Editorial follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Δημοσιογράφος
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Στα νιάτα μου είχα έναν φίλο ιδεολόγο, που όταν δεν ήθελα να κάνω κάτι -π.χ. να πάω σε μια διαδήλωση – μου έλεγε: «Για το καλό του αγώνα». Ήταν μια φράση που λέγαμε μεταξύ μας, κάπου ανάμεσα στο σοβαρό και το αστείο.
Για το καλό του αγώνα, του όποιου αγώνα, πολλές φορές η σιωπή είναι χρυσός.
Ακόμη κι αν είσαι δημοσιογράφος. Ακόμη κι αν το να μιλήσεις θα σου φέρει «δόξα», κλικς ή θα γίνει viral.
Πολλές φορές, για το καλό, οφείλει ο άνθρωπος να σωπαίνει.
Να μη σχολιάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Να μη μιλήσει.
Να μη γράψει.
Όχι από δειλία (please! όχι σε εμάς λέξεις άγνωστες), ούτε από συμφέρον (πόσο ποταπό να σωπαίνεις από συμφέρον), αλλά μόνο και μόνο επειδή στη ζυγαριά του κοινού καλού οφείλεις να βάλεις τη σιωπή, αντί να μιλήσεις.
Το παρακάτω ποίημα του εμβληματικού Robert Frost το θυμήθηκα σήμερα, μετά από κάτι που συνέβη, που αφορά τη πόλη μας και για το οποίο -ζυγίζοντάς το – είδα πως, για το κοινό καλό, πρέπει να μπει η σιωπή μπροστά.
Συχνά οι άνθρωποι βρίσκονται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι.
Το ένα οδηγεί στα καλά και συμφέροντα τα δικά μας, και το άλλο στο κοινό καλό.
Συνήθως ο πρώτος δρόμος είναι ο πιο πολυπερπατημένος.
Ας μας φωτίζει ο Θεός να ακολουθούμε τον δεύτερο -τον λιγότερο γνωστό.
Το ποίημα τελειώνει κάπως έτσι:
«Θα το διηγούμαι αυτό με έναν αναστεναγμό,
κάποτε, ύστερα από αιώνες κι αιώνες:
Δύο δρόμοι χώρισαν σ’ ένα δάσος, κι εγώ —
πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο,
κι αυτό έκανε όλη τη διαφορά.»
(Από το ποιήμα “The Road Not Taken” του Robert Frost)
Αυτό έκανε (και κάνει) όλη τη διαφορά!
A! Καλή μας πανσέληνο!
Ολόκληρο το ποίημα στα αγγλικά:
Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.
And That Made All the Difference… “For the Sake of the Cause”
By Yiota Dimitriou,
Journalist, Editor-in-Chief SkalaTimes
When I was young, I had an idealistic friend who, whenever I didn’t want to do something—like attend a demonstration—would say to me: “For the sake of the cause.” It was a phrase we shared, somewhere between serious and playful.
For the sake of the cause—any cause—silence is often golden.
Even if you are a journalist.
Even if speaking out might bring you “fame,” clicks, or even go viral.
Often, for the greater good, one must remain silent.
Not to comment on social media.
Not to speak.
Not to write.
Not out of cowardice (please! let’s not even consider that word), nor out of self-interest (how base it would be to stay silent for gain), but simply because, on the scale of the common good, silence must sometimes weigh heavier than speech.
Today, I was reminded of the following poem by the iconic Robert Frost, after something happened in our city that made me realize—upon reflection—that, for the common good, silence must take precedence.
People often stand at a crossroads.
One path leads to personal benefit and comfort; the other leads to the greater good.
Usually, the first path is the more well-trodden.
May God grant us the wisdom to follow the second—the less traveled.
The poem concludes like this:
“I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.”
(from The Road Not Taken by Robert Frost)
And indeed, that made (and continues to make) all the difference.
Ah! And happy full moon to us!
