Text follows in English
Τον επιμνημόσυνο λόγο για τον ήρωα καταδρομέα Ανδρέα Γ. Νεοκλέους εκφώνησε την Κυριακή στους Αγίους Βαβατσινιάς ο Βουλευτής Λάρνακας του ΔΗΣΥ, Πρόδρομος Αλαμπρίτης, στο πλαίσιο του ετήσιου μνημοσύνου προς τιμήν του 18χρονου που έπεσε μαχόμενος τον Ιούλιο του 1974 στην Κερύνεια.
Σε σχετική ανάρτησή του, ο κ. Αλαμπρίτης ανέφερε:
«Σήμερα, με αισθήματα βαθιάς συγκίνησης και εθνικής περηφάνειας, εκφώνησα τον επιμνημόσυνο λόγο προς τιμή του ήρωα καταδρομέα της 32ης Μοίρας Καταδρομών Ανδρέα Γ. Νεοκλέους. Τιμήσαμε τη μνήμη ενός παλικαριού μόλις 18 ετών, που έπεσε μαχόμενος υπερασπιζόμενος την πατρίδα μας. Μαζί με τον ήρωα της ηρωοτόκου κοινότητας, τιμούμε και όλους τους ήρωές μας, Κύπριους και Ελλαδίτες, που θυσιάστηκαν το 1974 για την πατρίδα και την ελευθερία. Ο Ανδρέας Νεοκλέους ανήκει στο πάνθεον των ηρώων μας. Η θυσία του, φάρος χρέους για τις επόμενες γενιές. Αιωνία του η μνήμη. Αθάνατος».
Ακολουθεί η ομιλία του βουλευτή:
Με αισθήματα βαθύτατου δέους, εθνικής υπερηφάνειας και συγκίνησης, στέκομαι σήμερα μαζί σας στην ηρωοτόκο κοινότητα των Αγίων Βαβατσινιάς, για να εκφωνήσω τον επιμνημόσυνο λόγο και να αποδώσουμε τον προσήκοντα εθνικό φόρο τιμής στον ήρωα καταδρομέα Ανδρέα Νεοκλέους, της ένδοξης 32ης Μοίρας Καταδρομών του 23ου Λόχου· έναν γνήσιο Έλληνα μαχητή, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, στα ματωμένα χώματα της Κερύνειας τον μαύρο Ιούλιο του 1974, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, ως ταπεινοί προσκυνητές της θυσίας του, συνεπείς στο εθνικό μας καθήκον, για να διατρανώσουμε πως η θυσία των ηρώων μας δεν λησμονείται, δεν ξεθωριάζει, δεν διαγράφεται. Για να κρατήσουμε άσβεστη τη μνήμη τους και να αντλήσουμε δύναμη από το μεγαλείο της προσφοράς τους προς την Πατρίδα και την Ελευθερία.
Μαζί με τον ήρωα της ηρωοτόκου Κοινότητας των Αγίων Βαβατσινιάς, τιμούμε και όλους τους ήρωες του έθνους που έπεσαν το 1974. Τιμούμε εκείνους που στάθηκαν όρθιοι απέναντι στην τουρκική εισβολή και τη βαρβαρότητα, πολεμώντας για την εδαφική ακεραιότητα και την ελευθερία της πατρίδας. Τιμούμε τους Ελληνοκύπριους και Ελλαδίτες αδελφούς μας, που αγωνίστηκαν μέχρις εσχάτων για τη μαρτυρική γη της Κύπρου, τους σκοτεινούς και τραγικούς εκείνους μήνες. Υποκλινόμαστε ευλαβικά σε όλους εκείνους που δεν λιγοψύχησαν, δεν λογάριασαν τον θάνατο, δεν πρόδωσαν το καθήκον, αλλά παρέμειναν ακλόνητοι φρουροί των αιώνιων ιδανικών της φυλής μας· που πότισαν με το αίμα τους τα ιερά χώματα της Κυπριακής γης και πέρασαν στο Πάνθεον των Αθανάτων του Ελληνισμού.
Ξυπνούν, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, οι θύμησες και ο βαθύς, αβάσταχτος πόνος από τα τραγικά γεγονότα του μαύρου και μοιραίου θέρους του 1974. Εκείνου του καλοκαιριού που σημάδεψε ανεξίτηλα τη σύγχρονη ιστορία του Ελληνισμού, που ξερίζωσε οικογένειες, διέλυσε όνειρα, βύθισε την πατρίδα μας στο πένθος και στο αίμα.
Με τις κερκόπορτες ορθάνοιχτες, η Τουρκία βρίσκει το πρόσφορο έδαφος που για δεκαετίες επιζητούσε. Και στις αυγινές ώρες της 20ής Ιουλίου 1974, με το ψευδεπίγραφο πρόσχημα της αποκατάστασης της συνταγματικής τάξης και της προστασίας των Τουρκοκυπρίων, ξεδιπλώνει την πολεμική της μηχανή και εξαπολύει τον Αττίλα, μαγαρίζοντας τα ιερά χώματα της πολυαγαπημένης μας πατρίδας. Παραβιάζοντας κατάφωρα τον Καταστατικό Χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, η Τουρκία καταλαμβάνει δια της ισχύος των όπλων το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποδεικνύοντας στην πράξη πως η νομιμότητα και το διεθνές δίκαιο συντρίβονται όταν απουσιάζει η βούληση των ισχυρών να τα στηρίξουν.
