Article follows in English
Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Στη σύγχρονη πολιτική σκηνή, η εικόνα των πολιτικών μοιάζει συχνά με καθρέφτη της κοινωνίας μας: καθαρή όταν υπάρχουν ιδεολογίες, αρχές και ιδανικά και θαμπή όταν κυριαρχούν τα προσωπικά συμφέροντα. Υπάρχουν, σίγουρα οι λίγοι εκείνοι πολιτικοί που υπηρετούν ιδέες, αρχές και ιδανικά, πολιτικοί που δεν ζυγίζουν την καρέκλα τους με το προσωπικό τους όφελος, αλλά με το μέλλον του λαού.
Στις σελίδες, π.χ., της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, προσωπικότητες όπως ο Χαρίλαος Φλωράκης μας θυμίζουν ότι η πολιτική μπορεί να είναι υπόθεση αρχών και ιδανικών και όχι οικονομικών ή προσωπικών συμφερόντων.
Όπως είχε πει η Αλέκα Παπαρήγα στον επικήδειο του Χαρίλαου Φλωράκη:
“Δε χτυπάμε καμπάνες, όχι
Δε χτυπάμε καμπάνες
Αυτός που πέρασε δεν είναι ένα τραγούδι που τελείωσε
Αυτός που αγωνίστηκε σαν ένα τεράστιο φως
Κι έπεσε σαν ένας ήλιος με κασκέτο
Αυτός που πέρασε δεν είναι ένα τραγούδι που τελείωσε”
Η φράση αυτή, εμπνευσμένη από το πένθιμο εμβατήριο του Ναζίμ Χικμέτ, υπενθυμίζει ότι οι πολιτικοί με ιδανικά αφήνουν ανεξίτηλα ίχνη, ακόμη κι όταν η ζωή τους τελειώνει. Γίνονται παράδειγμα, ιδέα, έμπνευση, ήρωες. Γίνονται ήλιος και φωτίζουν τις σελίδες της ιστορίας εσαεί.
Μιλάμε γι αυτούς που αγωνίζονται όχι για θέσεις ή μισθούς, αλλά για μια κοινωνία δικαιότερη, για ιδέες που υπερβαίνουν τον εφήμερο ορίζοντα της πολιτικής καριέρας.
Δυστυχώς η σύγχρονη πολιτική έχει γεμίσει από εκείνους που ανεβαίνουν σε καρέκλες μόνο για τα προσωπικά τους οφέλη. Ακόμη και κάποιοι που ξεκίνησαν με ιδανικά όταν επέστρεφαν από τις σπουδές τους από τη μαμά πατρίδα, στην πορεία τους παρέσυρε ο άνεμος της αλαζονείας και των προσωπικών συμφερόντων. Μιλάμε για τους συμφεροντολόγους, που υπολογίζουν τα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη από ένα βουλευτιλίκι ή μια θέση στο κόμμα και συχνά παραμερίζουν την ουσία της πολιτικής: την υπηρέτηση του λαού και την υπεράσπιση αρχών.
Στην εποχή μας, όπου οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν και οι προκλήσεις είναι σύνθετες, η έλλειψη ηθικών και ιδεολογικών πυλώνων στους πολιτικούς δεν είναι απλώς απογοητευτική – είναι επικίνδυνη.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η κρίση της εποχής μας μεταφέρει το βάρος στους πολίτες. Η δημοκρατία δεν είναι απλώς εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά συνεχής άσκηση κριτικής σκέψης. Αντί να εναποθέτουμε τη μοίρα μας σε καραγκιόζηδες συμφεροντολόγους ή κλόουν, οφείλουμε να αναζητούμε εκείνους τους πολιτικούς που υπηρετούν ιδέες, που εμπνέουν με την αφοσίωσή τους και που δεν φοβούνται να σταθούν απέναντι σε πιέσεις και συμφέροντα.
Ναι, οι ιδεολογικοί πολιτικοί υπάρχουν ακόμη. Αν και σπανίζουν, η ύπαρξή τους αποδεικνύει ότι η πολιτική δεν είναι υποχρεωτικά μια στείρα μάχη για χρήμα ή εξουσία. Είναι μάχη για αξίες, για το μέλλον της κοινωνίας, για έναν κόσμο όπου οι πολίτες έχουν λόγο και δύναμη στη ζωή τους.
Η επιλογή είναι στα χέρια μας. Και οι εποχές κρίσεων, όπως η δική μας, δεν συγχωρούν τη σιωπή ή την αδράνεια.
