Text follows in English
«Η τέχνη του να ζούμε καλύτερα ή Όσα δεν μας έμαθε κανείς για τη ζωή» – Έρα Μουλάκη, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Η τέχνη του να ζούμε καλύτερα: Μήπως στην προσπάθεια να είμαστε ευτυχισμένοι καταλήξαμε να ζούμε τον καταναγκασμό της ευτυχίας, που έχει γίνει συνώνυμο της πληρότητας;
Σήμερα μοιάζει ανήθικο να μην είσαι ευτυχισμένος όπως λέει και ο Μπρύκνερ στην Αέναη Ευφορία. Έχουμε, όπως τονίζει, περάσει από το δικαίωμα στην ευτυχία, στην ευτυχία σαν επιταγή. Η αλήθεια είναι πως έχουμε ξεχάσει να «είμαστε» και αναλωνόμαστε στο να θα «κάνουμε» (ίσως και στο πόσες ώρες να εργαστούμε) ώστε να «έχουμε».
Κάθε ρήμα και άλλη κοσμοθεωρία. Γιατί όσα και να έχεις, δεν σε κάνει να είσαι πιο άνθρωπος, να είσαι πιο ευτυχισμένος, πιο ήρεμος, πιο γαλήνιος και πολλά άλλα. Ο αριθμός των ανθρώπων που είναι προικισμένοι από τη φύση με ταλέντο να δημιουργήσουν την προσωπική τους κόλαση είναι σχετικά μεγάλος.
Η Δυστυχία που φτιάχνουμε μόνοι μας: Σκέφτομαι ότι ίσως να έχει δίκαιο ο Watzlawick όταν αναρωτιόταν «τι και που θα ήμασταν χωρίς τη δυστυχία μας; Την χρειαζόμαστε απελπισμένα». Για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω στο βιβλίο του «Φτιάξε τη δυστυχία σου μόνος σου». «Βέβαια, ο αριθμός των ανθρώπων που είναι προικισμένοι από τη φύση με ταλέντο να δημιουργήσουν την προσωπική τους κόλαση είναι σχετικά μεγάλος», κάτι στο οποίο τείνω να συμφωνήσω. Συχνά χτίζουμε τη φυλακή που μας εγκλωβίζει, συντηρούμε τις σχέσεις που μας περιορίζουν, και ζούμε ζωές αβίωτες -στερημένες από χαρά, προσωπική εξέλιξη και αγάπη.
Όσα δεν μας έμαθε κανείς για τη ζωή: Τι είναι η ζωή μας λοιπόν; Μήπως ένα εκκρεμές μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας; Διαβάζοντας το βιβλίο του Ken Robinson «Άλλη λογική» αναλογίστηκα για πολλοστή φορά, πόσα δεν μας έμαθαν στο σχολείο για τη ζωή, για τον εαυτό μας, για το πώς σκεφτόμαστε και το πώς νιώθουμε. Μας έμαθαν για ημίτονα και συνημίτονα, μάθαμε νεράκι την προπαίδεια (ή τέλος πάντων σχεδόν νεράκι), μάθαμε για ιστορία, γεωγραφία και άλλα πολλά, αλλά δεν μάθαμε να λέμε πως νιώθουμε πέρα από ένα ξερό καλά, κακά, μέτρια ή χάλια. Που πήγε ο θυμός, η λύπη, η απογοήτευση, η στεναχώρια, η ματαίωση, η χαρά, η προσμονή, ο ενθουσιασμός, η καχυποψία, η αγωνία, η απελπισία, η οργή, η ηρεμία, η γαλήνη και τόσα άλλα συναισθήματα.
Δεν μάθαμε να αναλαμβανόμαστε την ευθύνη του εαυτού μας και των πράξεων μας, δεν μάθαμε να σεβόμαστε τον άλλο, το περιβάλλον, τα ζώα. Δεν μάθαμε να είμαστε ενεργοί πολίτες, να προβληματιζόμαστε, να ταλανιζόμαστε και να αποφασίζουμε για το μέλλον μας. Λένε πως το οικείο, όσο λάθος, στραβό και αν είναι, έχει τεράστια δύναμη!
