Ο Εφραίμ Χρίστου, από τη Λεμεσό, έγραψε ένα ποιήμα για την τραγωδία που συγκλόνισε την πόλη του, αλλά και τη Κύπρο ολόκληρη.
Τα λόγια φτωχά μπροστά στο δράμα, αλλά το ποίημα του Εφραίμ λέει πολλά περισσότερα από όσα οι αναλύσεις και τα άρθρα.

Στην οικογένεια της Λεμεσού που χάθηκε

Αφού η Λεμεσός πετά
Αφού η Λεμεσός πετά
Μπορείτε να τη δείτε
Τωρά που εις τους ουρανούς
Αγγέλοι εννά φκείτε

Κάποιοι παλεύκουν για να ζουν
Φαϊν έσσω να παίρνουν
Να έχουν λλίην ζεστασιάν
Μα εν τα καταφέρνουν

Ένεν για ούλλους η ζωή
Έτσι εν που λαλούσιν
Τζιαι απορώ ίντα ρκουνται
Για να συλληπηθούσιν;

Τζιείνοι που έχουν τζιαι κρατούν
Τζιαι τζιείνοι που μπορούσιν
Τζιείνοι έχουν δικαίωμα
Τούντη ζωή να ζούσιν

Οι άλλοι ας πεθάνουσιν
Ας κρούσουν ας χαθούσιν
Με τα «λυπούμαι» ξέρετε
Εν τζι ενν’ αναστηθούσιν

Ένας πατέρας που ‘θελεν
Να ζήσει τα παιθκιά του
Τζιαι μία μάνα στήριγμα
Στα δύσκολα μητά του

Για τα μωρά τι να σας πω;
Όνειρα εν θα είχαν;
Αφού ‘ν εζήσαν να τα δουν
Εν τζιείνα π’ αποτύχαν;

Εν άλλοι π’ αποτύχασιν
Τζι ούλλ’ έχουμεν ευθύνη
Ταΐζουμεν το σύστημα
Σιειρόττερον να γίνει

Τέλος, η Λεμεσός πετά
Η Κύπρος λέω κόμα
Τζιαι μάλλον με χρυσά φτερά
Άρκησες;
Εν σε καρτερά
Σύρνει σε μες το χώμα.