Ο λαός, με την κριτική του σκέψη, καλείται να ξεχωρίσει τους πραγματικούς ιδεολόγους από τους πολιτικούς που βλέπουν μόνο τον εαυτό τους. Η απόφαση αυτή καθορίζει όχι μόνο την πολιτική μας πραγματικότητα, αλλά και την ίδια την ποιότητα της ζωής μας. Το αύριο μας, βρε αδελφέ, το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.
Στο τέλος, οι ήρωες της πολιτικής δεν είναι αυτοί που γεμίζουν τα πρωτοσέλιδα με λόγια, ωραία πρόσωπα ή ωραίες ατάκες και τσιτάτα, (έχουμε όλοι πέσει στην παγίδα των ωραίων ατάκων), αλλά εκείνοι που αφήνουν φως πίσω τους, σαν τον ήλιο που έπεσε αλλά δεν έσβησε ποτέ.
Ακόμη κι αν είναι ανώνυμοι. Άγνωστοι. Ακόμη κι αν δεν είναι καν πολιτικοί και πολεμούν πολιτικά από μετερίζια εθελοντισμού.
Εκείνοι, βρε αδελφέ, που ανάμεσα στο προσωπικό συμφέρον και το κοινό καλό θα επιλέξουν το δεύτερο. Εκείνοι που πίνουν καφέ στο Metropolis Mall ένα απόγευμα με 2–3 συντρόφους και αποφασίζουν να παραμερίσουν το προσωπικό τους συμφέρον για το καλό του αγώνα, της ιδέας, των ιδανικών, του καλύτερου αύριο — και συνήθως είναι και γένους θηλυκού!
Ideological or Self-Interested Politicians? You, my fellow citizen, Decide!
By the editorial team of SkalaTimes
In the modern political arena, the image of politicians often mirrors our society: clear when ideologies and ideals prevail, and blurred when personal interests dominate. Yet, there are those rare few who serve ideas and ideals—politicians who measure their position not by personal gain, but by the future of the people.
In the pages of Greek history, for example, figures like Charilaos Florakis remind us that politics can be a high art, a matter of principles and ideals, not of financial or personal interests.
As Aleka Papariga said in Charilaos Florakis’s eulogy:
“We do not ring bells, no
We do not ring bells
The one who passed is not a song that has ended
He fought like a tremendous light
And fell like a sun with a cap
The one who passed is not a song that has ended”
This phrase, inspired by Nazim Hikmet’s Funeral March, reminds us that politicians with ideals leave indelible marks, even when their life ends. They fight not for positions or salaries, but for a fairer society, for ideas that transcend the fleeting horizon of a political career.
In contrast, modern politics is filled with those who climb to positions only for personal gain. Even some who began with ideals were swept away along the way by the winds of arrogance and self-interest. We speak of the self-interested, who calculate the financial and social benefits of holding office and often set aside the essence of politics: serving the people and defending principles.
In our era, where social inequalities deepen and challenges are complex, the absence of ethical and ideological pillars in politicians is not merely disappointing — it is dangerous.
Today, more than ever, the weight falls on the citizens. Democracy is not just elections every four years; it is a continuous exercise of critical thinking. Instead of entrusting our fate to self-interested clowns or charlatans, we must seek those politicians who serve ideas, who inspire through their dedication, and who are not afraid to stand up against pressure and vested interests.
Yes, ideological politicians still exist. Though rare, their existence proves that politics is not necessarily a sterile struggle for money or power. It is a struggle for values, for the future of society, for a world where citizens have a voice and power in their own lives.
The choice is in our hands. And in times of crisis, like ours, silence or inaction is unforgivable.
The people, with their critical thinking, are called to distinguish true idealists from politicians who see only themselves. This decision shapes not only our political reality but also the quality of our lives. Our tomorrow, my friend, the future of ourselves and our children.
In the end, the heroes of politics are not those who fill the headlines with words, pretty faces, or catchy quotes — (we have all fallen into the trap of pretty quotes) — but those who leave light behind, like the sun that fell but never truly went out.
Even if they are anonymous. Unknown. Even if they are not politicians at all, fighting politically from the trenches of volunteerism.
Those, my friend, who between personal interest and the common good choose the latter. Those who sip coffee at Metropolis Mall one afternoon with 2–3 companions and decide to set aside personal gain for the sake of the idea, the ideals, a better tomorrow – and they are usually female!
