Text follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον, όπως και οι περισσότεροι Κύπριοι, τα όσα εκτυλίσσονται τις τελευταίες μέρες μετά το “Video-Gate” και την αναταραχή στην πολιτική σκηνή του τόπου, (όχι πως είχαμε ποτέ νηνεμία στα της πολιτικής).
Πολιτική ανάλυση δεν θα κάνω, προς το παρόν (ναι, είμαστε όλοι ειδικοί σε πολιτικές αναλύσεις, μέσα σε αυτό το τόπο).
Θα παρατηρήσω μόνο, με προβληματισμό, αυτό: Λαλίστατος λαός με μπόλικο χιούμορ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άλλοι ζουν μόνο για τις αναρτήσεις! Υπάρχει μια απίστευτη κινητικότητα αναρτήσεων, τοποθετήσεων, εξυπνάδων, ειρωνειών, εκνευρισμένων κειμένων κτλ.
Και κάτι άρθρα….πελλαμός!
Αν όλος αυτός ο λαός, που με τόσο μεράκι γράφει (γράφουμε) νυχθημερόν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ή στα ΜΜΕ, έσφιγγε τη γροθιά και έβγαινε στους δρόμους για δικαιοσύνη, αξιοκρατία, τερματισμό της διαφθοράς, καλύτερες συνθήκες ζωής (βλέπε ακρίβεια και χαμηλούς μισθούς, αδικία στα φώτα τροχαίας που κατάντησαν κοφτήρι ευρώ του κάθε εργαζόμενου λόγω έλλειψης χρονομετρητών), τότε η ζωή μας θα ήταν καλύτερη, γιατί, αν μη τι άλλο, θα διεκδικούσαμε πραγματικά, πέρα από άρθρα και ευφάνταστες αναρτήσεις!
Με αυτές τις σκέψεις, το SkalaTimes καλεί όσους (ομάδες, φορείς, ανθρώπους) θεωρούν πως αξίζει να ενώσουμε τις φωνές μας και να βγούμε στους δρόμους για τα πιο πάνω, να επικοινωνήσουν μαζί μας. (yiota@skalatimes.com)
Γιατί οι αγώνες έχουν περισσότερη αξία όταν μπαίνει το ΜΑΖΙ και το ΕΜΕΙΣ.
Πιο συγκεκριμένα θεωρούμε πως άμεσα πρέπει να γίνει μια διαδήλωση (ναι στη Λάρνακα) για όλα όσα βιώνει ο τόπος τις τελευταίες μέρες και όχι μόνο. Το τρίπτυχο ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ναι, παραμένει επίκαιρο!
Όσο για το κυπριακό «και να βγούμε στους δρόμους τι θα αλλάξει;», απαντά η ίδια η ιστορία, που έχει δει να αλλάζουν πολλά με τη δύναμη του απλού κόσμου:
1. Η Γαλλική Επανάσταση (1789)
Ο λαός του Παρισιού (πεινασμένοι εργάτες, γυναίκες, τεχνίτες) εξεγέρθηκε ενάντια στην αριστοκρατία.
Η πτώση της Βαστίλης δεν ήταν στρατιωτικό γεγονός, ήταν κραυγή αξιοπρέπειας.
Αποτέλεσμα: Τέλος στη μοναρχία, γέννηση της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
2. Το κίνημα του Γκάντι στην Ινδία (1915–1947)
Χωρίς όπλα. Χωρίς στρατούς.
Αγρότες, εργάτες, γυναίκες, παιδιά αρνήθηκαν να υπακούσουν στη βρετανική αποικιοκρατία.
Η Πορεία του Αλατιού ήταν μια πράξη απλού λαού που έσπασε μια αυτοκρατορία.
Αποτέλεσμα: Η Ινδία απέκτησε ανεξαρτησία.
3. Το Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων στις ΗΠΑ (1950–60s)
Οδηγοί λεωφορείων, καθαρίστριες, μαθητές, πάστορες.
Η Ρόζα Παρκς ήταν μια εργαζόμενη γυναίκα που είπε απλά: «Δεν σηκώνομαι».
