Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Μέλη της Αστυνομίας μετέβησαν στη σκηνή, όπου εντόπισαν την 34χρονη, η οποία δεν έφερε ζωτικά σημεία, καθώς επίσης και 14χρονο τραυματισμένο. Στη σκηνή εντοπίστηκε και άντρας ηλικίας 53 ετών, επίσης τραυματισμένος.
Υπόθεση φόνου εκ προμελέτης, με θύμα την 34χρονη Papakitsa Eirina από την Ελλάδα, που διαπράχθηκε την Κυριακή, 17 Αυγούστου, 2025, σε κατοικία στη Χλώρακα διερευνά το ΤΑΕ Πάφου, σημειώνοντας ότι για την υπόθεση προχώρησε στην σύλληψη 53χρονου προς διευκόλυνση των ανακρίσεων.
Ανακοίνωση της Αστυνομίας αναφέρει ότι σύμφωνα με τα υπό εξέταση στοιχεία, γύρω στις 17:30 χθες Κυριακή λήφθηκε πληροφορία για τραυματισμένη γυναίκα και παιδί σε κατοικία στη Χλώρακα.
Μέλη της Αστυνομίας μετέβησαν στη σκηνή, όπου εντόπισαν την 34χρονη, η οποία δεν έφερε ζωτικά σημεία, καθώς επίσης και 14χρονο τραυματισμένο. Στη σκηνή εντοπίστηκε και άντρας ηλικίας 53 ετών, επίσης τραυματισμένος.
Ο 14χρονος και ο 53χρονος μεταφέρθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, όπου έτυχαν ιατρικής περίθαλψης.
Εναντίον του 53χρονου εκδόθηκε δικαστικό ένταλμα σύλληψης και συνελήφθη για διευκόλυνση των ανακρίσεων. Ακολούθως, μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου νοσηλεύεται.
Η κατάσταση της υγείας του, σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς, παραμένει σταθερή.
Την υπόθεση διερευνά το ΤΑΕ Πάφου.
ΚΥΠΕ
Γυναικοκτονίες: η σιωπηλή πανδημία σε Κύπρο, Ελλάδα και τον κόσμο
Η λέξη «γυναικοκτονία» δεν είναι απλώς ένας όρος. Είναι μια κραυγή. Μια υπενθύμιση ότι κάθε χρόνο χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο δολοφονούνται επειδή είναι γυναίκες. Η Κύπρος και η Ελλάδα δεν αποτελούν εξαίρεση. Αντίθετα, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε την τραγική πραγματικότητα να εισβάλλει βίαια στην καθημερινότητά μας, με υποθέσεις που σοκάρουν την κοινωνία και αποκαλύπτουν τις βαθιές ρίζες της πατριαρχίας, της βίας και της σιωπής.
Στην Κύπρο, οι γυναικοκτονίες παραμένουν μια πικρή αλήθεια που δεν συζητείται αρκετά. Από την υπόθεση του «Ορέστη» μέχρι πιο πρόσφατα περιστατικά, γυναίκες έχασαν τη ζωή τους από ανθρώπους που τις θεωρούσαν «ιδιοκτησία». Το νομικό μας σύστημα μόλις το 2022 αναγνώρισε ρητά τον όρο «γυναικοκτονία», ωστόσο η πρόληψη παραμένει ζητούμενο. Τα καταφύγια για κακοποιημένες γυναίκες υπολειτουργούν, η κοινωνική στήριξη είναι περιορισμένη, και η κουλτούρα της ανοχής εξακολουθεί να σκεπάζει την αλήθεια: η βία κατά των γυναικών δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Είναι κοινωνικό έγκλημα.
