Γράφει ο Faisal Alaidy
Σε μια έρημο απελπιστικού κίτρινου.
Το μπλε του ουρανού είναι ο βασανιστής σου.
Ακόμα και τα σύννεφα σε έχουν εγκαταλείψει.
Τη νύχτα τα αστέρια μαζεύτηκαν για να σε δουν να υποφέρεις…
Σε κοιτούν με αηδία, αλλά δεν σταματούν ποτέ να σε κοιτάζουν.
Απολαμβάνουν την παράσταση και εσύ είσαι το αστέρι απόψε.
Ανάλυση:
Ζούμε στην εποχή του «εσύ» και του «εγώ».
Τα χρώματα έχουν χάσει την γεύση τους. Η ευτυχία δεν μας γνωρίζει. Κλάματα, πόνος, και μία αιώνια μοναξιά, αυτά ξέρουμε και αυτά θα ξέρουμε για πολύ καιρό ακόμη.
Ο καθένας κοιτάζει τον άλλο περιμένοντας απαντήσεις που κανένας δεν έχει.
Παρόλα αυτά, σε αυτό το σκοτάδι, καταφέρνουν και λάμπουν τα αστέρια.
Λάμπουμε κι εμείς και αν ξυπνήσουμε απ’ την αδιαφορία και την αδράνεια μας, τότε θα φωτίσουμε τον κόσμο ολόκληρο!