Αυτό άλλαξε μια χώρα.
Αποτέλεσμα: Τέλος στις φυλετικές διακρίσεις με νόμο.
4. Η Αραβική Άνοιξη (2011)
Ξεκίνησε από έναν πλανόδιο πωλητή στην Τυνησία που αυτοπυρπολήθηκε επειδή του αφαίρεσαν την αξιοπρέπεια.
Εκατομμύρια απλοί άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους σε όλο τον αραβικό κόσμο.
Αποτέλεσμα: Πτώση καθεστώτων δεκαετιών.
5. Το τέλος του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική
Δεν έπεσε από κυβερνήσεις.
Έπεσε από εργάτες, μητέρες, φοιτητές που δεν υπάκουσαν.
Αποτέλεσμα: Ο Νέλσον Μαντέλα ελεύθερος. Δημοκρατία.
6. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου (1989)
Δεν το γκρέμισε στρατός.
Το γκρέμισαν άνθρωποι με σφυριά και γυμνά χέρια.
Αποτέλεσμα: Κατέρρευσε ο Ψυχρός Πόλεμος.
7. Οι διαδηλώσεις στο Σουδάν (2019)
Γυναίκες, νέοι, φτωχοί βγήκαν στους δρόμους απέναντι σε στρατιωτική δικτατορία.
Αποτέλεσμα: Έπεσε ο δικτάτορας Ομάρ αλ-Μπασίρ.
8. Οι Διαδηλώσεις των Πολιτών της Λάρνακας (2014)
Δεν ήταν κόμματα. Δεν ήταν οργανωμένοι γνωστοί φορείς.
Ήταν ο κόσμος της πόλης που μπήκε μπροστά.
Άνθρωποι από όλες τις πολιτικές παρατάξεις, οικογένειες, νέοι, επαγγελματίες, ακτιβιστές βγήκαν στους δρόμους της Λάρνακας και είπαν ένα καθαρό «ως εδώ». Αρνήθηκαν να δεχτούν να μετατραπεί η πόλη τους σε ενεργειακό λιμάνι για πολυεθνικές όπως η Halliburton, η ENI και άλλοι κολοσσοί των υδρογονανθράκων. Δεν ζητούσαν χάρη.
Ζητούσαν το αυτονόητο: ανάπτυξη για τον άνθρωπο και τον τουρισμό -όχι για τις πετρελαϊκές.
Οι κινητοποιήσεις τους δεν ήταν μια μέρα. Ήταν πίεση, επιμονή, παρουσία. Ήταν μια πόλη που αρνήθηκε να θυσιαστεί στα συμφέροντα κάποιων. Τους είπαν ονειροπαρμένους, τους κατηγόρησαν για συμφέροντα, τους πολέμησαν, αλλά αυτοί, ενωμένοι, στάθηκαν στον σκοπό που πίστεψαν για το καλό της πόλης τους.
Αποτέλεσμα: Οι σχεδιασμοί για ενεργειακό λιμάνι και για εργασίες υδρογονανθράκων στη Λάρνακα πάγωσαν και ακυρώθηκαν. Η φωνή των πολιτών νίκησε τα ΜΕΓΑΛΑ συμφέροντα.
(Από τότε βέβαια η πόλη βυθίστηκε στον “ύπνο του δικαίου” και δέχεται τον έναν εμπαιγμό μετά τον άλλο για ανάπτυξη σε λιμάνι και μαρίνα, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο).
Στους δρόμους λοιπόν, αδέλφια, μόνο εκεί κερδίζονται οι μάχες, περισσότερο από πολιτικά έδρανα και άλλα στυλάτα γραφεία με κουστούμια και επώνυμους πολιτικούς (είδαμε τα χαϊρκα πολλών από αυτούς).
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!
Είμαστε έτοιμοι; Έχουμε τα κότσια; Ή θα μείνουμε με τις αναρτήσεις και τα άρθρα;
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
Και όπως λέει το γνωστό σλόγκαν: Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;
Και αν όχι για μας, για τα παιδιά μας.
Ή τώρα, ή ποτέ!