Στην Ελλάδα, η κατάσταση είναι εξίσου ζοφερή. Τα τελευταία χρόνια δεκάδες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους από συντρόφους ή πρώην συντρόφους. Οι υποθέσεις αυτές συχνά παίρνουν τεράστια δημοσιότητα, όπως στη Φολέγανδρο ή στη Ρόδο, προκαλώντας σοκ και αγανάκτηση. Όμως μετά από λίγες εβδομάδες, η κοινωνία σιωπά ξανά, μέχρι το επόμενο θύμα. Η λέξη «γυναικοκτονία» έγινε σύνθημα στα στόματα των φεμινιστικών κινημάτων, όμως η Πολιτεία καθυστερεί ακόμη να δώσει ουσιαστικές λύσεις: καλύτερη εκπαίδευση, αποτελεσματική προστασία θυμάτων, αυστηρότερες ποινές για δράστες.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα στοιχεία είναι εφιαλτικά. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, σχεδόν 89.000 γυναίκες δολοφονήθηκαν το 2022, και πάνω από τις μισές από αυτές έπεσαν θύματα ενδοοικογενειακής βίας ή δολοφονήθηκαν από συντρόφους και συγγενείς. Σε πολλές χώρες, οι γυναίκες δεν έχουν καν το δικαίωμα να καταγγείλουν, ενώ η δικαιοσύνη κλείνει τα μάτια. Η γυναικοκτονία είναι μια πανδημία σιωπής, βαθιά ριζωμένη σε πολιτισμικές, θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις που αντιμετωπίζουν τη γυναίκα ως κατώτερη.
Το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο. Δεν αφορά μόνο «κάποιους βίαιους άνδρες». Αφορά το ίδιο το σύστημα αξιών που μεγαλώνει τα αγόρια με την πεποίθηση ότι η γυναίκα τους ανήκει και τις γυναίκες με την ιδέα ότι η σιωπή είναι ασφάλεια. Αφορά την αστυνομία που δεν παίρνει στα σοβαρά καταγγελίες, την κοινωνία που κλείνει τα μάτια, τα μέσα που μιλούν για «εγκλήματα πάθους» αντί για γυναικοκτονίες.
Η λύση δεν είναι εύκολη, αλλά είναι απαραίτητη. Εκπαίδευση από το σχολείο για την ισότητα των φύλων. Στήριξη των θυμάτων με δομές και ουσιαστική προστασία. Νομοθεσία που αναγνωρίζει και τιμωρεί παραδειγματικά τη γυναικοκτονία. Και πάνω απ’ όλα, αλλαγή νοοτροπίας: να πάψει η κοινωνία να ανέχεται την κουλτούρα της βίας.
Κάθε γυναίκα που χάνεται είναι μια πληγή που δεν κλείνει. Και όσο δεν μιλάμε, όσο δεν αντιδρούμε, οι αριθμοί θα γίνονται ονόματα, τα ονόματα μνήμη, και η μνήμη θάνατος. Η γυναικοκτονία δεν είναι αναπόφευκτη. Είναι έγκλημα που μπορεί και πρέπει να σταματήσει.
Femicide: The Silent Pandemic in Cyprus, Greece, and Worldwide
The word “femicide” is not just a term. It is a cry. A reminder that every year thousands of women around the world are murdered simply because they are women. Cyprus and Greece are no exception. On the contrary, in recent years we have witnessed this tragic reality violently entering our daily lives, with cases that shock society and reveal the deep roots of patriarchy, violence, and silence.
In Cyprus, femicides remain a bitter truth that is not discussed enough. From the “Orestis” case to more recent incidents, women have lost their lives at the hands of people who considered them “property.” Our legal system only explicitly recognized the term “femicide” in 2022, yet prevention remains a challenge. Shelters for abused women are underfunded, social support is limited, and a culture of tolerance continues to cover the truth: violence against women is not a private matter. It is a societal crime.
In Greece, the situation is equally grim. In recent years, dozens of women have lost their lives at the hands of partners or ex-partners. These cases often attract massive media attention, such as those in Folegandros or Rhodes, causing shock and outrage. Yet after a few weeks, society falls silent again—until the next victim. The word “femicide” has become a rallying cry for feminist movements, yet the state still delays in offering substantial solutions: better education, effective victim protection, and stricter penalties for perpetrators.
