Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Νταϊάνας Αζά
Πηγή: Φιλελεύθερος
Λένε πως όταν αδιαφορείς για όσα συμβαίνουν σε κάποιο μέρος του κόσμου, δεν θα αργήσουν να συμβούν και στο δικό σου. Στην Κύπρο, όμως, συμβαίνει το εξής παράδοξο: Στο δικό μας μέρος, έχουν ήδη συμβεί.
Ζήσαμε μια εισβολή, οι γονείς μας είναι πρόσφυγες, το νησί μας ημικατεχόμενο και η σημαία της Τουρκίας συνοδεύει κάθε μας βήμα στη μισή πρωτεύουσα, όπου βαρέλια, σακιά με άμμο, τείχη, checkpoints και στρατιώτες φράσσουν καθημερινά τον δρόμο μας και μας περιορίζουν τις κινήσεις. Στην ίδια μας την πόλη, στην ίδια μας τη χώρα.
Αυτή τη στιγμή, 180 περίπου χιλιόμετρα, 110 μίλια και γύρω στα 97 ναυτικά μίλια από την κατεχόμενη Αμμόχωστο, διαπράττεται μια εισβολή, σε έναν λαό χωρίς οργανωμένο στρατό, με θύματα, κυρίως, αμάχους, παιδιά, γυναίκες. Και την ίδια αυτή στιγμή, μία μόνο μέρα μετά από την επέτειο της ανεξαρτησίας του κράτους μας, η Κυπριακή Δημοκρατία επέλεξε μέσω της Αστυνομίας, να καταπνίξει μια διαδήλωση έξω από το Υπουργείο Εξωτερικών. Τη διαμαρτυρία μερικών δεκάδων πολιτών ενάντια σε αυτό το έγκλημα, που αντιδρούσαν στην αναχαίτιση του στολίσκου αλληλεγγύης σε διεθνή ύδατα και την παράνομη κράτηση του πληρώματός του από το Ισραήλ.
Οι δυνάμεις της ΜΜΑΔ, με αντιοχλαγωγική εξάρτυση, προπηλάκισαν τους πολίτες, χρησιμοποιώντας τις ασπίδες τους, ρίχνοντας στο έδαφος διαδηλωτές (ηλικιωμένους, γυναίκες και δημοσιογράφους) και προκαλώντας τραυματισμούς με τη χρήση σπρέι πιπεριού και δακρυγόνων. Σε ανθρώπους που αντί να περνούν το απόγευμά τους στον καναπέ, επέλεξαν να σταθούν μέσα σε ένα πλήθος για να υποστηρίξουν έναν σκοπό ανώτερο από τα προσωπικά τους συμφέροντα, κόντρα στις ανέσεις τους.
Ίσως, γιατί νιώθουν την αλληλεγγύη χρέος τους, ίσως και γιατί η μοίρα των Παλαιστινίων τούς φέρνει στον νου κάποια από τα δικά τους βιώματα, τα βιώματα των γονιών ή των παππούδων τους, που κάποτε βρέθηκαν κι αυτοί στον δρόμο, εκτοπισμένοι μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Κι ας μην πλησιάζει καν αυτή η εμπειρία με τα όσα ζουν οι Παλαιστίνιοι που μετρούν ήδη 65 χιλιάδες νεκρούς, λιμοκτονούν, δεν έχουν καν πατρίδα και που καθημερινά αμφισβητείται ακόμα και η ίδια τους η υπόσταση ως λαός.
Η Κυπριακή Δημοκρατία που έχει αναγνωρίσει το Κράτος της Παλαιστίνης από το 1988, αποτελούσε μια από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που προχώρησαν άμεσα σε αυτό το βήμα, διατηρώντας διαχρονικά στενές διπλωματικές σχέσεις με την Παλαιστινιακή Αρχή. Η Κυπριακή Δημοκρατία, που ιστορικά ταύτιζε τον δικό της αγώνα με τον αγώνα των Παλαιστινίων, πλέον φαίνεται πως διάλεξε την άλλη πλευρά- την πλευρά του εισβολέα. Χρησιμοποιεί βία για τη διάλυση μιας διαδήλωσης υπέρ της Παλαιστίνης, δίνει εντολές για διαγραφή των γκράφιτι υπέρ της Παλαιστίνης μετά από τις εντολές του εισβολέα και πραγματοποιεί επίσημες επισκέψεις στο Τελ Αβίβ με τον υπουργό του κράτους-εισβολέα.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα φορέσουμε το προσωπείο του καταπιεσμένου και του δεινοπαθούντα από μια εισβολή που συνέβη πριν από μισό αιώνα και που θα καρφώσουμε στον τοίχο ένα χαρτόνι με το «Δεν Ξεχνώ», ας σκεφτούμε πού στεκόμαστε ως ημικατεχόμενο κράτος σε αυτή την κρίσιμη χρονική συγκυρία. Σε ποια πλευρά της ιστορίας, θα λένε τα παιδιά μας, πως βρισκόταν η Κυπριακή Δημοκρατία όταν το Ισραήλ διέπραττε μια γενοκτονία, μερικά μόνο μίλια μακριά από τις ακτές της (ημικατεχόμενης) πατρίδας τους;
Ήταν 51 χρόνια αρκετά για να ξεχάσουμε και να σταθούμε απ’ την πλευρά του κατακτητή;
Well, you forgot early
By Diana Aza
Source: Fileleftheros
They say that when you ignore what is happening somewhere in the world, it won’t be long before it happens in your own place. In Cyprus, however, a paradox occurs: in our place, it has already happened.
