Text follows in English
Της Συντακτικής Ομάδας του SkalaTimes
Υπάρχουν στιγμές στην ανθρώπινη ιστορία –και στην καθημερινότητά μας– που κάποιοι πιστεύουν πως τα μεγάλα αδικήματα περνούν απαρατήρητα. Πως η ηθική εκτροπή δεν έχει συνέπειες. Κι όμως, από τα βάθη της αρχαίας σκέψης μέχρι τον σημερινό κόσμο, ένα αόρατο νήμα επαναφέρει την ισορροπία. Οι Θεοί –ή αν θέλουμε, η ίδια η ηθική τάξη του κόσμου– δεν αδιαφορούν. Αντιθέτως, επεμβαίνουν. Και τότε αρχίζει ο κύκλος: Άτη – Ύβρις – Νέμεσις – Τίσις – Κάθαρσις. Η Άτη, η τύφλωση του ανθρώπινου νου, οδηγεί στην Ύβρη, στην υπέρβαση των ορίων, στην αλαζονεία. Κι έπειτα έρχεται η Νέμεσις, η θεϊκή οργή, για να ακολουθήσει η Τίσις, η τιμωρία του φταίχτη. Στο τέλος, μόνο αν αποκατασταθεί η ηθική τάξη, επέρχεται η Κάθαρση.
Τα Ομηρικά έπη είναι γεμάτα τέτοιες προειδοποιήσεις. Ο Αγαμέμνονας περιφρόνησε τον Χρύση, αγνοώντας πως στεκόταν απέναντι σε έναν γέροντα, έναν ιερέα και έναν ικέτη ταυτόχρονα. Η ύβρις του τιμωρήθηκε με τον λοιμό που έστειλε ο Απόλλωνας, πλήττοντας στρατό και κύρος. Ο Κύκλωπας τύφλωσε πρώτα την ψυχή του με την αλαζονεία του και ύστερα τα μάτια του, επειδή περιφρόνησε τον ιερό θεσμό της φιλοξενίας. Οι μνηστήρες της Πηνελόπης πλήρωσαν με αίμα την παραβίαση του ασύλου της Ιθάκης και την προσβολή της γυναίκας και του θρόνου. Και οι σύντροφοι του Οδυσσέα χάθηκαν, γιατί αψήφησαν τη θεϊκή απαγόρευση και άγγιξαν τα βόδια του Ήλιου. Καμία ύβρις δεν έμεινε ατιμώρητη.
Κι όμως, ο χριστιανικός κόσμος εισάγει μια άλλη διάσταση. Εδώ ο Θεός δεν είναι εκδικητής αλλά φιλεύσπλαχνος. Δεν τιμωρεί για να συντρίψει, αλλά συγχωρεί για να σώσει. Η μετάνοια, η ταπείνωση και η ειλικρινής αναγνώριση του σφάλματος μπορούν να αναστείλουν την Τίσι. Η Κάθαρση δεν έρχεται μέσω της οργής, αλλά μέσω της συγχώρεσης. Όμως το μήνυμα παραμένει κοινό και διαχρονικό: τίποτα δεν χάνεται στο κενό. Όσοι ξεχνούν τη Νέμεσι, αργά ή γρήγορα τη συναντούν. Και τότε, η ηθική τάξη ζητά τον λόγο.
Η δικαιοσύνη πάντα έρχεται, όπως λέει ο σοφός λαός ΤΑ ΑΔΙΚΑ ΟΥΚ ΕΥΛΟΓΟΥΝΤΑΙ.
Αυτοί που το ξέχνουν, είτε δεν πιστεύουν στο Θεό, είτε έχουν τυφλωθεί από αλαζονεία. Κι όμως, νομοτελειακά το όποιο αδίκημα ακολουθεί μια συγκεκριμένη οδό: Άτη – Ύβρις – Νέμεσις – Τίσις – Κάθαρσις.
Και γι αυτό ο κόσμος, δεν έχει χαθεί ακόμη, επειδή κάποιοι άγραφοι νόμοι φροντίζουν για τις ισορροπίες.
You Who Forget That Nemesis Exists…
By the Editorial Team of SkalaTimes
There are moments in human history—and in our everyday lives—when some believe that great injustices go unnoticed. That moral deviation bears no consequences. And yet, from the depths of ancient thought to the modern world, an invisible thread restores balance. The Gods—or, if we prefer, the very moral order of the world—do not remain indifferent. On the contrary, they intervene. And thus the cycle begins: Atē – Hubris – Nemesis – Tisis – Catharsis.
Atē, the blinding of the human mind, leads to Hubris, the transgression of limits, to arrogance. Then comes Nemesis, divine wrath, followed by Tisis, the punishment of the guilty. In the end, only when moral order is restored does Catharsis occur.
The Homeric epics are filled with such warnings. Agamemnon scorned Chryses, failing to recognize that he stood before a man who was at once an old man, a priest, and a suppliant. His hubris was punished by the plague sent by Apollo, which decimated the army and undermined Agamemnon’s authority. The Cyclops first blinded his soul with arrogance and then lost his sight because he showed contempt for the sacred institution of hospitality. Penelope’s suitors paid in blood for violating the sanctuary of Ithaca, for challenging Telemachus’ rightful claim to the throne, and for harassing Penelope. And Odysseus’ companions were lost because they defied divine prohibition and touched the cattle of the god Helios. No act of hubris went unpunished.
And yet, the Christian world introduces another dimension. Here, God is not vengeful but compassionate. He does not punish in order to crush, but forgives in order to save. Repentance, humility, and sincere acknowledgment of one’s error can suspend Tisis. Catharsis does not come through wrath, but through forgiveness. Still, the message remains common and timeless: nothing disappears into the void. Those who forget Nemesis will, sooner or later, encounter her. And then, moral order demands an account.
Justice always comes, as popular wisdom says: UNRIGHTEOUS GAINS DO NOT PROSPER.
Those who forget this either do not believe in God, or have been blinded by arrogance. And yet, inevitably, every injustice follows a specific path: Atē – Hubris – Nemesis – Tisis – Catharsis.
And that is why the world has not yet been lost—because certain unwritten laws still safeguard its fragile balance.
