Της Συντακτικής Ομάδας του SkalaTimes
“Τα τέρατα υπάρχουν, αλλά αριθμητικά είναι πολύ λίγα για να είναι πραγματικά επικίνδυνα.
Πιο επικίνδυνοι είναι οι γραφειοκράτες που είναι έτοιμοι να υπακούσουν και να ενεργήσουν χωρίς πολλές ερωτήσεις.”
-Primo Levi (1919-1987),
Ιταλοεβραίος συγγραφέας και επιζών του Ολοκαυτώματος.
Το πιο γνωστό βιβλίο του είναι το συγκλονιστικό «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» (1947), όπου αφηγείται την εμπειρία του από το Άουσβιτς, όπου κρατήθηκε από τα τέλη του 1943 έως τον Ιανουάριο του 1945.
——————————————————————-
Η Έξυπνη Ρητορική του Μίσους – Όταν η Άκρα Δεξιά Ντύνεται με τον Μανδύα της Πατρίδας
Η άκρα δεξιά στην Κύπρο και την Ελλάδα δεν εμφανίζεται πια με τις ίδιες κραυγές και τα ίδια λάβαρα του μίσους όπως παλιά. Έμαθε να ντύνεται με σύγχρονα λόγια, να υιοθετεί “έξυπνη” ρητορική, να παρουσιάζεται ως «πατριωτική φωνή», «με αριθμούς και στοιχεία», που δήθεν προστατεύει τους πολίτες από τη φτώχεια, τη διαφθορά, την εγκληματικότητα και την αδικία.
Μα η ουσία παραμένει η ίδια: πρόκειται για τη συστηματική εκμετάλλευση των φόβων και των αδυναμιών του λαού, για την καλλιέργεια διχασμού και τη νομιμοποίηση της βίας και του ρατσισμού.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι σαν φάρσα, αλλά σαν προειδοποίηση που αγνοούμε.
Ο Χίτλερ, όταν ανέβηκε στην εξουσία στη Γερμανία, δεν μιλούσε εξαρχής για στρατόπεδα συγκέντρωσης και φρικαλεότητες. Μιλούσε για «εθνική αναγέννηση», για «τιμή», για «τάξη».
Μιλούσε με λόγια που άγγιζαν την πληγωμένη υπερηφάνεια ενός λαού ρημαγμένου από την οικονομική κρίση και την ταπείνωση του πολέμου.
Ακριβώς αυτό κάνει και σήμερα η άκρα δεξιά – και στην Κύπρο, και στην Ελλάδα, και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Πίσω από τα όμορφα λόγια περί πατριωτισμού και ελευθερίας, κρύβεται ο ίδιος μηχανισμός που ενεργοποιείται κάθε φορά που οι κοινωνίες νιώθουν κουρασμένες, αβέβαιες, απογοητευμένες.
Εκεί ακριβώς πατά η δημαγωγία.
Στην Ελλάδα, μετά τη δεκαετία της οικονομικής κρίσης, είδαμε την εμφάνιση και την ενίσχυση μορφωμάτων που εκμεταλλεύτηκαν την οργή του κόσμου.
Κόμματα που αυτοπαρουσιάζονταν ως «αντισυστημικά», υποσχόμενα κάθαρση και τιμωρία των διεφθαρμένων.
Υπόσχονταν να πολεμήσουν τη φτώχεια, για την οποία, βολικά, τόνιζαν πως φταίνε οι μετανάστες. Στην πραγματικότητα, όμως, επένδυσαν στον θυμό, καλλιέργησαν τη ρητορική του μίσους και διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό.
Στην Κύπρο, οι ίδιες ιδέες βρήκαν χώρο, ξέρετε που, αλλά και μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, μέσω ψευδοπατριωτικών σελίδων που μιλούν για «εθνική καθαρότητα» και «υπεράσπιση της ταυτότητας».
Μας λένε πως για τη φτώχεια και την ακρίβεια φταίνε τα κονδύλια προς τους μετανάστες.
Χρησιμοποιούν ευφυείς επικοινωνιακές τακτικές: συνδυάζουν πατριωτικά σύμβολα, ιστορικές μνήμες και στο τσακίρ κέφι και μουσικές υποκρούσεις σε βίντεο που εύκολα ξεσηκώνουν τον εξαθλιωμένο λαό. Με ψευδή επιχειρήματα, καλλιεργούν φόβο για τον «άλλο» – τον μετανάστη, τον διαφορετικό.
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο είναι η ικανότητά τους να παρουσιάζονται ως «λογική φωνή» μέσα στο χάος.
Οι πολεμιστές του φωτός.
Οι μόνοι που πολεμούν τη νέα τάξη πραγμάτων.
Μιλούν για «δικαιοσύνη», ενώ εννοούν εκδίκηση.
Για «ελευθερία», ενώ υπονοούν αποκλεισμό.
Για «λαϊκή βούληση», ενώ εννοούν υποταγή στη δική τους ιδεολογική καθαρότητα.
