Text follows in English
Ο Μάριος Λαγού, από τη Λάρνακα, ο οποίος ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επισκέφτηκε πρόσφατα την Παλαιστίνη με αντιπροσωπεία του Ευρωκοινοβουλίου. Μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μοιράστηκε εικόνες και σκέψεις από το ταξίδι του. Χωρίς περαιτέρω σχόλια, το SkalaTimes αναδημοσιεύει τις φωτογραφίες και το κείμενο του Μάριου:
«Οι άνθρωποι μπορούν να επιβιώσουν με μισό στομάχι, με μισές ώρες ύπνου, αλλά όχι χωρίς ελπίδα.» – Παλαιστίνιος, διευθυντής ΜΚΟ που ασχολείται με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Την εβδομάδα που μας πέρασε, η αντιπροσωπεία του Κοινοβουλίου για τις σχέσεις με την Παλαιστίνη επισκέφθηκε, με επίσημη αποστολή, την Παλαιστίνη – αποστολή της οποίας είχα την τύχη, εκ μέρους της Αριστεράς, να είμαι μέλος κι εγώ.
Μια αποστολή που μένει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό, αλλά και στην καρδιά.
Ένας Λαός που για τόσα χρόνια βιώνει την κατοχή και τις επιπτώσεις της καθημερινά. Ένας Λαός, όμως, που δεν χάνει την ελπίδα του και που παλεύει για ένα μέλλον όπου οι δύο Λαοί θα μπορούν να ζήσουν ειρηνικά, ο ένας πλάι στον άλλο.
Μέσα στα χιλιόμετρα των τειχών και των συρματοπλεγμάτων που κτίζει κάθε χρόνο το Ισραήλ, για να πνίξει τους Παλαιστίνιους, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με δεκάδες οργανώσεις Παλαιστινίων, μέλη της Παλαιστινιακής Αρχής, δημοσιογράφους, αντιπροσώπους οργανώσεων που παρέχουν ανθρωπιστική βοήθεια στην περιοχή, Ευρωπαίους αξιωματούχους, αλλά και απλούς Παλαιστινίους.
Είδαμε κατεστραμμένα σπίτια και περιουσίες που πυρπολήθηκαν από Ισραηλινούς εποίκους. Ο Ισραηλινός στρατός και η αστυνομία παρόντες — όχι για να τους σταματήσουν, αλλά για να τους ενθαρρύνουν και να τους καλύψουν. Στη θέση των κατεστραμμένων περιουσιών ξεφυτρώνουν ήδη ισραηλινά φυλάκια και νέοι παράνομοι οικισμοί. Η κλοπή της γης συνεχίζεται.
Μιλήσαμε με πρόσφυγες του 1948, που ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς. Τα αγαθά τους λιγοστά, ενώ η ποσότητα του νερού στην οποία έχουν πρόσβαση είναι μικρότερη από το ένα τρίτο εκείνης που απολαμβάνουν οι έποικοι.
Βιώσαμε — στο ελάχιστο — την καθημερινή ταλαιπωρία και απανθρωπιά που υφίστανται οι κάτοικοι της Παλαιστίνης στις μετακινήσεις τους, εντός της ίδιας τους της γης, με τις εκατοντάδες σημεία ελέγχου που έχει ανεγείρει το Ισραήλ και που αυθαίρετα κλείνει όποτε θέλει ή επιτρέπει σε όποιους θέλει να περάσουν.
Μάθαμε για τις χιλιάδες των παράνομα φυλακισμένων Παλαιστινίων στις φυλακές του Ισραήλ — πολλοί υπό το καθεστώς των διοικητικών κρατήσεων, χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες και χωρίς να γνωρίζουν για πόσο θα παραμείνουν κρατούμενοι. Τα βασανιστήρια είναι καθημερινά, ενώ το Ισραήλ πολλές φορές ούτε τους νεκρούς δεν επιστρέφει στις οικογένειές τους.
Ακούσαμε συγκλονιστικές ιστορίες από δημοσιογράφους, οι οποίοι όχι μόνο δεν προστατεύονται στην άσκηση του επαγγέλματός τους, αλλά συχνά στοχοποιούνται με επιθέσεις και καταστροφή του εξοπλισμού τους — σε μια προσπάθεια των ισραηλινών αρχών να περιορίσουν τις εικόνες που βγαίνουν προς τα έξω.
Όλα αυτά, πολύ πριν τις 7 Οκτωβρίου. Όλα αυτά, στη Δυτική Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ όπου δεν υπάρχει Χαμάς.
Τέλος, όμως, είδαμε και μικρά παιδιά σε σχολεία. Μέσα από τη μαυρίλα, τα τείχη και τον στρατό, βρίσκουν τον χώρο να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να χαμογελούν, να ελπίζουν. Να θέλουν να σπουδάσουν γιατροί, γιατί κάποιο μέλος της οικογένειάς τους έχει προβλήματα υγείας· δικηγόροι, γιατί ο αδελφός τους είναι στις φυλακές· αρχιτέκτονες, για να χτίσουν κανονικά σπίτια· πρόεδροι, για να βρουν μια λύση.
Χρέος δικό μας είναι να μην σταματήσουμε ποτέ να μιλάμε για την Παλαιστίνη.
Marios Lagou, from Larnaca, who lives and works in Brussels at the European Parliament, recently visited Palestine as part of a European Parliament delegation. Through his personal social media account, he shared images and reflections from his trip. Without further comment, SkalaTimes republishes Marios’ photos and text:
“People can survive on half a stomach, with half the hours of sleep, but not without hope.”
— Palestinian, director of an NGO focused on human rights.
Last week, the European Parliament delegation for relations with Palestine visited the region on an official mission—a mission in which I had the privilege of participating on behalf of the Left.
It was a mission that leaves a lasting impression, both in the mind and in the heart.
A people who, for so many years, have lived under occupation and experience its daily consequences. Yet a people who do not lose hope and continue to fight for a future in which both peoples can live side by side in peace.
Amid the kilometers of walls and barbed wire that Israel builds each year to suffocate Palestinians, we had the opportunity to meet with dozens of Palestinian organizations, members of the Palestinian Authority, journalists, representatives of humanitarian organizations, European officials, and ordinary Palestinians.
We saw homes and properties destroyed and set on fire by Israeli settlers. The Israeli army and police were present—not to stop them, but to encourage and protect them. On the sites of destroyed properties, new Israeli outposts and illegal settlements are already emerging. The theft of land continues.
We spoke with refugees from 1948 living in camps. Their resources are scarce, and the amount of water they can access is less than a third of what settlers enjoy.
We witnessed—at least partially—the daily hardship and inhumanity faced by Palestinians moving within their own land, with hundreds of checkpoints erected by Israel, arbitrarily closed or opened to whomever the authorities allow.
We learned about the thousands of Palestinians held illegally in Israeli prisons—many under administrative detention, without charges, and with no knowledge of how long they will remain imprisoned. Torture is commonplace, and Israel often refuses to return the bodies of the deceased to their families.
We heard harrowing stories from journalists, who are not only unprotected in their work but are often targeted with attacks and equipment destruction—an effort by Israeli authorities to control what images reach the outside world.
All this, long before October 7. All this, in the West Bank and East Jerusalem, where Hamas has no presence.
Yet we also saw young children in schools. Amid the darkness, walls, and military presence, they find ways to do what they do best: smile, hope, and dream. To become doctors, because a family member is ill; lawyers, because their brother is imprisoned; architects, to build proper homes; leaders, to find a solution.
It is our duty never to stop speaking about Palestine.
