“Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει μόνο ένα πράγμα στο οποίο πρέπει να υποκλινόμαστε, η μεγαλοφυΐα, και ένα πράγμα στο οποίο πρέπει να πέφτουμε στα γόνατα, η καλοσύνη“
-Βίκτωρ Ουγκώ
Γάλλος συγγραφέας 1802-1885
Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Γιώτας Δημητρίου
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Σου λένε «ό,τι ήξερες για τους άντρες, μαζί μου θα το ξεχάσεις», υπονοώντας πως πρόκειται για άντρες με Α κεφαλαίο. Ενάμιση χρόνο μετά, ανακαλύπτεις πως μάλλον ισχύει ακριβώς το αντίθετο!
Βγάζουν ανακοινώσεις ότι είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τη θρησκεία μας, με οποιοδήποτε κόστος, και την ίδια στιγμή εμφανίζονται σε εκδηλώσεις άλλης θρησκείας, επειδή οι διοργανωτές είναι «αλλοδαποί με λεφτά». Αν ήταν αλλοδαποί φτωχοί, θα τους είχαν στο στόχαστρο και θα μιλούσαν με κακία για «αλλόθρησκους».
Μιλούν για τον Χριστό, του οποίου η διδασκαλία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την αγάπη, και την ίδια ώρα σπέρνουν μίσος: για φτωχούς ξένους, φτωχούς αλλόθρησκους, ενίοτε και για κομμουνιστές ή Αριστερούς. Αγάπη, à la carte.
Μιλούν για τοξικότητα και κατακτούν επάξια το βραβείο ghosting μηνυμάτων – την αποκορύφωση της τοξικότητας.
Πίσω από αγγελικά πρόσωπα, καμιά φορά, κρύβεται η υποκρισία.
Πίσω από λόγους που διατυμπανίζουν το άσπρο, κρύβεται το μαύρο.
Πίσω από το τηλεφώνημα που συνοδεύεται από ατάκες τύπου «εγώ είμαι ξεκάθαρος και ίσιος, το ξέρεις», κρύβεται ένα θέατρο σκιών, που εκμεταλλεύεται τη δική σου αθωότητα και καλοσυνη.
Τι θέλει να πει το σημερινό μου Δευτεριάτικο άρθρο, τρεις μέρες πριν από τα Χριστούγεννα;
Πολύ απλά:
Πως απέναντι στην υποκρισία που απλώνεται γύρω μας – από φίλους, εχθρούς, αγνώστους και άλλους– υπάρχουν δύο τρόποι να απαντήσεις:
Ή πέφτεις στο επίπεδό της και γίνεσαι κι εσύ υποκριτής και κακός.
Ή μένεις στο δικό σου επίπεδο και αποχωρείς με οίκτο για τους κακούς / υποκριτές.
Δεν γράφω περισσότερα…..Για δικούς μου λόγους.
Θα αναφέρω, ωστόσο, κάτι όμορφο που σχετίζεται έμμεσα με όσα θέλει να πει το σημερινό μου άρθρο. Μια αληθινή ιστορία που μου αφηγήθηκε η σπουδαία Μέλπω Λεκατσά σε πρόσφατη επίσκεψή της στη Λάρνακα:
Η Μέλπω Λεκατσά ήταν 20 χρονών το 1973 και φοιτήτρια Φαρμακευτικής.
Έζησε από κοντά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, καθώς ήταν υπεύθυνη για το φαρμακείο που είχε στηθεί εκεί. Περιέθαλψε τραυματίες – φίλους και συναγωνιστές – και στη συνέχεια πέρασε στην παρανομία.
Συνελήφθει από το ΕΑΤ-ΕΣΑ στις 24 Δεκεμβρίου 1973.
(Το ΕΑΤ-ΕΣΑ την περίοδο της Χούντας (1967–1974) ήταν ο πιο διαβόητος μηχανισμός καταστολής και βασανιστηρίων του δικτατορικού καθεστώτος)
Έμεινε στη φυλακή τρεισήμισι μήνες, έδωσε αγώνα για να επιβιώσει και τα κατάφερε.
Χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, ενώ εργαζόταν εφημερεύουσα σε φαρμακείο στην Αθήνα, μπαίνει μέσα ένας κύριος που ζητούσε παιδικό σιρόπι. Αυτός ο «κύριος» ήταν ένας από τους βασανιστές της στις φυλακές της Χούντας.
Τι έκανε η Μυρτώ Λεκατσά;
Του έδωσε το σιρόπι και του είπε να φύγει, την ώρα που εκείνος άρχισε να δικαιολογείται…
«Όταν με καλούν σε σχολεία να μιλήσω για τις μέρες του Πολυτεχνείου και λέω αυτή την ιστορία, ξέρεις, Γιώτα, τι με ρωτούν όλοι ανεξαιρέτως οι μαθητές;»
«Γιατί του έδωσες το σιρόπι και δεν του φέρθηκες όπως του άξιζε; Αυτό αναρωτιέμαι εγώ», της λέω.
