Της Γιώτας Δημητρίου
“Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρίμα”.
“Ἀλλοίμονον δὲ εἰς σᾶς, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, διότι κατατρώγετε τὰ σπίτια καὶ τὴν περιουσίαν τῶν χηρῶν, σεῖς ποὺ μὲ πρόσχημα εὐλαβείας διὰ σκοποὺς συμφεροντολογικοὺς κάμνετε μακρὰς προσευχάς· δι’ αὐτὸ θὰ λάβετε μεγαλυτέραν καταδίκην ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀδίκους καὶ κλέπτας”.
Τόσα άρθρα, αναρτήσεις, ανακοινώσεις κομμάτων, για την οικογένεια στη Λεμεσό, που κάηκε στις φλόγες.
Μια μάνα, ένας πατέρας, τρία παιδιά κάηκαν.
Πέθαναν.
Μια οικογένεια ξεκληρίστηκε.
Με τον πιο σκληρό, τραγικό, τρόπο.
Η οδύνη και ο συγκλονισμός δεν οφελούν σε τίποτα με άρθρα, αναρτήσεις και ανακοινώσεις κομμάτων. Αν πραγματικά μας λυγίζει αυτό το ανείπωτο δράμα, τότε να δούμε την κυπριακή πραγματικότητα κατάματα, να βγάλουμε τις όποιες παρωπίδες και να αποφασίσουμε σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλουμε να στεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε.
Σε ποια;
Με αυτούς που μάχονται εντός και εκτός βουλής κατά της φτώχειας, της ακρίβειας, που αγωνίζονται για θέματα όπως στεγαστικό, ενεργειακή ακρίβεια, εργασιακή ανασφάλεια, ή με τους άλλους που η έγνοια τους είναι να στηρίζουν τις τράπεζες και να φτωχοποιούν τον κοσμάκη;
Αφού αποφασίσουμε με ποιους είμαστε, τότε αναλόγως μπορούμε ή δεν μπορούμε να κλαίμε για τον κάθε αδικημένο που τον σκοτώνει το σύστημα, με χίλιους δύο τρόπους, καθημερινά.
Η τραγωδία στη Λεμεσό που ξεκλήρισε μια ολόκληρη οικογένεια μας δείχνει την ωμή πραγματικότητα της σημερινής κυπριακής κοινωνίας.
Την επόμενη φορά που θα σας πουν για τους αριθμούς που ευημερούν, θυμίστε τους την οικογένεια που ξεκληρίστηκε και κάηκε στις φλόγες, θυμίστε τους ότι στην Κύπρο, κατά το 2022, το 18,1% των παιδιών, δηλαδή περίπου 31.000 παιδιά, βρίσκονταν στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας, θυμίστε τους τα νεαρά ζευγάρια που δεν μπορούν να πάρουν στεγαστικό, τις οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα, τους νέους που αναγκάζονται ή να ζουν με μισθούς πείνας ή να ξενιτεύονται, τους μισθούς που παραμένουν χαμηλοί, την ώρα που τα ενοίκια ανεβαίνουν.
Αν μας πονεί ο ξεκληρισμός και ο τραγικός θάνατος μιας ολόκληρης οικογένειας να το δείξουμε με τις πράξεις μας, συνειδητοποιώντας την σημερινή πραγματικότητα, παίρνοντας θέση και με δράση, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Αλλιώς, μας ταιριάζει γάντι το “οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί”.
Οπως αναμφίβολα ταιριάζει και σε κάποιους πολιτικούς που εργάζονται για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, αλλά χύνουν κροκοδείλια δάκρια όταν ο φτωχός χάνεται, ως αποτέλεσμα της φτώχειας του.
