Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Συντακτικής Ομάδας του SkalaTimes
“Η απαισιοδοξία είναι γνώρισμα των δειλών, καταφεύγουν σε αυτήν λέγοντας: «Τίποτα δεν αξίζει, επομένως δεν κάνω τίποτα. Παραιτούμαι από την ίδια τη ζωή, δεν ελπίζω και, επομένως, δεν έχω τον φόβο να διαψευστώ. Όλα είναι μάταια». Δειλία! Όχι! Ο άνθρωπος πρέπει να ελπίζει, να διαψευστεί εκατό φορές και να ελπίζει χίλιες φορές. Και πάνω σε αυτές τις διαψεύσεις, τις απογοητεύσεις, να θεμελιώσει μια θεωρία που θα πηγάζει από την ίδια την αναγκαιότητα της ζωής, δεν θα είναι θεωρία προσωπική, ηθελημένη. Μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της διαιώνισης, και ο καλλιτέχνης ανταποκρίνεται ακριβώς σε αυτή την αναγκαιότητα του ανθρώπου: θέλω να ζήσω! Και θέλω να ζήσω καλά.”
– Γιάννης Ρίτσος
Αυτά τα λόγια του μεγάλου μας ποιητή μας υπενθυμίζουν κάτι βασικό: η στάση μας απέναντι στη ζωή και στις προκλήσεις της καθορίζει το μέλλον μας, όχι μόνο ατομικά, αλλά και συλλογικά. Στην πόλη μας, τη Λάρνακα, βλέπουμε καθημερινά έργα και προσπάθειες να αναβαθμιστεί ο δημόσιος χώρος, να γίνουν αλλαγές που βελτιώνουν τη ζωή μας. Παρόλα αυτά, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συχνά κυριαρχεί η μιζέρια, η τοξικότητα και η άκριτη αρνητικότητα.
Η κριτική είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ, είναι εργαλείο βελτίωσης και εξέλιξης. Όμως υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην εποικοδομητική κριτική και στην τοξική μιζέρια που συχνά μας αφήνει στάσιμους. Η αρνητικότητα που συνοδεύεται από μηδενισμό δεν χτίζει, καταστρέφει την ενέργεια, την πρωτοβουλία και την ελπίδα. Όπως υπενθυμίζει ο Ρίτσος, η ζωή θέλει ελπίδα, θέλει να διαψευστούμε και να ξανασηκωθούμε, ξανά και ξανά, γιατί η πρόοδος δεν έρχεται μέσα από τη μιζέρια αλλά μέσα από την πίστη στην αλλαγή και στην αναγκαιότητα να ζήσουμε καλά.
Κάθε έργο που βλέπουμε στην πόλη μας, από τη συντήρηση δημόσιων χώρων έως τη δημιουργία νέων υποδομών, απαιτεί χρόνο, υπομονή και συλλογική προσπάθεια. Οι καθυστερήσεις, οι αστοχίες, τα λάθη, ή οι μικρές ατέλειες, δεν είναι λόγος για μιζέρια, αλλά αφορμή για εποικοδομητική παρατήρηση και συνεργασία. Οι χαρακτήρες κρίνονται στα δύσκολα, όχι σε στιγμές τέλειας ευκολίας ή επιφανειακής άνεσης. Και εδώ, η παιδεία, η καλλιέργεια του τρόπου που σκεφτόμαστε και εκφραζόμαστε, παίζει πρωτεύοντα ρόλο.
Η παιδεία δεν είναι μόνο ζήτημα γνώσης, ούτε Πανεπιστημίων, είναι ζήτημα στάσης απέναντι στη ζωή. Μαθαίνουμε να εκτιμούμε το καλό που γίνεται, να αναγνωρίζουμε την προσπάθεια και να προτείνουμε λύσεις χωρίς να αφήνουμε τον προσωπικό μας θυμό, τη ζήλια ή την κούραση να γίνουν συμμέτοχοι στο τοξικό αφήγημα που κυριαρχεί στα social media. Ακόμη και όταν η κριτική μας είναι δίκαιη, η μορφή και ο τρόπος που τη μεταφέρουμε καθορίζουν αν θα χτίσουμε ή αν θα γκρεμίσουμε.
Η αισιοδοξία δεν είναι ουτοπία. Είναι πρακτική επιλογή και στάση ζωής. Όταν επιλέγουμε να βλέπουμε τις θετικές πλευρές, να ενισχύουμε ό,τι λειτουργεί και να στηρίζουμε τις προσπάθειες που γίνονται για το κοινό καλό, δημιουργούμε ένα περιβάλλον παραγωγικό και δυναμικό. Η αρνητικότητα και ο μηδενισμός, αντίθετα, μας εγκλωβίζουν σε έναν φαύλο κύκλο. Μας κάνουν να τριγυρνάμε γύρω από τα ίδια προβλήματα χωρίς να βλέπουμε τις λύσεις, σαν τους «Μοιραίους» του Κώστα Βάρναλη, που παγιδεύονται στην αδράνεια, στην ατολμία και στην αποδοχή της μοίρας!