Globally, the numbers are horrifying. According to the UN, nearly 89,000 women were murdered in 2022, and more than half were victims of domestic violence or killed by partners and relatives. In many countries, women do not even have the right to report, while justice turns a blind eye. Femicide is a pandemic of silence, deeply rooted in cultural, religious, and social perceptions that treat women as inferior.
The problem is not isolated. It is not only about “some violent men.” It concerns a whole system of values that raises boys to believe women belong to them and girls to think that silence is safety. It concerns the police that fail to take complaints seriously, the society that turns a blind eye, and the media that speak of “crimes of passion” instead of femicides.
The solution is not easy, but it is necessary. Education from schools on gender equality. Support for victims through proper structures and protection. Legislation that recognizes and punishes femicide as a severe crime. And above all, a shift in mentality: society must stop tolerating the culture of violence.
Every woman who dies leaves a wound that will not heal. And as long as we remain silent, as long as we do not react, the numbers will turn into names, the names into memory, and memory into death. Femicide is not inevitable. It is a crime that can and must be stopped.
Фемицид: Тихая пандемия на Кипре, в Греции и в мире
Слово «фемицид» — это не просто термин. Это крик. Напоминание о том, что каждый год тысячи женщин во всем мире убивают только за то, что они женщины. Кипр и Греция не являются исключением. Напротив, в последние годы мы становимся свидетелями того, как эта трагическая реальность насильственно вторгается в повседневную жизнь, с случаями, шокирующими общество и раскрывающими глубокие корни патриархата, насилия и молчания.
На Кипре фемициды остаются горькой правдой, о которой недостаточно говорят. От дела «Орест» до более недавних случаев, женщины теряли жизнь от людей, которые считали их «своей собственностью». Наша правовая система только в 2022 году официально признала термин «фемицид», но профилактика по-прежнему остается проблемой. Приюты для женщин, подвергшихся насилию, недофинансированы, социальная поддержка ограничена, а культура терпимости продолжает скрывать правду: насилие над женщинами — это не частное дело. Это общественное преступление.
В Греции ситуация столь же мрачная. В последние годы десятки женщин погибли от рук партнеров или бывших партнеров. Эти случаи часто получают огромную огласку, как на Фолегандросе или в Родосе, вызывая шок и возмущение. Но через несколько недель общество снова молчит — до следующей жертвы. Слово «фемицид» стало лозунгом феминистских движений, но государство все еще задерживает предоставление реальных решений: лучшее образование, эффективная защита жертв, более строгие наказания для преступников.
В мировом масштабе цифры ужасающие. По данным ООН, почти 89 000 женщин были убиты в 2022 году, и более половины из них стали жертвами домашнего насилия или были убиты партнерами и родственниками. Во многих странах женщины даже не имеют права сообщить о преступлении, а правосудие закрывает глаза. Фемицид — это пандемия молчания, глубоко укоренившаяся в культурных, религиозных и социальных представлениях, которые рассматривают женщину как неполноценную.
Проблема не изолирована. Она касается не только «некоторых насильственных мужчин». Она касается всей системы ценностей, которая воспитывает мальчиков в вере, что женщины им принадлежат, а девочек — в мысли, что молчание — это безопасность. Это касается полиции, которая не воспринимает жалобы всерьез, общества, которое закрывает глаза, и СМИ, которые говорят о «преступлениях страсти», а не о фемицидах.
Решение не простое, но необходимое. Образование в школах о гендерном равенстве. Поддержка жертв через адекватные структуры и защиту. Законодательство, которое признает и строго наказывает фемицид. И, прежде всего, изменение мышления: общество должно перестать терпеть культуру насилия.
Каждая погибшая женщина оставляет рану, которая не заживает. И пока мы молчим, пока не реагируем, цифры превращаются в имена, имена — в память, а память — в смерть. Фемицид не неизбежен. Это преступление, которое можно и нужно остановить.
