Της Γιώτας Δημητρίου
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
«Η Λάρνακα ζει τον μύθο της», μου είπε ένας φίλος χθες, ενώ πίναμε τον καφέ μας.
Η πρόταση – ατάκα του ήταν το συμπέρασμα μια σοβαρής κουβέντας που είχαμε.
Πολύ μου άρεσε η ατάκα αυτή, γιατί ταίριαζε στα όσα είπαμε, γιατί, μάλλον έτσι είναι τα πράγματα σε αυτή τη πόλη.
Ναι, η Λάρνακα ζει τον μύθο της, αυτά που γνωρίζουμε είναι πολύ περισσότερα από αυτά που γράφουμε, αυτά που γράφουμε είναι πολύ λιγότερα από αυτά που θα έπρεπε να γράφουμε.
Σας μπέρδεψα;
Ναι, έτσι είναι τα πράγματα, μπερδεμένα. Μερικές φορές δεν έχει σημασία να είσαι “ο καλύτερος”, σημασία έχει να είσαι (ή να προσπαθείς να είσαι) ο σωστότερος. Αυτό βέβαια εναπόκειται πάντα στην προσωπικότητα του καθενός.
Η Λάρνακα είχε ανέκαθεν μνηστήρες και θα συνεχίσει να έχει, ελάχιστοι την αγαπούν για την καρδιά της, οι περισσότεροι θέλουν την προίκα της, κάποιοι μάλιστα κατάφεραν και την εκμεταλλεύονται, την όποια προίκα της, δεόντως. Και άλλοι, αφελείς παλεύουν χωρίς κανένα προσωπικό όφελος για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη.
Ποιοι είναι οι πιο έξυπνοι; Αυτοί που φωλιάζει το φως μέσα τους και παλεύουν με ανιδιοτέλεια ή αυτοί που εξυπηρετούν καθημερινά τα προσωπικά τους συμφέροντα; Αυτή είναι μια debatable ερώτηση. Εγώ, αλήθεια, σήμερα τουλάχιστον, δεν έχω την απάντηση.
Η Λάρνακα ζει τον μύθο της.
Οι ευεργέτες της, αυτοί που κοιμούνται στο χώμα και προσέφεραν τόσα στην πόλη, έχουν ξεχαστεί, δεν υπάρχουν τα ονόματα τους στη γη που πρόσφεραν ανιδιοτελώς στην πόλη, παίζουν τα παιδιά μας σε πάρκα που αυτοί πρόσφεραν τη γη και δεν υπάρχει πουθενά το όνομα τους, αντιθέτως υπάρχουν τα ονόματα αυτών που ζουν ανάμεσα μας και ξέρουν να κάνουν καλό marketing. Διότι, ας μην κρυβόμαστε, τι marketing να κάνει μια Ευανθία Πιερίδη; Ενώ ο Χ και Ψ που δεν προσέφερε ούτε το 1% από όσα προσέφερε αυτή, με ένα καλό marketing βάζει το όνομα του παντού.
Η Λάρνακα ζει τον μύθο της.
Και εμείς;
Μήπως είναι καιρός να ξεκινήσουμε να ζούμε το δικό μας ή να συνεχίσουμε τον μονόδρομο για λίγους;
Ιδού η απορία!
