Article follows in English
Article follows in English
Άρθρο του Γιώργου Καλλινίκου στο Φιλελεύθερο
Όποιος τολμά να φωνάξει την αλήθεια, γίνεται ενοχλητικός και αποπέμπεται. Το σύστημα τον εκδικείται. Τον εξοντώνει. Επιμένει να κρατάει την Κύπρο και την κοινωνία στο σκοτάδι. Κι εμείς συνεχίζουμε να σιωπούμε!
Μπήκε στο χώρο της δικαστικής εξουσίας κάνοντας φασαρία και φεύγει από αυτόν με εκκωφαντικό θόρυβο. Πρώτα, απέρριψαν την υποψηφιότητά της για διορισμό αδικαιολόγητα. Η Ντόρια Βαρωσιώτου πάλεψε στο Ανώτατο Δικαστήριο και δικαιώθηκε. Ανέλαβε τη θανατική ανάκριση για τον Θανάση Νικολάου. Αντιστάθηκε με περισσή τόλμη στη Νομική Υπηρεσία που ήθελε “ανοικτό” πόρισμα. Για να μην διαλυθεί το αφήγημα που επί 20 χρόνια είχε στηρίξει το σύστημα. Έγραψε ιστορία, βάζοντας τέλος στην εγκληματική πλάνη που συνεχιζόταν από το 2005: «Ο Θανάσης δολοφονήθηκε», είπε, και ήταν σαν να αυτοκτονούσε η ίδια.
Αντί να προαχθεί, μετακινήθηκε. Από το ποινικό στο αστικό. Αντί να επιβραβευτεί, τιμωρήθηκε. Όταν τόλμησε να αρνηθεί να αλλάξει δύο πορίσματα θανατικών ανακρίσεων μετά από πιέσεις ανωτέρου της, υπέγραψε την καρατόμησή της. Χθες, ημέρα που τελείωνε η διετής δοκιμαστική περίοδός της, την αποκεφάλισαν.
Αξιότιμη κυρία Ντόρια Βαρωσιώτου, δεν σε γνωρίζω προσωπικά. Νιώθω, όμως, την ανάγκη να σου μιλήσω όπως αξίζει σε άνθρωπο που στάθηκε όρθιος εκεί που οι άλλοι γονάτισαν. Που τίμησε τον όρκο του όταν όλοι γύρω του επιδίωκαν τη σιωπή του.
Σε καρατόμησαν. Και δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα. Το καταλάβαμε όλοι: Σε απέπεμψαν γιατί τους τρόμαξες. Όχι επειδή δεν ήσουν επαρκής αλλά επειδή ήσουν υπερβολικά επαρκής. Όχι επειδή έκανες λάθη αλλά επειδή έδειξες τα δικά τους. Όχι επειδή δεν ήσουν συνεργάσιμη αλλά επειδή δεν ήσουν διαχειρίσιμη.
Έγινες δικαστής για να απονέμεις δικαιοσύνη. Όχι για να απονέμεις ό,τι θέλει το σύστημα. Όταν όλοι έψαχναν τρόπο να κλείσουν οριστικά το φάκελο του Θανάση Νικολάου, εσύ τον άνοιξες διάπλατα. Όταν όλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν τα νερά ήσυχα, εσύ τα ταρακούνησες. Όταν η Νομική Υπηρεσία ήθελε “πόρισμα με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά”, εσύ βροντοφώναξες την αλήθεια: Ήταν δολοφονία!