Έτσι, η ρητορική τους γίνεται όπλο που δεν μοιάζει επικίνδυνο στην αρχή, μοιάζει καθησυχαστικό.
Μοιάζει λογικό. Μοιάζει, εν ολίγοις, το μοναδικό σωστό.
Μέχρι που έρχεται η ώρα -γιατί πάντα έρχεται – που πέφτουν οι μάσκες.
Η άνοδος της άκρας δεξιάς δεν οφείλεται μόνο στη δική της στρατηγική, αλλά και στις αδυναμίες του συστήματος: στην ανασφάλεια των πολιτών, στην αποστασιοποίηση από την πολιτική, στην αίσθηση ότι κανείς δεν τους ακούει.
Η άκρα δεξιά ξέρει να μπαίνει εκεί όπου υπάρχει κενό εμπιστοσύνης.
Όπως τότε, στη Γερμανία του 1930, έτσι και σήμερα εκμεταλλεύεται την οικονομική ανισότητα, την ακρίβεια, τη φτώχεια και την απουσία κοινωνικού κράτους.
Προσφέρει «εύκολες απαντήσεις» σε δύσκολα προβλήματα: φταίνε οι ξένοι, οι μειονότητες, οι “προδότες”.
Οι μετανάστες «μας κλέβουν τα λεφτά».
Τι εύκολο και βολικό: για τη φτωχοποίηση του λαού φταίνε οι ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.
Όχι! ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!
Η φτωχοποίηση του λαού στην Κύπρο δεν είναι αποτέλεσμα της παρουσίας μεταναστών, αλλά μιας σειράς χρόνιων, διαρθρωτικών και πολιτικών λαθών από το κράτος και τις κυβερνήσεις διαχρονικά. Ακολουθεί μια συνοπτική αλλά τεκμηριωμένη λίστα βασικών παραγόντων που έχουν οδηγήσει στη σημερινή κοινωνικοοικονομική κρίση:
- Χαμηλοί μισθοί και στασιμότητα εισοδημάτων
Οι μισθοί παραμένουν σχεδόν αμετάβλητοι εδώ και δεκαετίες, ενώ το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί. Η μερική και ελλιπής εφαρμογή της ΑΤΑ (Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή) εντείνει τη διαφορά ανάμεσα στους εργαζομένους και το πραγματικό κόστος ζωής. - Ακρίβεια στην ενέργεια και μη συμμόρφωση με ευρωπαϊκές οδηγίες
Η Κύπρος καθυστέρησε σημαντικά στη μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενώ οι μονοπωλιακές δομές και η απουσία ανταγωνισμού στην αγορά ηλεκτρισμού κρατούν τις τιμές στα ύψη. - Υπερφορολόγηση και έλλειψη ουσιαστικής κοινωνικής πολιτικής
Ο πολίτης πληρώνει υψηλό ΦΠΑ, αυξημένους ειδικούς φόρους και δημοτικά τέλη, χωρίς να βλέπει αντίστοιχη βελτίωση σε υπηρεσίες, επιδόματα ή υποδομές. - Ενίσχυση τραπεζών αντί νοικοκυριών
Κατά τη διάρκεια της κρίσης και μετά το “κούρεμα” του 2013, οι κυβερνήσεις προτίμησαν να διασώσουν τις τράπεζες, αφήνοντας χιλιάδες πολίτες να χάσουν τις οικονομίες ή τα σπίτια τους. - Εκποιήσεις και αδύναμη προστασία της κύριας κατοικίας
Οι συνεχιζόμενες εκποιήσεις πρώτης κατοικίας οδηγούν πολλές οικογένειες στην απόγνωση, χωρίς ουσιαστικό δίχτυ κοινωνικής προστασίας. - Ανισότητα στην κατανομή πλούτου και ευνοιοκρατία
Ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων, ενώ η διαπλοκή μεταξύ πολιτικής και οικονομικών συμφερόντων υπονομεύει την κοινωνική δικαιοσύνη. - Ακριβή και ιδιωτικοποιημένη υγεία και παιδεία
Το ΓεΣΥ και τα δημόσια σχολεία πιέζονται από ελλείψεις και υποστελέχωση, αναγκάζοντας τις οικογένειες να στραφούν σε ιδιωτικές επιλογές με τεράστιο οικονομικό βάρος. - Απουσία στεγαστικής πολιτικής για νέους
Οι τιμές των ενοικίων και των ακινήτων έχουν εκτοξευθεί, χωρίς ουσιαστικά προγράμματα κοινωνικής ή προσιτής κατοικίας. - Ανεξέλεγκτη ακρίβεια σε βασικά αγαθά
Από τα τρόφιμα μέχρι τα καύσιμα, η έλλειψη ελέγχων και μηχανισμών ρύθμισης επιτρέπει στα καρτέλ και στις μεγάλες εταιρείες να ανεβάζουν τις τιμές ανεξέλεγκτα.
