Του Γιάννη Μαντζουράνη
Πηγή: Documento
Στα δηµοκρατικά πολιτεύµατα ουδείς είναι υπεράνω και εκτός κριτικής.
Στα δηµοκρατικά πολιτεύµατα ουδείς είναι υπεράνω και εκτός κριτικής οποιοδήποτε αξίωµα κατέχει και οποιαδήποτε ιδιότητα επικαλείται ή έχει. Ολοι και όλα πρέπει να ελέγχονται και επιτρέπεται να κρίνονται και να κατακρίνονται, µηδενός εξαιρουµένου. Εφόσον είναι «ανθρώπινo το σφάλλειν» ή λατινιστί «errare humanum est», άπαντες µπορεί να σφάλλουν και άρα υπάρχουν ορθές και εσφαλµένες απόψεις, κρίσεις, αποφάσεις κ.λπ. Οι φορείς δηµόσιας εξουσίας, όπως λ.χ. είναι οι υπουργοί, οι βουλευτές και οι δικαστές, αλλά και οι φορείς µιντιακής και οικονοµικής ισχύος µπορεί και πρέπει να ελέγχονται και να κρίνονται από κάθε πολίτη. Η κριτική µπορεί να είναι βάσιµη ή αβάσιµη, ορθή ή εσφαλµένη, καλόπιστη ή κακόπιστη κ.ο.κ. Αλλωστε και η κριτική επιδέχεται και υπόκειται σε κριτική.
Μόνον που η αξιοπιστία και η βασιµότητα της κριτικής δεν εξαρτώνται πρωτίστως από την άποψη των κρινοµένων. Εν ολίγοις, εάν είναι καλόπιστη ή κακόπιστη και βάσιµη ή αβάσιµη η κριτική µιας άποψης ή απόφασης, πιο αξιόπιστα αποφαίνονται οι πολίτες παρά οι ίδιοι οι κρινόµενοι.
Με την κριτική δεν πλήττονται οι θεσµοί αλλά προσβάλλονται οι φορείς οικονοµικο-πολιτικής δύναµης, δηλαδή τα πρόσωπα που τους ενσαρκώνουν, αφού έτσι µόνον ελέγχονται η ευθυκρισία των φορέων λήψης αποφάσεων και η ορθότητα της κρινόµενης άποψης, κρίσης και απόφασης.
Συχνά ακούγονται κλαυθµοί και οδυρµοί για το δήθεν πληττόµενο κύρος των θεσµών ή και των φορέων πολιτικοοικονοµικής ισχύος, όταν αµφισβητείται δηµοσίως η ορθότητα µιας άποψης ή κρίσης τους, ιδίως µε πολιτικές συνέπειες. Οταν δεν γίνεται σκόπιµη απόπειρα ακύρωσης της δηµόσιας κριτικής µε αποπροσανατολισµό της κοινής γνώµης υπό το πρόσχηµα προστασίας των θεσµών, τότε µάλλον πρόκειται για εσφαλµένη αντίληψη των πραγµάτων.
Συνεπώς και τα πολιτικά πρόσωπα και οι δηµοσιογράφοι υπόκεινται σε κριτική. Μάλιστα πρέπει να ανέχονται την κριτική σε βάρος τους ακόµη και όταν είναι σκληρή και συχνά άδικη, γιατί είναι δηµόσια πρόσωπα µε εξουσία και επιρροή, τα οποία χωρίς εξωτερικό πειθαναγκασµό αλλά αυτοβούλως και οικειοθελώς εισήλθαν στη δηµόσια σφαίρα, ακόµη και όταν είναι κληρονοµικώ δικαίω φορείς ιστορικού ονόµατος.
Μολονότι αδυνατώ να αντιληφθώ τη γενεσιουργό αιτία του περιεχοµένου της δήλωσης-ανάρτησης της κ. Ελενας Ακρίτα για την εφηµερίδα Documento, τον εκδότη Κώστα Βαξεβάνη και τον δηµοσιογράφο Αγγελο Προβολισιάνο, δεν µπορώ να σιωπήσω όχι µόνον για ιδεολογικοπολιτικούς αλλά και για προσωπικούς λόγους, αφού ως συνήγορος υπεράσπισης έχω υπερασπίσει και τον εκδότη και τον δηµοσιογράφο και την ιδιοκτήτρια της εφηµερίδας εταιρεία σε πλείστες όσες δίκες στο πλαίσιο του απηνούς διωγµού τους από το καθεστώς Κυρ. Μητσοτάκη, τους υπουργούς και βουλευτές της Ν∆ αλλά και εκπροσώπους φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, καθώς και ισχυρούς οικονοµικούς παράγοντες, χωρίς ουδέποτε να καταδικαστούν για συκοφαντική δυσφήµηση για οποιαδήποτε δηµοσίευσή τους.
