Η ανάρτηση της εκπαιδευτικού της πόλης μας, Νικόλ Ελευθερίου, αποτελεί μια δυνατή φωνή που αξίζει να ακουστεί για όσα βιώνουν σήμερα πολλοί εκπαιδευτικοί. Παράλληλα, λειτουργεί ως ένα στεφάνι τιμής στη μνήμη της εκπαιδευτικού Δρ. Σοφίας Χρηστίδου, στην Θεσσαλονίκη.
Σύμφωνα με την εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA», αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναφέρουν ότι η εκπαιδευτικός Χρηστίδου φέρεται να δεχόταν bullying στο σχολικό περιβάλλον και να είχε στεναχωρηθεί βαθιά, καθώς είχε παραπεμφθεί σε υγειονομική επιτροπή έπειτα από κατηγορία περί πνευματικής ανικανότητας να ανταποκριθεί στα εκπαιδευτικά της καθήκοντα.
Μια κοινωνία που θρηνεί νεκρούς κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι μια κοινωνία που οφείλει να αναστοχαστεί και να αλλάξει άμεσα! Είναι μια κοινωνία που έχει αποτύχει παταγωδώς στα στοιχειώδη! Η κοινωνία μας οφείλει να αλλάξει πλεύση άμεσα! Όπως έγραψε και η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου: «Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε, και να φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε». Αυτό χρειαζόμαστε, μια άλλη κοινωνία, πιο ανθρώπινη!
-SkalaTimes
Ακολουθεί η ανάρτηση της εκπαιδευτικού Νικόλ Ελευθερίου:
Δεν μπορώ να πω ότι δεν με συγκλόνισε η στιγμή που διάβασα την είδηση για τον θάνατο της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη, Δρ. Σοφίας Χρηστίδου. Δεν την γνώριζα προσωπικά. Κι όμως, μέσα μου κάτι ένιωσε περίεργα. Γιατί πίσω από το όνομα μιας εκπαιδευτικού που έφυγε τόσο ξαφνικά, για τους λόγους που οδήγησαν εκεί, είδα καθαρά μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που ζουν σιωπηλά μέσα στην πίεση.
Και την ίδια στιγμή σκέφτηκα κάτι που λίγοι ίσως τολμούν να πουν δυνατά αυτή την ώρα.
Την ίδια ώρα που μιλάμε για το άγχος μέσα στη σχολική τάξη, στην Κύπρο υπάρχουν εκατοντάδες εκπαιδευτικοί που ζουν καθημερινά μέσα σε μια άλλη, αόρατη ψυχική πίεση. Μια πίεση που δεν φαίνεται στους διαδρόμους των σχολείων. Μια πίεση που δεν γράφεται στις ανακοινώσεις του Υπουργείου. Μια πίεση που επιστρέφει μαζί τους στο σπίτι.
Είναι οι αντικαταστάτες.
Οι συμβασιούχοι.
Οι αορίστου χρόνου.
Οι εκπαιδευτικοί της αναμονής.
Άνθρωποι που κάποτε πίστεψαν βαθιά στην παιδεία. Που αφιέρωσαν χρόνια σπουδών για να σταθούν κάποτε μπροστά σε μια τάξη. Που πήραν πτυχία, δεύτερα πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά. Που έκαναν πρακτικές, σεμινάρια, επιμορφώσεις. Και ύστερα μπήκαν σε έναν κατάλογο.
Στον κατάλογο διοριστέων.
Και περίμεναν.
Περίμεναν χρόνια.
Κάποιοι δέκα.
Κάποιοι δεκαπέντε.
Κάποιοι είκοσι.
Γιατί έτσι λειτουργούσε για δεκαετίες το σύστημα διορισμών στην κυπριακή εκπαίδευση. Με σειρά προτεραιότητας σε έναν κατάλογο αναμονής που για πολλούς εκπαιδευτικούς αποτελούσε την υπόσχεση ότι κάποια μέρα θα έρθει η σειρά τους. Ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει σταθερότητα. Ότι η ζωή τους θα μπορέσει επιτέλους να σταθεί σε ένα έδαφος ασφαλές.
Και τότε το σύστημα άλλαξε.
Το 2015 ψηφίστηκε ο νόμος για το νέο σύστημα διορισμών στην εκπαίδευση, το οποίο βασίζεται σε γραπτές εξετάσεις και μοριοδότηση προσόντων. Η μεταβατική περίοδος διαρκεί μέχρι το 2027, οπότε και ο κατάλογος διοριστέων καταργείται οριστικά και οι προσλήψεις θα γίνονται μόνο μέσω του καταλόγου διορισίμων που προκύπτει από τις εξετάσεις.
Και έτσι, πολλοί άνθρωποι που περίμεναν για δεκαετίες βρέθηκαν ξαφνικά να αισθάνονται ότι το έδαφος κάτω από τα πόδια τους μετακινήθηκε. Για κάποιους, ίσως και να χάθηκε οριστικά, αφήνοντάς τους μετέωρους.
Εκπαιδευτικοί που είχαν αφιερώσει τη ζωή τους σε μια προοπτική διορισμού, κλήθηκαν ξανά να αποδείξουν τις γνώσεις τους μέσα από εξετάσεις (να μου επιτραπεί εδώ να μη βάλω σημείο στίξης στην πρόταση, αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε μια σοβαρή, τελεσίδικη τελεία ή ένα ειρωνικό, σαρκαστικό ερωτηματικό)
Ξανά.