Για την ακροδεξιά, βεβαίως, το μοναδικό πρόβλημα είναι οι μετανάστες.
Για όλα φταίνε οι μετανάστες.
Για τα πιο πάνω; Τσιμουδιά!
Λάθη κυβέρνησης, μίζες, σκάνδαλα, διαφθορά; Α μπα! Μετανάστες και πάλι μετανάστες! Το μοναδικό πρόβλημα του τόπου.
Η «έξυπνη» ρητορική της άκρας δεξιάς είναι γεμάτη αντιφάσεις.
Τα παραδείγματα πολλά. Από τη μια, δηλώνει ότι υπερασπίζεται τη δημοκρατία, από την άλλη, επιτίθεται σε κάθε δημοκρατικό θεσμό που δεν της είναι αρεστός, στα ΜΜΕ, στα δικαστήρια, στην εκπαίδευση.
Από τη μια, λέει πως αγαπά τον λαό, από την άλλη, τον διαιρεί και τον δηλητηριάζει με μισαλλοδοξία.
Από την μια μας μιλά για την Ορθοδοξία και τον Χριστό και από την άλλη καλλιεργεί το μίσος για τους “ξένους”.
(Μονόλεπτο Χριστιανικό μάθημα – Μια δωρεά του SkalaTimes προς την ακροδεξιά του τόπου: Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 10, στίχοι 25–37. Ένας άνθρωπος έπεσε θύμα ληστών και έμεινε τραυματισμένος στον δρόμο. Πολλοί τον είδαν, αλλά πέρασαν χωρίς να τον βοηθήσουν, ακόμη και ιερείς. Ένας Σαμαρείτης όμως, παρότι οι Σαμαρείτες και οι Εβραίοι δεν ήταν φίλοι, τον βοήθησε, τον φρόντισε και πλήρωσε για τη φροντίδα του. Το μήνυμα του Χριστού στην παραβολή αυτή: να αγαπάμε και να βοηθάμε όλους τους ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις ή προκαταλήψεις).
Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, η παραπληροφόρηση γίνεται εργαλείο στρατολόγησης.
Μια ψευδής είδηση, μια φωτογραφία εκτός πλαισίου, ένα βίντεο με έντονη συναισθηματική φόρτιση αρκούν για να δημιουργήσουν θυμό και να ενισχύσουν τη διχόνοια.
Η άκρα δεξιά το γνωρίζει καλά αυτό – και επενδύει τεράστια ενέργεια στην κατασκευή μύθων.
Όπως τότε, έτσι και τώρα, ο μύθος γίνεται πολιτική.
(Και τα ψεύτικα accounts στα social media “δρατζιάζουν” και εργάζονται νυχθημερόν).
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή ή ο εφησυχασμός.
Όσο η κοινωνία παραμένει αδρανής, το μίσος ριζώνει.
Οφείλουμε να υπερασπιστούμε την αλήθεια, τη δημοκρατία, τη διαφορετικότητα, την ανθρωπιά.
Να διδάξουμε στα παιδιά μας την αξία της κριτικής σκέψης, όχι του τυφλού φανατισμού.
Να θυμόμαστε πως η πατρίδα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος ή ιδεολογίας, είναι ευθύνη όλων μας.
Πως ο εχθρός δεν είναι οι ξένοι μετανάστες εργαζόμενοι.
Η τόσο όμορφη και έξυπνη ακροδεξιά, (ναι, ειρωνικά το γράφουμε), ξεγελά στην αρχή και στο τέλος οδηγεί τον λαό σε μαύρες σελίδες της ιστορίας. Το έργο το έχουμε ξαναδεί!
Κι όποιος μας πει πως ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι πολύ παρελθόν, ας πάει στο πρόσφατο χθες, στην Ελλάδα, στη Χρυσή Αυγή.
Όπως έγραψε κάποτε ο Πρίμο Λέβι, επιζών του Άουσβιτς: «Όποιος ξεχνά το παρελθόν, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει».
Έχουμε ηθική υποχρέωση να θυμόμαστε.
Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν να χρησιμοποιήσει την αγάπη για την πατρίδα ως πρόσχημα για να σπείρει φόβο και μίσος.
Γιατί ο αληθινός πατριώτης δεν υψώνει τείχη, χτίζει γέφυρες.
Και ο αληθινά ελεύθερος άνθρωπος δεν μισεί, σκέφτεται, αγαπά και αντιστέκεται.
Αυτή είναι η αλήθεια, και εμείς δεν θα σταματήσουμε να τη λέμε.
Γιατί η Κύπρος έχει φορτωθεί ένα βάρος μισαλλοδοξίας και ρατσισμού που δεν της αξίζει!
Ποτέ ξανά στα ίδια λάθη που ήδη έκανε μία φορά η ανθρωπότητα και τη βύθισαν στις πιο μαύρες σελίδες! Ποτέ ξανά φασισμός!