Διαβάστε τι έγραφε στο πόρισμά της: «Αισθάνομαι το καθήκον να παρατηρήσω ότι η αναλλοίωτη θέση του Γενικού Εισαγγελέα και της Αστυνομίας ήταν από την αρχή πως το πόρισμα του Θανατικού Ανακριτή θα πρέπει να απέκλειε την εγκληματική πράξη. Και αυτή η στάση συνεχίστηκε και μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ. Μετεβλήθη μόνο όπως υπέδειξα πιο πάνω, στην αγόρευση της εκπροσώπου του Γενικού Εισαγγελέα, πως το πόρισμα πρέπει να παραμείνει ανοικτό.” Με απλά λόγια, όχι μόνο διέλυσε το αφήγημά τους αλλά τους ξεμπρόστιασε κιόλας. Πάλευαν να αποκλείσουν το έγκλημα. Πάλευαν να αφήσουν ανοικτό το πόρισμα. Και εκείνη τους εξέθεσε. Πώς να της το συγχωρήσουν;
Στην Κύπρο του 2025, αν αρνηθείς να σκύψεις το κεφάλι, αν δεν “κάνεις τα χατίρια”, αν γράφεις αποφάσεις με βάση τον νόμο και όχι την “παράδοση”, πολύ απλά σε διαγράφουν. Σε αποπέμπουν. Σε τελειώνουν. Κάπως έτσι έληξε και η σύντομη, αλλά ιστορική, παρουσία της δικαστού Ντόριας Βαρωσιώτου στη Δικαστική Υπηρεσία. Με τρόπο που μυρίζει εκδίκηση. Με απόφαση που παραπέμπει σε ντροπή. Αυτή και αν είναι πισώπλατη μαχαιριά στη σπουδαία Ανδριάνα Νικολάου!
Η κ. Βαρωσιώτου δεν ήταν “βολική”. Δεν ήταν “συνεννοήσιμη”. Δεν μπήκε στο δικαστικό σώμα για να συντηρήσει τα προσχήματα. Έτσι ήρθε το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, μια μέρα πριν από τη συμπλήρωση της διετούς δοκιμαστικής περιόδου, να την κρίνει ακατάλληλη. Όχι γιατί παραβίασε τον νόμο. Αλλά γιατί παραβίασε την… παράδοση. Της σιωπής, της συναίνεσης, της θεσμικής υποταγής. Είναι ασύλληπτο: Μια δικαστής που έδειξε θάρρος, ανεξαρτησία και ακεραιότητα, αποπέμπεται. Για να μη γίνει… κακό προηγούμενο;
Αξιότιμη κυρία Ντόρια Βαρωσιώτου, το πρόβλημα δεν είσαι εσύ. Το πρόβλημα είμαστε εμείς. Που βλέπουμε την απόλυση μιας έντιμης δικαστού και ακόμη δεν κατεβήκαμε στους δρόμους. Που επιτρέπουμε στους μηχανισμούς να εκδικούνται την αλήθεια. Που συνηθίσαμε τόσο πολύ την αδιάκοπη διολίσθηση των αξιών, ώστε να μας φαίνεται φυσιολογική.
Η ιστορία δεν θα γράψει τα ονόματα αυτών που σε έπαυσαν. Εσύ όμως έγραψες το όνομά σου εκεί που δεν σβήνεται: Στη συνείδηση του κάθε πολίτη σε αυτή τη μικρή αλλά λατρεμένη πατρίδα, που θυμάται τι σημαίνει αξιοπρέπεια. Μπορεί να σε απέπεμψαν από το αξίωμα. Αλλά δεν μπορούν να σε αποπέμψουν από την Ιστορία.
Το δικό της θάρρος ξεμπροστιάζει τη δική μας δειλία. Την απάθεια μας. Γίνεται συνενοχή όσο ανεχόμαστε ένα αόριστο «βαθύ κράτος» (όχι όπως αυτό της Τουρκίας βεβαίως) να λειτουργεί σε αόρατα σκοτεινά γραφεία. Όποιος τολμά να φωνάξει την αλήθεια, γίνεται ενοχλητικός και αποπέμπεται. Το σύστημα τον εκδικείται. Τον εξοντώνει. Επιμένει να κρατάει την Κύπρο και την κοινωνία στο σκοτάδι. Κι εμείς συνεχίζουμε να σιωπούμε!
Συγγνώμη κυρία Βαρωσιώτου!
Doria Varosiotou: She frightened them with the truth – so they beheaded her! Shame on you, Argives!
