέναντι» με τις πράξεις τους – I get it). Αλλά… ας το προσπαθήσουμε. Λιγότερο τοξικοί, λιγότερο υποκριτές, λιγότερο….λαμόγια!
Περισσότερο Άνθρωποι!
Έβλεπα προχθές στο Instagram την 8χρονη κόρη του Νίκου Βουρλιώτη να τραγουδά το «Καλημέρα Ελλάδα», το αναρτήσαμε στα ΜΚΔ του SkalaTimes (και είπαμε, όπου «Ελλάδα» μπορείτε να βάλετε «Κύπρος») και σκεφτόμουν πως, όσο κουρασμένος κι αν είναι κανείς από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αξίζει να συνεχίσει να παλεύει μέχρι την τελευταία του πνοή για αυτά τα παιδιά του σήμερα, τους αυριανούς πολίτες. Για να ζήσουν καλύτερες μέρες. Για να μην μπορεί να τους πει καμιά Γιώτα: «Μην επιστρέψεις Κύπρο».
Καλημέρα Κύπρος!
Υ.Γ Ήμουν πάντα ερωτευμένη με τον Βουρλιώτη, όταν τον είδα με την κόρη του, ξαναέγινα groupie του! 😛
Good Morning, Cyprus!
By Yiota Dimitriou
Journalist – Editor-in-Chief, SkalaTimes
This morning, I met 20-year-old Ioannis, who is currently studying in London. My first (admittedly miserable) words were: “Don’t come back to Cyprus, Ioannis.”
Some may criticize this kind of approach. But, hand on heart, who truly wants to live and work in a country where courtrooms are set up on social media, corruption and scandals flourish like potatoes in the Red Villages, and fascism creeps in through legislation and government decisions?
“Mayve someone who loves their homeland,” you might reply.
Yes, maybe. And yet, I’ve met expats who love their homeland from afar and fight for it more fiercely than many who live here.
Cyprus is turning into a place where show off, spin, deceit, and hypocrisy reign—not only in the political arena but also in social life. Whether it’s due to the high cost of living, nepotism, or corruption, most people, instead of building walls of resistance with better values, are sinking into an unprecedented level of toxicity.
Democracy? Yeah, right! Dare to express a view that goes against the dominant one, and the “cannibals” of social media will tear you to pieces—shamelessly, thoughtlessly, mercilessly.
Justice? Again, yeah, right! If Parliament decides that speed cameras should include timers to ensure fairer treatment of drivers, the Government is quick to shout, “Not possible”—and so the injustice of fines continues, with them living better and us… almost okay.
Meritocracy? Even Babiniotis’s dictionaries would laugh. That word has long been abolished on the island of Cyprus. Search all you want—you won’t find it. If you’re a politician’s spouse or child, the descendant of “nobles,” or related to the President, of course you move forward. If not… tough luck!
Of course, all of the above could be called exaggerations (oh, how often I hear that—even from old comrades who used to be friends… long-lost glories you recount with tears—the so-called “friendships”).
Still, “Words have more than one layer, like almonds and patience.” And it’s important to use the right words if we’re aiming for truth. Therefore, realism should never be mistaken for exaggeration.
I forgot what the point of this article was… Oh, yes! Cyprus—our divided homeland—is turning into an island of toxicity and hypocrisy. And the easiest thing for all of us (myself included) is to start pointing fingers, naming who’s to blame and why. (We all know who holds the reins on this road to chaos.)
The hardest thing, however (this is where it gets tricky!), is that every time we’re about to launch an attack at the opposing party, the person we’re speaking with, or just another citizen—we should put a mirror in front of us and check whether our own behavior aligns with the change we want to see in the world.
In other words, if I want a less toxic world, I must first become less toxic myself (yes, yes, I know—it’s hard to stay pure when “the others” keep messing things up—I get it). But… let’s try. Less toxic, less hypocritical, less… shady.
More Human!
The other day, I saw on Instagram the 8-year-old daughter of Nikos Vourliotis singing “Good Morning, Greece.” We reposted it on SkalaTimes’ social media (and as we said, where “Greece,” feel free to sing “Cyprus”). I couldn’t help but think—No matter how exhausted one feels by the suffocating atmosphere, it is worth fighting to our last breath for today’s children—the citizens of tomorrow. So they may live better days. So that no Yiota will ever have to say: ‘Don’t come back to Cyprus.’
Good morning, Cyprus!
P.S. I was always in love with Vourliotis—when I saw him with his daughter, I became a groupie all over again! 😛