Και ξανά.
Και στο μεταξύ, η καθημερινότητα συνεχίζεται.
Με αντικαταστάσεις.
Με προσωρινές συμβάσεις.
Με ένα μήνυμα στο κινητό που μπορεί να έρθει κάποια -πολυπόθητη- στιγμή, για να παρουσιαστείς το επόμενο πρωί στις 7:30 σε ένα σχολείο που ίσως δεν έχεις ξαναδεί. Για να καλύψεις μια απουσία λίγων ημερών ή εβδομάδων ή και μηνών. Για να διδάξεις σε μια τάξη που δεν γνωρίζεις, σε ένα σχολείο που αύριο ίσως δεν θα ξαναδείς. Κάποιοι εκπαιδευτικοί έχουν περάσει έτσι χρόνια ολόκληρα. Από αντικατάσταση σε αντικατάσταση. Από σχολείο σε σχολείο. Από επαρχία σε επαρχία. Κάποιοι ζουν μια ζωή με βαλίτσες.
Σήμερα Λευκωσία.
Αύριο Λάρνακα.
Μεθαύριο Πάφος.
Χωρίς μεταφορικές διευκολύνσεις.
Χωρίς βεβαιότητα.
Χωρίς σταθερότητα.
Άλλοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα για δεκαετίες, με εμπειρία τεράστια, αλλά χωρίς την αναγνώριση που θα τους εξασφάλιζε μια θέση στο δημόσιο σχολείο. Άλλοι εργάζονται με συμβάσεις και ακόμη κι όταν αποκτούν καθεστώς αορίστου χρόνου μετά από χρόνια υπηρεσίας, η επαγγελματική τους πορεία παραμένει γεμάτη αβεβαιότητα πλέον.
Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και κάτι ακόμη που συχνά ξεχνάμε.
Ο άνθρωπος.
Ο εκπαιδευτικός δεν είναι μόνο η φιγούρα που μπαίνει στην τάξη. Είναι ένας άνθρωπος που επιστρέφει σπίτι κουρασμένος. Που αγωνιά για το αύριο. Που αναρωτιέται αν θα μπορέσει να χτίσει μια ζωή. Αν θα μπορέσει να κάνει οικογένεια. Αν θα μπορέσει να μείνει στον τόπο του.
Γιατί το άγχος του εκπαιδευτικού δεν τελειώνει όταν κλείνει η πόρτα της τάξης.
Συνεχίζει στο σπίτι.
Στην αβεβαιότητα της αξιολόγησης.
Στην απουσία ουσιαστικής καθοδήγησης.
Στην έλλειψη συστηματικής υποστήριξης για τη διαχείριση του στρες.
Στην αγωνία των επόμενων εξετάσεων.
Στην ανασφάλεια του επόμενου Σεπτεμβρίου.
Και τότε αρχίζει να γεννιέται ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς.
Πόσο βάρος μπορεί να σηκώσει ένας άνθρωπος μόνος;
Σήμερα, αύριο το πρωί, σε μια σχολική αίθουσα κάπου στην Κύπρο, ένας αντικαταστάτης εκπαιδευτικός θα μπει ξανά στην τάξη. Θα χαμογελάσει στα παιδιά. Θα ανοίξει το βιβλίο. Θα -προσπαθήσει να- διδάξει.
Και κανείς ίσως δεν θα δει την αλήθεια που κουβαλά μέσα του.
Την αναμονή.
Την αβεβαιότητα.
Την κούραση.
Την αγωνία.
Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος θα προσπαθήσει ξανά να δημιουργήσει κάτι εύθραυστο αλλά πολύτιμο, μια σχέση μάθησης.
Και ίσως είναι καιρός να το πούμε καθαρά.
Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζονται μόνο αξιολόγηση.
Δεν χρειάζονται μόνο εξετάσεις.
Δεν χρειάζονται μόνο νέους κανονισμούς.
Χρειάζονται κάτι βαθύτερο και ουσιαστικό, χειροπιαστό, ουσιώδες.
Σεβασμό.
Στήριξη.
Σταθερότητα.
Ασφάλεια.
Και πάνω απ’ όλα, τη βεβαιότητα ότι η ζωή τους δεν θα παραμείνει για πάντα σε αναμονή. Μια πολύχρονη αναμονή.
Γιατί όταν μια ολόκληρη γενιά εκπαιδευτικών ζει μέσα στην αβεβαιότητα, τότε δεν δοκιμάζονται μόνο οι ίδιοι.
Δοκιμάζεται η ίδια η ψυχή της παιδείας.
(Από μια αντικαταστάτρια εκπαιδευτικό της Κύπρου)
Σημ. Φωτ.: Πέρα από την Ιθάκη, μακριά από Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, μέσα από το ταξίδι αυτό, φτάνοντας στα πεδία μαχών της Τροίας… είθε να μην πολεμάμε για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη.
Υπάρχουν και οι στιγμές, καθώς και οι μαθητές/ριες που θα σου “φτιάχνουν” την ημέρα και θα σου υπενθυμίζουν ότι αν φτωχική τη βρεις την Ιθάκη, η Ιθάκη δε σε γέλασε. Σου έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Αφιερωμένο στους “συντρόφους” και “συναγωνιστές” των “ομηρικών” μαχών μας.
