Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Δεν ήταν μια συνηθισμένη συναυλία. Ούτε για πανηγύρια, ούτε για χορούς. Το βράδυ της Παρασκευής, στο Παττίχειο Αμφιθέατρο Λάρνακας, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη ανέβηκε στη σκηνή για να ερμηνεύσει τραγούδια της Βίκυς Μοσχολιού – τραγούδια που κουβαλούν τη βαθιά μελαγχολία, το πάθος και την αυθεντικότητα μιας άλλης εποχής. Η ατμόσφαιρα ήταν ήδη φορτισμένη, τόσο από το ίδιο το ρεπερτόριο, όσο και από τη συλλογική θλίψη των ημερών, με την τραγωδία των πυρκαγιών να σκιάζει κάθε εκδήλωση.
«Είχα μπροστά μου 200 τραγούδια, όλα εξαιρετικά. Έπρεπε να διαλέξω λίγα μόνο, για το πρόγραμμα αυτό», ανέφερε η Άλκηστις.
Με λόγια ζεστά και ειλικρινή, μοιράστηκε με το κοινό προσωπικές στιγμές από τη συνεργασία της με τη Μοσχολιού.
“Έχω πολλές ιστορίες να μοιραστώ, αλλά διάλεξα μία να σας περιγράψω. Με είχε καλέσει στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη, ένα καλοκαίρι που ήταν σαν κι αυτό, πολύ ζέστη, και καθόμασταν σε μια βεραντούλα. Μου λέει “θα πάω μια βόλτα”, λέω “πήγαινε”.
Κατεβαίνει τέσσερα σκαλάκια, φτάνει σε ένα πεζούλι, κάθεται πάνω στο πεζούλι και έχω την εξής εικόνα: Η Βίκη πάνω στο πεζούλι κάτω από μια πολύ μεγάλη ελιά, η πανσέληνος μόλις είχε σκάσει, έχω αυτή την εικόνα και ξαφνικά αρχίζει να τραγουδάει ακαπέλα το “Άνθρωποι Μονάχοι”. Αυτή η εικόνα φτάνει για δύο ζωές”, είπε φανερά συγκινημένη η Πρωτοψάλτη.
Τη Άλκηστη Πρωτοψάλτη συνόδευσε η εξαιρετική ορχήστρα TrakArt με 25 μουσικούς υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Άρη Αντωνιάδη, ο οποίος κατέθεσε κι εκείνος ψυχή με τη δυναμική του παρουσία.
Ήταν μια βραδιά εσωτερικής ακρόασης. Όχι για χειροκροτήματα ενθουσιασμού, αλλά για εκείνα της σιωπής. Για εκείνα που έρχονται όταν η τέχνη, η μουσική, γίνεται βάλσαμο. Σε δύσκολες στιγμές, τα τραγούδια δεν παρηγορούν απλώς, αλλά συντροφεύουν. Κι η Άλκηστις, με την ωριμότητα και τη φωνή της, το απέδειξε άλλη μια φορά, πως τα τραγούδια και η καλή μουσική είναι και βάλσαμο ψυχής!
(Η συναυλία έγινε ψες, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Λάρνακα).
Alkistis Protopsalti honored Vicky Moscholiou in Larnaca – An evening full of emotion
It was not an ordinary concert. Neither for celebrations nor for dancing. On Friday night, at the Pattichio Amphitheater in Larnaca, Alkistis Protopsalti took the stage to perform songs by Vicky Moscholiou — songs that carry the deep melancholy, passion, and authenticity of another era. The atmosphere was already heavy, both because of the repertoire itself and the collective sorrow of the recent days, with the tragedy of the wildfires overshadowing every event.
“I had 200 songs in front of me, all exceptional. I had to choose only a few for this program,” Alkistis said.
With warm and sincere words, she shared personal moments from her collaboration with Moscholiou.
“I have many stories to share, but I chose one to describe to you. She invited me to her home in Porto Rafti one summer, much like this one — very hot — and we were sitting on a small veranda. She said, ‘I’m going for a walk,’ and I said, ‘Go ahead.’
She went down four steps, reached a low wall, sat on it, and this is the image I have: Vicky sitting on that wall under a large olive tree, the full moon had just risen, and suddenly she started singing a cappella ‘Anthropoi Monachoi’ (Lonely People). That image is enough for two lifetimes,” Protopsalti said, visibly moved.
Alkistis Protopsalti was accompanied by the excellent TrakArt orchestra, with 25 musicians under the direction of conductor Aris Antoniadis, who also poured his soul into the dynamic performance.
It was an evening of introspective listening. Not for enthusiastic applause, but for the silence that comes when art and music become balm. In difficult times, songs do not just console — they accompany. And Alkistis, with her maturity and voice, proved once again that good songs and music are balm for the soul.
(The concert took place last night, as part of the Larnaca Festival.)
Алкистиc Протопсалти в Ларнаке почтилa память Вики Мосхолиу – Вечер, полный эмоций
Это был не обычный концерт. Ни для празднований, ни для танцев. В пятницу вечером в амфитеатре Паттихио в Ларнаке Алкистиc Протопсалти вышла на сцену, чтобы исполнить песни Вики Мосхолиу — песни, несущие глубокую меланхолию, страсть и подлинность другой эпохи. Атмосфера была уже напряжённой, как из-за самого репертуара, так и из-за общей скорби последних дней, когда трагедия лесных пожаров омрачала каждое событие.
«Передо мной было 200 песен, все исключительные. Мне пришлось выбрать всего несколько для этой программы», — сказала Алкистиc.
Тёплыми и искренними словами она поделилась с публикой личными моментами своей работы с Мосхолиу.
«У меня много историй, которыми я могла бы поделиться, но я выбрала одну, чтобы рассказать вам. Она пригласила меня к себе домой в Порто Рафти одним летом, похожим на это — очень жарким — и мы сидели на маленькой веранде. Она сказала: «Я выйду прогуляться», а я ответила: «Иди».
Она спустилась по четырём ступенькам, села на небольшой каменный выступ под большим оливковым деревом, луна только что взошла, и вдруг она начала петь акапелла песню «Одинокие люди». Этот образ останется со мной на две жизни», — сказала Протопсалти, явно растроганная.
Алкистиc Протопсалти сопровождал выдающийся оркестр TrakArt из 25 музыкантов под руководством дирижёра Ариса Антониади, который также вложил душу в динамичное исполнение.
Это был вечер внутреннего слушания. Не для восторженных аплодисментов, а для той тишины, которая приходит, когда искусство и музыка становятся бальзамом. В трудные времена песни не просто утешают — они сопровождают. И Алкистиc, своей зрелостью и голосом, в очередной раз доказала, что хорошие песни и музыка — это бальзам для души.
(Концерт состоялся вчера вечером в рамках фестиваля Ларнаки.)