Ο φόβος της αλλαγής και του καινούργιου: Κυρίως όμως νομίζω πως δεν μάθαμε να εξελισσόμαστε και να αφήνουμε τη βολή / το βόλεμα μας. Όλα αφορούν την αλλαγή. Πόσο έτοιμοι είμαστε ή πόσο φοβόμαστε να αλλάξουμε, να μετακινηθούμε, να διαπραγματευτούμε κάτι καινούργιο. Το άγνωστο μας τρομάζει, μας παραλύει. Λένε πως το οικείο, όσο λάθος, στραβό και αν είναι, έχει τεράστια δύναμη. Έχουν δίκαιο, γιατί είναι το γνώριμο, αυτό που ξέρουμε, είναι το αναμενόμενο και δεν μας φοβίζει. Το νέο, το καινούργιο, το αδιαμόρφωτο είναι άγνωστο και ως τέτοιο μας τρομάζει. Όμως αν δεν το καλωσορίσουμε στη ζωή μας θα ζούμε με συνεχείς συμβιβασμούς και όποιος επιλέγει πάντα μεταξύ του ρίσκου και της ασφάλειας, την ασφάλεια, καταλήγει να ζει μέσα στην ανασφάλεια. Ζούμε μια εποχή που τελειώνουν σιγά – σιγά οι σιγουριές του χθες, σε επίπεδο ιδεών, αντιλήψεων, δουλειών, σχέσεων και πολλών άλλων.
Σαφώς και δεν υποστηρίζω την κατάλυση κάθε αξίας και αξιόλογης ιδέας, όμως αν δεν κοσκινίσει κανείς το δικό του αλεύρι, αυτό που κληρονόμησε, δεν θα ζυμώσει το δικό του ψωμί ποτέ και θα αναμασά κομμάτια από το παρελθόν. Ακόμα και στις σχέσεις χρειάζεται να δουλέψει ο ένας μαζί με τον άλλο, για να επαναπροσδιορίσουν το κοινό μαζί. Τα κενά που υπήρχαν για χρόνια τα κάλυπταν οι ώρες δουλειάς, τα ψώνια, οι διακοπές, η τηλεόραση και το lifestyle. Τώρα έπεσε η κουρτίνα και φάνηκαν όσα κάλυπτε. Όταν η ζωή μοιάζει με αδιέξοδο: Αν η ζωή μοιάζει με λαβύρινθό χωρίς χάρτη και αν κάποιος φαίνεται να σας πήρε το «τυρί σας» τότε μάλλον ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσετε τις αλλαγές στη ζωή και στην δουλειά σας, να ψάξτε για νέους τρόπους αντιμετώπισης της κατάστασης.
Προτείνω λοιπόν ένα βιβλιαράκι μια σταλιά, το Ποιος πήρε το τυρί μου;
Είναι μια ιστορία για την αλλαγή που συμβαίνει μέσα σε ένα λαβύρινθο, όπου τέσσερις διασκεδαστικοί χαρακτήρες αναζητούν «Τυρί». Το Τυρί είναι βέβαια μεταφορά για οτιδήποτε θέλουμε να έχουμε στη ζωή, όπως μια δουλειά, μια σχέση, χρήματα, ένα μεγάλο σπίτι, ελευθερία, υγεία, αναγνώριση, πνευματική γαλήνη, ή ακόμα και ένα χόμπι. Ο καθένας μας έχει τη δική του άποψη για το τι είναι το Τυρί ∙ το αναζητούμε επειδή πιστεύουμε ότι μας κάνει ευτυχισμένους. Όταν το βρίσκουμε, συχνά δενόμαστε με αυτό. Και όταν το χάνουμε ή μας το παίρνουν, η εμπειρία μπορεί να είναι τραυματική.
Ο «Λαβύρινθος» της ιστορίας αντιπροσωπεύει το μέρος που περνάμε τον καιρό μας αναζητώντας αυτό που θέλουμε. Μπορεί να είναι η δουλειά, η σχέση, η κοινότητα που ζούμε. Μιας και μπήκε επίσημα το καλοκαίρι και όλοι σκεφτόμαστε ήλιο, μπάνιο, θάλασσα, καραβάκια στο αιγαίο, θα κλείσω με κάτι σχετικό: Τα καράβια μπορεί να βρίσκουν ασφάλεια στα λιμάνια, άλλα είναι φτιαγμένα για να ταξιδεύουν.