Συγκεκριµένως επ’ αφορµή ενός παραπολιτικού σχολίου του δηµοσιογράφου Α.Π. και κατά κόσµον Αγγελου Προβολισιάνου, που είτε κάποιος συµφωνεί είτε διαφωνεί, όπως και εγώ, που ουδόλως συµφωνώ µε τα δηµοσιευθέντα, η κ. Ελενα Ακρίτα εξαπολύει µια δυσανάλογα σκληρή επίθεση µε δηµοσίευση όπου απαντώνται λέξεις, φράσεις και χαρακτηρισµοί, που αδικούν τόσο την ίδια και την πολυετή δηµόσια παρουσία της όσον και το πολιτικό κόµµα, του οποίου είναι βουλευτής επικρατείας. Ταυτοχρόνως εξαιτίας αυτής της δήλωσης και των πολιτικών παρενεργειών της δίνεται η ευκαιρία στους εκπροσώπους της πιο αυταρχικής και νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης στη µεταπολίτευση να εµφανίζονται ως πρόµαχοι της ελευθεροτυπίας, κατήγοροι του ΣΥΡΙΖΑ –ΠΣ, που έδωσε σκληρούς αγώνες για τη ρύθµιση του άναρχου τοπίου στα ΜΜΕ, και να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον Κώστα Βαξεβάνη και την εφηµερίδα Documento, που δήθεν καταδιώκονται από τον ΣΥΡΙΖΑ –ΠΣ, ενώ οι σηµερινοί όψιµοι υπερασπιστές τους µε κάθε θεµιτό και αθέµιτο µέσο και τρόπο επιχείρησαν να εξοντώσουν ως εκδότη και δηµοσιογράφο και να εξαφανίσουν ως έντυπο και σάιτ. Παραλλήλως προσπαθούν να µεταθέσουν το δηµόσιο ενδιαφέρον από τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις της έρευνας της Αρχής Καταπολέµησης Νοµιµοποίησης Εσόδων από Εγκληµατικές
∆ραστηριότητες για τον χορό των γαλάζιων ακρίδων µέσα στα εκατοµµύρια του ΟΠΕΚΕΠΕ στα εσωκοµµατικά του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και µάλιστα σε χρόνο που το κόµµα ολοκλήρωσε επιτυχώς το συνέδριό του, εξέλεξε πρόεδρο τον Σωκράτη Φάµελλο, Κεντρική Επιτροπή, Επιτροπή ∆εοντολογίας και Πολιτική Γραµµατεία, προχωρεί στην αναδιοργάνωση του κοµµατικού µηχανισµού, κατάφερε να σταµατήσει τη δηµοσκοπική κατρακύλα, να σταθεροποιήσει τα δηµοσκοπικά ποσοστά έστω και σε χαµηλά επίπεδα, να επανεκκινήσει την οµαλή λειτουργία των κοµµατικών οργάνων, να προωθήσει ενωτικές συγκλίσεις σε προτάσεις, να περιορίσει τις δηµόσιες παραφωνίες και εν γένει να καταβάλλεται από όλους κάθε δυνατή προσπάθεια για την ανάταξη και ενίσχυση του πολιτικού φορέα ώστε να ξαναγίνει η Αριστερά κυβερνώσα δύναµη.
Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους όσοι ασκούν και ασκούνται στην πολιτική ότι:
α) στις δηµόσιες τοποθετήσεις «δεν βγαίνει το άχτι κανενός για κανένα» αλλά εκφράζονται πολιτικές θέσεις και επιχειρήµατα,
β) η κριτική, η οποία όχι µόνο επιτρέπεται αλλά συχνότατα επιβάλλεται, έχει δύο ανυπέρβλητα όρια, το ηθεληµένο ψεύδος ή κοινώς συκοφαντία και τις ύβρεις, γιατί τότε από δικαίωµα µετατρέπεται σε όπλο εξόντωσης των άλλων και εργαλείο εξαφάνισης της διαφορετικής άποψης,
γ) όποιος πετάει ύβρεις και λάσπη συνήθως χάνει έδαφος, όπως έλεγε ο Αµερικανός πολιτικός Adlai Stevenson,
δ) το µεν λάθος είναι ανθρώπινο, η δε αναγνώρισή του πράξη γενναιότητας. Αλλωστε «ο τρώσας και ιάσεται». Και στη συγκεκριµένη περίπτωση τρώσασα είναι η κ. Ελενα Ακρίτα.