Η Λάρνακα αλλάζει. Τα έργα προχωρούν, οι προσπάθειες πολλαπλασιάζονται και η ζωή μας βελτιώνεται. Ακόμη και οι μικρές βελτιώσεις έχουν σημασία, γιατί η αλλαγή είναι σταδιακή και χτίζεται βήμα-βήμα. Με τόση τοξικότητα, ειρωνείες και μηδενισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χάνουμε το μέτρο και την προοπτική μας. Οι αλλαγές έρχονται όταν έχουμε διάθεση για καλύτερες μέρες, όταν επιλέγουμε να στηρίξουμε, να προτείνουμε, να ελπίζουμε – ποτέ όταν η μιζέρια γίνεται σύμμαχος, όπως οι Μοιραίοι του Βάρναλη, που παραδέχονται και αποδέχονται τη μοίρα χωρίς να παλεύουν για κάτι καλύτερο.
Στην πόλη μας, όπως και στη ζωή μας, η πρόοδος είναι αποτέλεσμα συλλογικής πίστης, ενεργούς συμμετοχής και θετικής στάσης.
Ας αφήσουμε πίσω τη δηλητηριώδη κριτική χωρίς σκοπό και ας επιλέξουμε την ελπίδα, την αισιοδοξία και την πίστη ότι, ακόμη και αν διαψευστούμε πολλές φορές, η προσπάθεια για καλύτερο αύριο αξίζει.
Η Λάρνακα μας αξίζει αυτή την πίστη, και με τόσα προβλήματα γύρω μας (αρρώστιες, αιφνίδιοι θάνατοι κ.ά.) οφείλουμε να έχουμε μια στάση ζωής που να μην υποβαθμίζει την ύπαρξή μας. Γιατί κανένας δεν θα μείνει εδώ για πάντα, όμως οι πράξεις και οι στάσεις μας θα μείνουν να φωτίζουν ή να ξινίζουν, ανάλογα. Και μιας και έρχονται τα Χριστούγεννα, ας ξανασκεφτούμε και ας αναλογιστούμε αν αξίζει η τόση τοξικότητα και αλαζονεία ή όχι.
Επειδή η ποίηση πάντα βοηθά, ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ, του Βάρναλη:
Μες στην υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγκλιζε η λατέρνα)
όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές∙
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε κατά γης.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.
Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!
Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό∙
τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό∙
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.
-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
– Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
– Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα.
Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
Optimism as an Attitude of Life and Social Responsibility
By the Editorial Team of SkalaTimes
“Pessimism is a trait of the cowardly; they resort to it saying: ‘Nothing is worthwhile, therefore I do nothing. I give up on life itself; I do not hope and, therefore, I am not afraid to be disappointed. Everything is futile.’ Cowardice! No! A person must hope, be disappointed a hundred times, and hope a thousand times. And upon these disappointments and disillusionments, they must build a theory that stems from the very necessity of life; it will not be a personal or willed theory. Within every human being there exists the instinct of self-preservation and continuation, and the artist responds precisely to this human necessity: I want to live! And I want to live well.”
– Yiannis Ritsos
These words of our great poet remind us of something essential: our attitude towards life and its challenges shapes our future—not only individually, but collectively as well. In our city, Larnaca, we witness daily projects and efforts to upgrade public spaces and implement changes that improve our quality of life. Yet, on social media, misery, toxicity, and unexamined negativity often dominate.
Criticism is NECESSARY—it is a tool for improvement and progress. But there is a significant difference between constructive criticism and toxic negativity, which often keeps us stagnant. Negativity accompanied by nihilism does not build; it destroys energy, initiative, and hope. As Ritsos reminds us, life needs hope; it needs us to fall, to rise again and again, because progress does not come through misery but through belief in change and in the necessity of living well.
Every project we see in our city—from the maintenance of public spaces to the creation of new infrastructure—requires time, patience, and collective effort. Delays, mistakes, or small imperfections are not reasons for misery but opportunities for constructive feedback and cooperation. Character is revealed in difficult times—not in moments of effortless comfort. And here, education, the cultivation of how we think and express ourselves, plays a vital role.
Education is not only a matter of knowledge or universities; it is a matter of attitude towards life. We learn to appreciate the good that is done, to recognize effort, and to propose solutions without allowing our personal anger, jealousy, or fatigue to contribute to the toxic narrative dominating social media. Even when our criticism is justified, the way we express it determines whether we build or destroy.
Optimism is not utopia. It is a practical choice and a way of life. When we choose to see the positive aspects, to reinforce what works, and to support efforts made for the common good, we create a productive and dynamic environment. Negativity and nihilism, on the other hand, trap us in a vicious cycle. They make us circle the same problems without seeing solutions—like the “Fated Ones” (Moiroii) of Kostas Varnalis, trapped in inertia, timidity, and surrender to fate!