We experienced an invasion, our parents are refugees, our island is partially occupied, and the Turkish flag accompanies every step we take in half of the capital, where barrels, sandbags, walls, checkpoints, and soldiers block our daily paths and restrict our movements. In our own city, in our own country.
At this moment, about 180 kilometers, 110 miles, or around 97 nautical miles from occupied Famagusta, an invasion is taking place against a people without an organized army, with victims mostly being civilians, children, and women. And at the same moment, just one day after the anniversary of our state’s independence, the Republic of Cyprus, through the Police, chose to suppress a demonstration outside the Ministry of Foreign Affairs. The protest of a few dozen citizens against this crime—who were opposing the interception of the solidarity flotilla in international waters and the illegal detention of its crew by Israel.
The Special Anti-Riot Unit (MMAD), equipped with riot gear, assaulted the citizens, using their shields, throwing demonstrators (elderly, women, and journalists) to the ground, and causing injuries through the use of pepper spray and tear gas. These were people who, instead of spending the afternoon on their couch, chose to stand in a crowd to support a cause higher than their personal interests, against their comforts.
Perhaps because they feel solidarity as a duty, or perhaps because the fate of the Palestinians reminds them of some of their own experiences—the experiences of their parents or grandparents, who were once displaced within their own homeland. And even if this experience cannot compare to what Palestinians endure, who have already lost 65,000 lives, are starving, have no homeland, and whose very existence as a people is questioned daily.
The Republic of Cyprus, which recognized the State of Palestine in 1988, was among the first countries in the world to do so and has maintained historically close diplomatic relations with the Palestinian Authority. The Republic of Cyprus, which once identified its own struggle with that of the Palestinians, now seems to have chosen the other side—the side of the invader. It uses violence to disperse a pro-Palestinian demonstration, orders the removal of pro-Palestinian graffiti following the invader’s directives, and conducts official visits to Tel Aviv with the minister of the invading state.
So, the next time we wear the mask of the oppressed, suffering from an invasion that happened half a century ago, and hang a cardboard sign saying “I Do Not Forget,” let us think about where we stand as a partially occupied state in this critical moment. On which side of history will our children say the Republic of Cyprus stood when Israel committed genocide just a few miles from the shores of their (partially occupied) homeland?
Were 51 years enough to forget and side with the conqueror?
Ну, ты рано забыл
Автор: Диана Аза
Источник: Филеэлефтерос
Говорят, что если игнорировать события в какой-либо части мира, скоро они произойдут и у тебя дома. В Кипре, однако, существует парадокс: у нас это уже произошло.
Мы пережили вторжение, наши родители — беженцы, наш остров частично оккупирован, а турецкий флаг сопровождает каждый наш шаг в половине столицы, где бочки, мешки с песком, стены, контрольно-пропускные пункты и солдаты ежедневно перекрывают наши пути и ограничивают наше передвижение. В нашем собственном городе, в нашей собственной стране.
В данный момент, примерно в 180 километрах, 110 милях или около 97 морских милях от оккупированной Фамагусты, происходит вторжение против народа без организованной армии, жертвами которого в основном являются мирные жители, дети и женщины. И в тот же самый момент, всего на следующий день после годовщины независимости нашего государства, Республика Кипр через полицию решила разогнать демонстрацию у Министерства иностранных дел. Протест нескольких десятков граждан против этого преступления, которые выступали против перехвата флотилии солидарности в международных водах и незаконного задержания её экипажа Израилем.
Силы специального подразделения ММАД в противо-деспотическом снаряжении атаковали граждан, используя свои щиты, сбрасывали демонстрантов на землю (пожилых, женщин и журналистов) и причиняли травмы с помощью перцового спрея и слезоточивого газа. Это были люди, которые, вместо того чтобы провести день на диване, выбрали стоять в толпе, чтобы поддержать дело, выше их личных интересов, вопреки своим удобствам.
Возможно, потому что они чувствуют солидарность как долг, а возможно и потому, что судьба палестинцев напоминает им о некоторых их собственных переживаниях, переживаниях родителей или бабушек и дедушек, которые когда-то были вынуждены покинуть свои дома внутри своей страны. И даже если этот опыт нельзя сравнить с тем, что переживают палестинцы, которые уже потеряли 65 тысяч жизней, голодают, не имеют родины и чье существование как народа ежедневно подвергается сомнению.
Республика Кипр, которая признала Государство Палестина в 1988 году, была одной из первых стран мира, сделавших этот шаг, и исторически поддерживает тесные дипломатические отношения с Палестинской автономией. Республика Кипр, которая когда-то отождествляла свою борьбу с борьбой палестинцев, теперь, кажется, выбрала другую сторону — сторону захватчика. Она использует насилие для разгона демонстрации в поддержку Палестины, приказывает стирать граффити в поддержку Палестины по указанию захватчика и осуществляет официальные визиты в Тель-Авив с министром государства-захватчика.
В следующий раз, когда мы наденем маску угнетённого, страдающего от вторжения, которое произошло полвека назад, и повесим на стену картон с надписью «Я не забываю», давайте подумаем, где мы стоим как частично оккупированное государство в этот критический момент. На какой стороне истории будут говорить наши дети, когда Израиль совершал геноцид всего в нескольких милях от побережья их (частично оккупированной) родины?
Достаточно ли было 51 года, чтобы забыть и стать на сторону завоевателя?
