Text follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Στεκόμαστε στη γωνιά, έτοιμοι να τους κατασπαράξουμε επειδή πιάστηκαν στη φάκα. Είμαστε έτοιμοι να πέσουμε στη φωτιά για τους δικούς μας, αλλά για εκείνους, «τους κακούς», είμαστε έτοιμοι «να τους φάμε».
Και έτσι, με την πρώτη ευκαιρία, φωτογραφία, αποκάλυψη, ξεκινάμε… πυρά. Παντός είδους. Λες και δεν πρόκειται για ανθρώπους. Λες και ο πολιτικός μας αντίπαλος είναι τέρας. Και στην προσπάθεια να τον ξεκάνουμε, γινόμαστε εμείς τα τέρατα και τελικά αυξάνονται και πληθύνονται… τα τέρατα.
Ναι, έτσι είναι η πολιτική.
Και βεβαίως έτσι είναι οι πολιτικοί.
Και η εξέλιξη; Η ενσυναίσθηση; Ο πολιτικός πολιτισμός; Η πρόοδος της ανθρωπότητας μέσα στα χρόνια; Χάνονται όλα μέσα σε αναρτήσεις και σχόλια, άρθρα και ανώνυμα accounts, ξεχνώντας πως μιλάμε (συνήθως γράφουμε) για ανθρώπους.
Ναι, υποθέτω έτσι είναι (λίγο πολύ) παντού.
Politics is a tricky business.
Θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, σε ένα μοιρασμένο νησί με τόσο «σπουδαγμένο κόσμο».
Δείχνουμε με το δάχτυλο τους άλλους και δεν βλέπουμε τα δικά μας. (Ναι, για την πολιτική μιλώ, αλλά η τακτική αυτή κολλά και στη ζωή γενικότερα).
Τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς.
Με περισσότερη ανθρωπιά και λιγότερη ανθρωποφαγία!
Τούτη η αβάσταχτη υποκρισία μας είναι το τίμημα που πληρώνουμε όταν αποφασίζουμε να ασχοληθούμε με την πολιτική ως λαός ή ως πολιτικοί;
Είναι πολύ ακριβό τίμημα, χάνει κανείς την ψυχή του.
Και δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει να χάσει κανείς την ψυχή του (ή κομμάτια της).
Μπορούμε να έχουμε την ιδεολογία μας, το κόμμα μας, να πολεμάμε για όσα πιστεύουμε, να είμαστε πολιτικοποιημένοι και συνάμα να είμαστε περισσότερο ανθρώπινοι. Άνθρωποι. Να μιλάμε τεκμηριωμένα (και με πάθος, βρε αδελφέ, δεν ειν’ κακό), αλλά με λιγότερη υποκρισία και κακία.
Μπορούμε.
Το θέμα είναι να το θέλουμε κιόλας.
Καλή Κυριακή.
Υ.Γ: “Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα, μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη”
Our Unbearable Hypocrisy…
By Yiota Dimitriou
We stand on the sidelines, ready to tear them apart because they were caught in the trap. We are ready to jump into the fire for our own, but for those “bad ones,” we are ready to “devour” them.
And so, at the first opportunity—one photo, one revelation—we open fire. Of every kind. As if we are not talking about human beings. As if our political opponent were a monster. And in our attempt to destroy them, we become the monsters ourselves, and in the end, the monsters multiply… and thrive.
Yes, that is politics.
And of course, that is how politicians are.
But what about evolution? Empathy? Political culture? The progress of humanity over the years? All of it gets lost in posts and comments, articles and anonymous accounts, forgetting that we are talking about (usually writing about) human beings.
Yes, I suppose it is more or less the same everywhere.
Politics is a tricky business.
It could have been different, on a divided island with such a “well-educated society.”
We point the finger at others and fail to see our own faults. (Yes, I am talking about politics, but this tactic applies to life in general as well.)
Things could have been different.
With more humanity and less cannibalism.
Is this unbearable hypocrisy of ours the price we pay when we choose to engage in politics, as a people or as politicians?
It is a very high price—one loses their soul.
And there is nothing worth losing one’s soul for (or even pieces of it).
We can have our ideology, our party, fight for what we believe in, be politically engaged and at the same time be more humane. Human. To speak with evidence (and with passion, brother—it’s not a bad thing), but with less hypocrisy and malice.
We can.
The real question is whether we actually want to.
Have a nice Sunday!