«Ναι, αυτό ακριβώς με ρωτούν…»
«Και τι απαντάς;»
«Αυτό που θα σου απαντήσω κι εσένα. Το πολύ απλό: γιατί εγώ δεν είμαι σαν κι αυτόν. Γιατί δεν είναι λύση να αρχίσουμε να μοιάζουμε στο οποιοδήποτε τέρας…»
Θα θυμάμαι πάντα αυτή την ιστορία της Μελπώς Λεκατσά, το ότι δεν πρέπει να μοιάζουμε με το τέρας, να μην πέφτουμε στο δικό του επίπεδο.
Ναι, λοιπόν, εμείς, στα μεγάλα και στα μικρά τέρατα να μην απαντάμε με το δικό τους σκοτάδι. Να παραμένουμε στο φως.
Μεγαλύτερη επανάσταση από αυτό, δεν υπάρχει, δεν ξέρω.
Υ.Γ. 1 Αφιερωμένο αποκλειστικά σε εκείνον που επικοινώνησε μαζί μου την Τετάρτη το βράδυ για να με «ενημερώσει» τι ειπώθηκε στη Βουλή σχετικά με τη Μαρίνα και Λιμάνι Λάρνακας. Λες και θα δυσκολευόμουν, με ένα-δύο τηλεφωνήματα (δημοσιογράφος γυναίκα), να μάθω την αλήθεια.
Να του ευχηθώ και καλο Χάνουκα, και καλές δηλώσεις με στόμφο για τον Χριστιανισμό και τη θρησκεία μας. Και προπάντων καλά θέατρα! (Ένα όσκαρ, τ’ αξίζει!)
Υ.Γ. 2 Να κλείνουμε τους χαλασμένους κύκλους, μην μας βρει το 2026 με περσινά ξινά σταφύλια!
Υ.Γ 3 Όταν δεις την αλήθεια, ό,τι κι αν κάνει ο άλλος είναι ματ – τέλος παιχνιδιού! Κάποιες αλήθειες αργούν, αλλά πάντα βρίσκουν τρόπο και αποκαλύπτονται! Κι αυτό, όπως και να το κάνουμε, είναι αισιόδοξο!
Hypocrisy, Monsters, and a Beautiful True Story…
By Yiota Dimitriou
Editor-in-Chief, SkalaTimes
They tell you, “Whatever you thought you knew about men, you’ll forget it with me,” implying that they are Men—with a capital M. A year and a half later, you discover that perhaps the exact opposite is true.
They issue statements claiming they are ready to defend our religion at any cost, and at the same time they appear at events of another religion, because the organizers are “wealthy foreigners.” If those foreigners were poor, they would be in their crosshairs.
They speak of Christ, whose teaching was inseparably linked to love, and at the same time they sow hatred: for poor foreigners, poor people of other faiths, and at times even for communists or leftists. Love, à la carte.
They talk about toxicity, while proudly earning the award for message ghosting—the very pinnacle of toxicity.
Behind angelic faces, hypocrisy sometimes hides.
Behind words that loudly proclaim white, black is concealed.
Behind the phone call accompanied by lines like “I’m clear and straight with you, you know that,” there hides a shadow theatre that exploits your own innocence and kindness.
What does my Monday article today want to say, three days before Christmas?
That in the face of the hypocrisy spreading around us—from friends, enemies, strangers, and others—there are two ways to respond:
Either you sink to its level and become a hypocrite yourself.
Or you stay at your own level and walk away, feeling pity for the wicked / the hypocrites.
I won’t write more… for my own reasons.
However, I will mention something beautiful, indirectly related to what today’s article seeks to say. A true story that the remarkable Melpo Lekatsa shared with me during her recent visit to Larnaca:
Melpo Lekatsa was 20 years old in 1973 and a pharmacy student.
She experienced the events of the Polytechnic uprising firsthand, as she was responsible for the pharmacy that had been set up there. She treated the wounded—friends and fellow fighters—and later went underground.
She was arrested by EAT-ESA on December 24, 1973.
(EAT-ESA, during the Junta period [1967–1974], was the most notorious mechanism of repression and torture of the dictatorship.)
She remained in prison for three and a half months, fought to survive, and succeeded.
Years after the Polytechnic uprising, while she was working an overnight shift at a pharmacy in Athens, a man walked in asking for children’s syrup. That “man” was one of her torturers during the Junta prisons.
What did Myrto Lekatsa do?
She gave him the syrup and told him to leave, while he began trying to justify himself…
“When I’m invited to schools to talk about the days of the Polytechnic and I tell this story,” she said to me, “do you know what all the students ask me, without exception?”
“Why did you give him the syrup and not treat him as he deserved? That’s what I wonder,” I replied.
“Yes, that’s exactly what they ask…”
“And what do you answer?”
“What I will answer to you as well. Something very simple: because I am not like him. Because it is not a solution to start resembling any kind of monster…”
I will always remember this story of Melpo Lekatsa, and the lesson that we must not resemble the monster by falling to its level.
So yes—when faced with both great and small monsters, we must not respond with their darkness. We must remain in the light.
There is no greater revolution than that, as far as I know.
