Έλεγχος των αεροδροµίων και λιµανιών της Κύπρου από το Ισραήλ, παραχώρηση της αεροπορικής βάσης Α. Παπανδρέου στις ΗΠΑ και της ναυτικής βάσης του Μαρί στην ΕΕ, βρετανικές κυρίαρχες βάσεις, τουρκική κατοχή του βόρειου τµήµατος της Κύπρου… Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, Συνθήκη Συµµαχίας, εκχώρηση κυριαρχίας στην ΕΕ στη βάση των συµφωνιών ένταξης… Όλα αυτά πόσο επιτρέπουν στην Κυπριακή ∆ηµοκρατία να ασκεί πραγµατική κυριαρχία επί του εδάφους της;
Αυτά τα ερωτήµατα έθεσε η «Χαραυγή» στους πανεπιστηµιακούς καθηγητές Γρηγόρη Ιωάννου και Ανδρέα Παναγιώτου και στον πολιτικό αναλυτή Παύλο Μ. Παύλου.
Γρηγόρης Ιωάννου: Χωρίς ενηµέρωση ή πολιτική απόφαση εκχωρούν κυριαρχία
Η κρατική κυριαρχία της Κύπρου ήταν πάντα µε ερωτηµατικό και ξεκίνησε από το 1960, όπου η Κυπριακή ∆ηµοκρατία µε τις συνθήκες Εγκαθίδρυσης και Συµµαχίας εξαιρούσε ένα µέρος του εδάφους της παραχωρώντας στη Μ. Βρετανία τις βρετανικές κυρίαρχες βάσεις, ενώ µε τη δεύτερη έχουµε παρουσία στρατού της Ελλάδας και της Τουρκίας, ανέφερε στη «Χαραυγή» ο αναπληρωτής καθηγητής στο Manchester Metropolitan University Γρηγόρης Ιωάννου.
Αυτό επιδεινώθηκε αργότερα, σηµειώνει, µε την αποχώρηση των Τ/κ από τη διακυβέρνηση και το δίκαιο της ανάγκης, αλλά κυρίως µε την τουρκική κατοχή της µισής Κύπρου, που δεν επιτρέπει την άσκηση κυριαρχίας του κράτους σε ολόκληρη την επικράτειά του. Ακολούθησε η ένταξη στην ΕΕ και στην ευρωζώνη, όπου κι εκεί, στη βάση των συνθηκών και συµφωνιών ένταξης, ένα µέρος της κυριαρχίας µεταβιβάστηκε –εκχωρήθηκε– στην ΕΕ και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Αυτό που αλλάζει µε το Ισραήλ, το οποίο είναι και ανησυχητικό, είπε, είναι το ότι χωρίς πολιτικές διαδικασίες, ή πολιτική απόφαση, ή νοµιµοποίηση, διαδοχικές κυβερνήσεις της Δεξιάς (Αναστασιάδης και Χριστοδουλίδης) εκχωρούν κυριαρχικά δικαιώµατα επιπλέον και στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ.
Μέσα στο πλαίσιο αυτό η πολιτική ηγεσία των Ε/κυπρίων προσανατολίζεται προς τη νόµιµη διχοτόµηση, ότι δηλ. η γραµµή θα παραµείνει ως έχει και σ’ αυτό το πλαίσιο λειτουργούµε, µε αυτούς τους όρους. Αυτό παραπέµπει στο ότι θα είµαστε πάντα σε αντιπαλότητα µε την Τουρκία, αφού δεν θα γίνει λύση, άρα πρέπει να έχουµε δυνατούς συµµάχους που θα µας βοηθήσουν σε αυτή την αντιπαλότητα. Έτσι, κατά τη γνώµη µου, ανέφερε, έχουµε τη στροφή προς αυτή τη γραµµή πλεύσης. Το Ισραήλ όµως δεν κάνει συµµαχίες, αλλά κάνει εργαλειακή χρήση των σχέσεών του, ακόµα και µε µεγάλες χώρες. Όταν φτάνει στο σηµείο να αθετεί συµφωνίες του µε τις ΗΠΑ κ.λπ., γιατί να αναµένει κάποιος ότι θα τηρήσει τις όποιες συµφωνίες µε την Κυπριακή ∆ηµοκρατία;
Στην παρατήρηση ότι όλα αυτά γίνονται σιωπηλά και τα εξαγγέλλει ξαφνικά ο Πρόεδρος κι αν αυτό είναι συµπεριφορά ενός κανονικού κράτους, ο Γρηγόρης Ιωάννου απάντησε αρνητικά, τονίζοντας ότι αυτό είναι πολύ ανησυχητικό, αφού και πολλές συµµαχίες είναι ενάντια στο Σύνταγµα και η κυβέρνηση δεν τα περνά ούτε καν από τη Βουλή ή δεν ενηµερώνει κανένα.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στον dialogo εδώ