Article by Giorgos Kallinikou, republished from Phileleftheros
“Whoever dares to speak the truth becomes a nuisance and is dismissed. The system takes revenge. It crushes them. It insists on keeping Cyprus and society in the dark. And we continue to remain silent!“
She entered the judiciary with a bang, and she leaves it with a deafening crash.
First, her candidacy for appointment was unjustifiably rejected. Doria Varosiotou fought at the Supreme Court and was vindicated. She undertook the inquest into the death of Thanasis Nikolaou. She bravely resisted the Legal Service, which wanted an “open” conclusion – so the 20-year narrative upheld by the system wouldn’t collapse. She made history by putting an end to the criminal deception perpetuated since 2005: “Thanasis was murdered,” she said – and it was as if she had committed professional suicide.
Instead of being promoted, she was transferred – from criminal to civil court. Instead of being rewarded, she was punished. When she dared to refuse to change two inquest conclusions under pressure from a superior, she signed her own dismissal.
Yesterday, the day her two-year probationary period ended, they executed her.
Dear Ms. Doria Varosiotou, I don’t know you personally. But I feel the need to speak to you as one should speak to a person who stood tall where others bowed. Who honored their oath when everyone else sought silence.
They beheaded you. And no one was surprised. We all understood:
They dismissed you because you scared them.
Not because you were incompetent – but because you were too competent.
Not because you made mistakes – but because you revealed theirs.
Not because you were uncooperative – but because you were uncontrollable.
You became a judge to serve justice. Not to serve the system’s will.
While everyone else tried to permanently close Thanasis Nikolaou’s case, you opened it wide. While everyone else tried to keep the waters calm, you stirred them. When the Legal Service wanted “a report with all possibilities open,” you cried out the truth: It was murder!
Read what she wrote in her report: “I feel it is my duty to note that the unwavering stance of the Attorney General and the Police from the start was that the coroner’s report should exclude any criminal act. This stance continued even after the European Court of Human Rights decision. It only changed, as I pointed out above, during the Attorney General’s representative’s speech, suggesting the report should remain open.”
In plain words, not only did she destroy their narrative – she exposed them. They fought to rule out a crime. They fought to keep the conclusion vague. And she called them out.
How could they ever forgive her?
In Cyprus in 2025, if you refuse to bow your head, if you don’t play along, if you issue rulings based on law and not on “tradition,” you are simply erased. You are dismissed. You are finished.
That’s how the brief but historic presence of Judge Doria Varosiotou in the judiciary came to an end – in a way that reeks of revenge, with a decision that reeks of shame.
If anything, it’s a stab in the back to the great Andriana Nikolaou.
Ms. Varosiotou was not “convenient.” She wasn’t “accommodating.” She didn’t join the judiciary to preserve appearances.
So the Supreme Judicial Council, one day before her probationary period ended, deemed her “unsuitable.”
Not because she violated the law – but because she violated “tradition.” The tradition of silence, of compliance, of institutional submission.
It’s unbelievable: A judge who demonstrated courage, independence, and integrity is dismissed – to avoid setting a dangerous precedent?
Dear Ms. Varosiotou, you are not the problem.
We are.
We are the problem – because we watch the dismissal of an honest judge and still haven’t taken to the streets.
Because we allow the system to punish the truth.
Because we’ve grown so used to the constant erosion of values that it now seems normal.
History will not record the names of those who dismissed you.
But you wrote your name where it cannot be erased:
In the conscience of every citizen in this small but beloved homeland who still remembers what dignity means.
They may have dismissed you from office – but they cannot dismiss you from History.
Your courage exposes our cowardice.
Our apathy.
It becomes complicity as long as we tolerate a vague “deep state” (not like Turkey’s, of course) operating in invisible, dark offices.
Anyone who dares to speak the truth becomes a nuisance and is dismissed.
The system retaliates. It destroys them.
It insists on keeping Cyprus and its society in the dark.
And we continue to remain silent.
We’re sorry, Ms. Varosiotou.