P.S. 1 Dedicated exclusively to the one who contacted me on Wednesday night to “inform” me about what was said in Parliament regarding the Larnaca Marina and Port. As if I would struggle, with one or two phone calls (a woman journalist), to learn the truth.
I wish him a Happy Hanukkah, and good statements about Christianity and our religion. And above all—good theatre performances! (An Oscar—you deserve it!)
P.S. 2 Let’s close broken circles, so that 2026 doesn’t find us with last year’s sour grapes!
P.S. 3 When you see the truth, whatever the other person does is checkmate—game over! Some truths take time, but they always find a way to be revealed. And that, no matter how you look at it, is optimistic!
Лицемерие, чудовища и одна красивая правдивая история…
Автор: Йота Димитриу
Главный редактор SkalaTimes
Тебе говорят: «Всё, что ты знала о мужчинах, со мной забудешь», намекая, что перед тобой Мужчины — с большой буквы. Полтора года спустя ты понимаешь, что, возможно, всё обстоит с точностью до наоборот.
Они публикуют заявления о готовности защищать нашу религию любой ценой и в то же время появляются на мероприятиях другой религии, потому что организаторы — «богатые иностранцы». Будь эти иностранцы бедными, они оказались бы под прицелом.
Они говорят о Христе, чьё учение неразрывно связано с любовью, и в то же время сеют ненависть: к бедным иностранцам, бедным иноверцам, а иногда и к коммунистам или левым. Любовь — à la carte.
Они рассуждают о токсичности и при этом заслуженно получают приз за ghosting сообщений — высшую форму токсичности.
За ангельскими лицами иногда скрывается лицемерие.
За речами, громко провозглашающими белое, скрывается чёрное.
За телефонным звонком с фразами вроде «я с тобой честен и прям, ты же знаешь» скрывается театр теней, который пользуется твоей наивностью и добротой.
Что хочет сказать моя сегодняшняя понедельничная статья — за три дня до Рождества?
То, что перед лицом лицемерия, расползающегося вокруг нас — от друзей, врагов, незнакомцев и прочих — есть два пути ответа:
Либо ты опускаешься до его уровня и сам становишься лицемером.
Либо остаёшься на своём уровне и уходишь с чувством жалости к злым / лицемерам.
Я не буду писать больше… по личным причинам.
Однако упомяну нечто прекрасное, косвенно связанное с тем, что хочет сказать сегодняшняя статья. Правдивую историю, которую мне рассказала выдающаяся Мелпо Лекаца во время своего недавнего визита в Ларнаку:
В 1973 году Мелпо Лекаца было 20 лет, и она была студенткой фармацевтического факультета.
Она пережила события Политехнического восстания изнутри, так как отвечала за аптеку, созданную там. Она оказывала помощь раненым — друзьям и соратникам — а затем ушла в подполье.
24 декабря 1973 года она была арестована ЕАТ-ЭСА.
(ЕАТ-ЭСА в период Хунты [1967–1974] был самым печально известным механизмом репрессий и пыток диктаторского режима.)
Она провела в тюрьме три с половиной месяца, боролась за выживание — и выжила.
Спустя годы после Политехнического восстания, работая ночную смену в аптеке в Афинах, она увидела мужчину, который зашёл купить детский сироп. Этот «мужчина» оказался одним из её палачей в тюрьмах Хунты.
Что сделала Мирто Лекаца?
Она дала ему сироп и попросила уйти, в то время как он начал оправдываться…
«Когда меня приглашают в школы говорить о днях Политехнического восстания и я рассказываю эту историю, — сказала она мне, — знаешь, Йота, о чём меня без исключения спрашивают все ученики?»
«Почему ты дала ему сироп и не поступила с ним так, как он заслуживал? Вот что удивляет меня», — ответила я.
«Да, именно об этом они и спрашивают…»
«И что ты отвечаешь?»
«То же, что отвечу тебе сейчас. Очень просто: потому что я не такая, как он. Потому что решение — не начинать походить на любое чудовище…»
Я всегда буду помнить эту историю Мелпо Лекацы и то, что нельзя становиться похожими на чудовище, опускаясь на его уровень.
Так вот — и большим, и маленьким чудовищам мы не должны отвечать их же тьмой. Мы должны оставаться в свете.
Большей революции, чем эта, я не знаю.
P.S. 1 Посвящается исключительно тому, кто связался со мной в среду вечером, чтобы «проинформировать» меня о том, что было сказано в парламенте по поводу Марины и Порта Ларнаки. Как будто мне было бы сложно, с помощью одного-двух телефонных звонков (женщина-журналист), узнать правду.
Желаю ему счастливой Хануки, удачных заявлений о христианстве и нашей религии. И прежде всего — хорошего театра! (Оскар — ты его заслужил!)
P.S. 2 Давайте закрывать испорченные круги, чтобы 2026 год не застал нас с прошлогодним кислым виноградом!
P.S. 3 Когда ты видишь правду, что бы ни делал другой — это мат, конец игры! Некоторые истины запаздывают, но всегда находят способ раскрыться. И это, как ни крути, внушает оптимизм.