The Great School of Social Media and the Silence of the Lambs in the Streets… Until When, Brothers?
By Yiota Dimitriou
I have been following with great interest, as most Cypriots have, the events of the past few days after the video-gate scandal and the turmoil in the country’s political scene (not that there was ever calm in politics here).
I won’t be doing political analysis—for now (yes, we are all experts in political analysis in this country).
I will only note, with concern, this: a loquacious people with black humor on social media. Some live only for the posts! There is incredible activity of posts, statements, clever remarks, sarcasm, angry texts, etc.
And some articles… wow!
If all these people, who write (we write) day and night on social media or in the press with such dedication, clenched their fists and took to the streets demanding justice, meritocracy, an end to corruption, better living conditions (see high prices and low wages, injustice with traffic fines that have become a burden for every worker due to the lack of proper timers), then our lives would be better. Because, at the very least, we would be truly fighting—not just through articles and imaginative posts!
With these thoughts, SkalaTimes calls on any organization that believes it’s worth uniting our voices and taking to the streets for the above causes to contact us.
Because struggles have more value when there is a TOGETHER, when there is WE.
More specifically, we believe an immediate demonstration (yes, in Larnaca) should take place for everything the country has been experiencing in recent days—and beyond. The trio BREAD, EDUCATION, FREEDOM remains as relevant as ever!
As for the Cypriot “and if we take to the streets, what will change?”—history itself answers, having witnessed many changes brought by the power of ordinary people:
- The French Revolution (1789)
The people of Paris—hungry workers, women, craftsmen—rose against the aristocracy.
The fall of the Bastille was not a military event; it was a cry for dignity.
Result:
End of the monarchy, birth of democracy and human rights. - Gandhi’s Movement in India (1915–1947)
No weapons. No armies.
Farmers, workers, women, children refused to obey British colonial rule.
The Salt March was an act of ordinary people that broke an empire.
Result:
India gained independence. - The Civil Rights Movement in the USA (1950s–60s)
Bus drivers, cleaners, students, pastors.
Rosa Parks was a working woman who simply said:
“I will not stand up.”
This changed a country.
Result:
End of racial segregation by law. - The Arab Spring (2011)
It started with a street vendor in Tunisia who self-immolated after his dignity was taken away.
Millions of ordinary people took to the streets across the Arab world.
Result:
Decades-long regimes fell. - The End of Apartheid in South Africa
It did not fall by governments.
It fell by workers, mothers, students who refused to obey.
Result:
Nelson Mandela freed. Democracy established. - The Fall of the Berlin Wall (1989)
The army did not tear it down.
People with hammers and bare hands tore it down.
Result:
The Cold War collapsed. - The Sudan Protests (2019)
Women, youth, the poor took to the streets against military dictatorship.
Result:
Dictator Omar al-Bashir was overthrown. - The Larnaca Citizens’ Protests (2014)
They were not political parties.
They were not organized, well-known institutions.
It was the people of the city.
People from all political affiliations, families, youth, professionals, activists took to the streets of Larnaca and said a clear “enough.”
They refused to let their city be turned into an energy port for multinationals like Halliburton, ENI, and other hydrocarbon giants.
They asked for no favors.
They demanded the obvious: development for people and tourism—not for oil companies.
Their mobilizations were not a single-day event.
They were pressure, persistence, presence.
It was a city that refused to be sacrificed for someone else’s interests.
They were called dreamers, accused of hidden agendas, fought against—but united, they stood for the cause they believed in for the good of their city.
Result:
Plans for an energy port and hydrocarbon works in Larnaca were frozen and canceled.
The citizens’ voice defeated BIG interests.
(Since then, the city has sunk into the slumber of justice and continues to face one mockery after another regarding port and marina development—but that’s a story for another article.)
So, to the streets, brothers—only there are battles won, more than in parliamentary benches or stylish offices with suits and famous politicians (we’ve seen the shortcomings of many of them).
TO THE STREETS.
Are we ready? Do we have the guts? Or will we stay with posts and articles?
Here is Rhodes, here is the leap!
And as the famous slogan goes: If not now, when? If not us, who?
And if not for us, then for our children.
Now or never!