Πηγή: www.doctv.gr
“The Art of Living Better or What No One Taught Us About Life”
— Era Moulaki, Psychologist – Psychotherapist
The Art of Living Better:
Could it be that in our effort to be happy, we ended up living under the compulsion of happiness, which has become synonymous with fulfillment?
Today, it seems almost immoral not to be happy, as Brückner says in Endless Euphoria. As he emphasizes, we have moved from the right to happiness to happiness as a command. The truth is, we have forgotten how to be and instead exhaust ourselves in doing (perhaps even how many hours to work) in order to have.
Each verb reflects a different worldview. Because no matter how much you have, it does not make you more human, more happy, calmer, more peaceful, or much more. The number of people naturally gifted with the talent to create their own personal hell is relatively large.
The Misery We Create Ourselves:
I think Watzlawick might be right when he wondered, “What and where would we be without our misery? We desperately need it.” He goes on a bit later in his book Create Your Own Misery to say: “Of course, the number of people naturally gifted with the talent to create their own personal hell is relatively large,” something I tend to agree with. We often build the prison that traps us, maintain relationships that limit us, and live unbearable lives—devoid of joy, personal growth, and love.
What No One Taught Us About Life:
So, what is life? Perhaps a pendulum swinging between happiness and misery? Reading Ken Robinson’s book The Element made me think once again how much we were not taught at school about life, about ourselves, about how we think and feel. We learned about sines and cosines, we almost effortlessly memorized multiplication tables, we learned history, geography, and many other subjects, but we were not taught how to express how we feel beyond a dry “good,” “bad,” “so-so,” or “terrible.”
Where did anger, sadness, disappointment, sorrow, frustration, joy, anticipation, enthusiasm, suspicion, anxiety, despair, rage, calmness, peace, and so many other emotions go?
We were not taught to take responsibility for ourselves and our actions, we were not taught to respect others, the environment, or animals. We were not taught to be active citizens, to question, to struggle, and to decide about our future. They say familiarity, no matter how wrong or twisted it is, has enormous power!
The Fear of Change and the New:
Above all, I believe we were not taught to evolve and to leave our comfort zone. Everything concerns change. How ready are we, or how much do we fear change, moving, negotiating something new? The unknown scares us, paralyzes us. They say familiarity, no matter how wrong or twisted, has great power. They are right because it is the familiar, what we know, what is expected, and it does not scare us. The new, the unfamiliar, the unformed is unknown and as such frightens us. But if we don’t welcome it into our lives, we will live in constant compromises, and whoever always chooses safety over risk ends up living in insecurity. We live in an era where the certainties of yesterday slowly disappear—ideas, perceptions, jobs, relationships, and many others.
I do not advocate the destruction of every value or worthwhile idea, but if one does not sift their own flour, what they inherited, they will never bake their own bread and will keep chewing on pieces of the past. Even in relationships, one needs to work together with the other to redefine the “us.” The gaps that existed for years were covered by work hours, shopping, vacations, TV, and lifestyle. Now the curtain has fallen and revealed what was hidden.
When Life Feels Like a Dead End:
If life feels like a labyrinth without a map, and someone seems to have taken your “cheese,” then maybe it is time to face changes in your life and work and look for new ways to handle the situation.
I therefore recommend a small book, Who Moved My Cheese?
It is a story about change that happens inside a maze, where four entertaining characters search for “Cheese.” Cheese is a metaphor for anything we want in life, like a job, a relationship, money, a big house, freedom, health, recognition, spiritual peace, or even a hobby. Each of us has our own view of what Cheese is; we search for it because we believe it will make us happy. When we find it, we often become attached to it. And when we lose it or it is taken from us, the experience can be traumatic.
The “Maze” in the story represents the place where we spend our time searching for what we want. It can be a job, a relationship, or the community we live in.
Now that summer has officially arrived and we all think of sun, swimming, sea, boats in the Aegean, I will end with something related: Boats may find safety in ports, but they are made to sail.
Source: www.doctv.gr