Larnaca is changing. The projects are progressing, efforts are multiplying, and life is improving. Even small improvements matter, because change is gradual and built step by step. With so much toxicity, irony, and nihilism on social media, we lose our sense of measure and perspective. Change comes when we desire better days—when we choose to support, to propose, to hope—never when misery becomes an ally, like Varnalis’ Fated Ones, who accept their fate without fighting for something better.
In our city, as in our lives, progress is the result of collective faith, active participation, and a positive mindset.
Let us leave behind the poisonous criticism without purpose and choose hope, optimism, and the belief that—even if we are disappointed many times—the effort for a better tomorrow is worth it.
Larnaca deserves this faith, and with so many problems around us (illnesses, sudden deaths, etc.) we must adopt a way of life that does not diminish our existence. No one will remain here forever—but our actions and attitudes will stay to illuminate or sour, depending. And with Christmas approaching, let us reconsider and reflect on whether such toxicity and arrogance are truly worth it.
Оптимизм как жизненная позиция и общественная ответственность
Редакционная группа SkalaTimes
«Пессимизм — это свойство трусливых. Они прибегают к нему, говоря: “Ничто не стоит усилия, значит, я ничего не делаю. Я отказываюсь от самой жизни, я не надеюсь и, следовательно, не боюсь быть разочарованным. Всё напрасно”. Трусость! Нет! Человек должен надеяться, разочароваться сто раз и надеяться тысячу раз. И на этих разочарованиях и обманутых ожиданиях он должен построить теорию, которая будет исходить из самой необходимости жизни; это не будет личная, волевая теория. В каждом человеке есть инстинкт самосохранения и продолжения рода, и художник отвечает именно на эту необходимость человека: хочу жить! И хочу жить хорошо.»
— Яннис Рицос
Эти слова нашего великого поэта напоминают нам о главном: наша позиция перед лицом жизни и её испытаний определяет наше будущее — не только индивидуально, но и коллективно. В нашем городе, Ларнаке, мы ежедневно видим проекты и усилия по улучшению общественных пространств, изменения, направленные на повышение качества жизни. Однако в социальных сетях часто преобладают уныние, токсичность и бездумный негатив.
Критика НЕОБХОДИМА — это инструмент улучшения и развития. Но существует огромная разница между конструктивной критикой и токсичной мизерией, которая часто оставляет нас на месте. Негатив, сопровождаемый нигилизмом, не созидает; он разрушает энергию, инициативу и надежду. Как напоминает Рицос, жизнь требует надежды — требует, чтобы мы падали, вставали снова и снова, ведь прогресс приходит не через мизерию, а через веру в перемены и необходимость жить хорошо.
Каждый проект в нашем городе — от ухода за общественными пространствами до создания новой инфраструктуры — требует времени, терпения и коллективных усилий. Задержки, ошибки или небольшие недостатки — это не повод для мизерии, а возможность для конструктивных замечаний и сотрудничества. Характер проверяется в трудные моменты — не тогда, когда всё легко и удобно. И здесь важную роль играет образование, культура мышления и выражения.
Образование — это не только знания или университеты; это отношение к жизни. Мы учимся ценить сделанное добро, признавать усилия и предлагать решения, не позволяя личной злости, зависти или усталости становиться частью токсичного нарратива, который господствует в социальных сетях. Даже когда наша критика справедлива, её форма определяет, будем ли мы строить или разрушать.
Оптимизм — это не утопия. Это практический выбор и стиль жизни. Когда мы выбираем видеть положительное, усиливать то, что работает, и поддерживать инициативы ради общего блага, мы создаём продуктивную и динамичную среду. Негатив и нигилизм же загоняют нас в замкнутый круг. Мы снова и снова возвращаемся к одним и тем же проблемам, не видя решений — словно «Миреи» Костаса Варнáлиса, застрявшие в инертности, нерешительности и покорности судьбе!
Ларнака меняется. Проекты движутся вперёд, усилия множатся, и жизнь улучшается. Даже малые улучшения имеют значение, ведь перемены происходят постепенно, шаг за шагом. Из-за токсичности, иронии и нигилизма в социальных сетях мы теряем меру и перспективу. Перемены приходят тогда, когда мы хотим лучших дней — когда мы выбираем поддерживать, предлагать, надеяться — никогда тогда, когда мизерия становится союзником, как у Варнáлиса, где «Миреи» принимают судьбу, не борясь за лучшее.
В нашем городе, как и в нашей жизни, прогресс — результат коллективной веры, активного участия и позитивного настроя.
Давайте оставим позади бессмысленную разрушительную критику и выберем надежду, оптимизм и веру в то, что — даже если мы разочаруемся много раз — усилия ради лучшего завтра стоят того.
Ларнака заслуживает этой веры, и при стольких проблемах вокруг нас (болезни, внезапные смерти и т. д.) мы должны придерживаться жизненной позиции, которая не обесценивает наше существование. Никто не останется здесь навсегда, но наши действия и наши στάσεις останутся, чтобы освещать или озлоблять — в зависимости от нас. И с приближением Рождества нам стоит ещё раз подумать, стоит ли столько токсичности и высокомерия.