Με αυτοθυσία και αυταπάρνηση πολέμησαν οι λοκατζήδες μας της 32ης Μοίρας Καταδρομών του 23ου Λόχου, που μαζί με τον Ανδρέα Νεοκλέους, στάθηκαν, αντιστάθηκαν και πολέμησαν τον εχθρό. Όπως και τόσοι άλλοι σε όλη την Κύπρο, Κύπριοι και Ελλαδίτες, ανασήκωσαν το ανάστημά τους μέσα σε ανυπόφορες συνθήκες και στάθηκαν απέναντι στον εχθρό. Και πάλεψαν υπέρ βωμών και εστιών, για τις γενιές που θα έρχονταν.
Φίλες και φίλοι,
Ο Ανδρέας Νεοκλέους γεννήθηκε στην κοινότητα Αγίοι Βαβατσινιάς στις 13 Δεκεμβρίου 1955, από γονείς βιοπαλαιστές. Αποτελούσε το 4ο από τα 6 παιδιά της οικογένειας του Γεώργιου και της Μαρίας Νεοκλέους. Αδέλφια του, η Ξένια, ο Νεοκλής, ο Αριστείδης, ο Θεόδωρος και ο Χριστάκης. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο της κοινότητας και ακολούθως για 3 χρόνια στο Γυμνάσιο Λευκάρων. Στα 16 του χρόνια, έφυγε για την Λευκωσία όπου εκεί έμεινε 2 χρόνια όπου έμαθε και ασχολήθηκε με τη τέχνη της αργυροχοΐας και χρυσοχοΐας. Στα 18 του χρόνια εντάχθηκε στο στρατό για να εκτελέσει την στρατιωτική του θητεία. Ήταν καταδρομέας του 23ου λόχου της 32ης Μοίρα Καταδρομών και συμμετείχε σε ομάδα επιδείξεων που υπηρετούσε μέσα στο Προεδρικό. Ενώ εκτελούσε την στρατιωτική του θητεία έγινε η Τουρκική εισβολή του 1974.
Την ημέρα της εισβολή ο Ανδρέας επιβιβάζεται μαζί με άλλους κληρωτούς της Μοίρας σε φορτηγά και ταξιδεύουν από τη Λευκωσία με προορισμό την έδρα της Μοίρας, το χωριό Άγιος Χρυσόστομος, λίγο πάνω από την Κυθραία, όπου εκεί έλαβαν οδηγίες για να επιτεθούν και να καταλάβουν τα πολυβολεία και την περιοχή του υψώματος της Άσπρης Μούττης. Η πορεία προς την Άσπρη Μούττη ήταν πάρα πολύ δύσκολη αφού η φάλαγγα δεχόταν αεροπορικές επιδρομές και ριπές από τα πολυβολεία των Τούρκων. Μέσα από συμπληγάδες κατάφερα να φτάσουν στην πλατεία που έδρευε ο 2ος λοχος του 361ΤΠ, όπου υπερασπιζόταν μεταξύ άλλων και την ανατολική πλευρά της Άσπρης Μούττης. Η κίνηση της Μοίρας μέχρι το απόγευμα και η συγκέντρωση της στη πλατεία του β λοχου του 361ΤΠ καθώς και η αποστολή της για νυκτερινή καταδρομική επιχείρηση ήταν περισσότερο από εμφανής. Γι’ αυτό οι Τούρκοι στρατιώτες απέκοψαν κάθε δίοδο από την πλευρά του γκρεμού του υψώματος από όπου θα τρύπωναν οι καταδρομείς. Έτσι αποφασίστηκε από τον Διοικητή της Μοίρας ότι η μόνη διέξοδος για να αιφνιδιαστεί ο εχθρός είναι η κατά μέτωπο επίθεση. Γύρω στις 3:30 τα ξημερώματα εκδηλώνεται η κατά μέτωπο επίθεση και η μάχη διαρκεί μέχρι τις 4:30. Η μάχη σταμάτησε, δεν ακούγονταν πυροβολισμοί. Τουλάχιστον 20 καταδρομείς βρίσκονταν στην κορφή της Ασπρης Μούττης περιμένοντας διαταγές. Τα ψηλά πολυβολεία είχαν καταληφθεί. Οι Τούρκοι είχαν εγκαταλείψει τις θέσεις μάχης τους. Είχαν αποσυντονιστεί και δεν επιχείρησαν σε καμιά περίπτωση αντεπίθεση για ανακατάληψη του υψώματος. Σύμφωνα με μαρτυρίες, αξίζει να σημειωθεί ότι η ομάδα του Ανδρέα ήταν αυτή που κατέλαβε και τα τελευταία πολυβολεία των Τούρκων. Αφού ξημέρωσε για τα καλά δόθηκε διαταγή από τον διοικητή για υποχώρηση και ανασύνταξη των λόχων στο σημείο εκκίνησης που ήταν η πλατεία που έδρευε ο 2ος λοχος του 361ΤΠ, ώστε να μετακινηθούν και να επιτεθούν κατά του προγεφυρώματος των τούρκων. Με το άκουσμα της διαταγής για υποχώρηση επικρατεί δυσανασχέτηση στους καταδρομείς. Μάλιστα ένας άρχισε να φωνάζει «πούντα πυρομαχικά, που είναι οι ενισχύσεις να παραλάβουν το ύψωμα και να φύγουμε». Τα ερωτήματα καταιγιστικά αλλά και αναπάντητα μέχρι σήμερα.
Κατά τη άφιξη των λόχων στο σημείο εκκίνησης ξαφνικά ακούστηκαν βολές όλμων από τα διπλανά υψώματα της Άσπρης Μούττης όπου χτυπήθηκε η πλατεία. Οι βολές από τους όλμους κράτησαν αρκετή ώρα. Ακολούθως εμφανίστηκε η τουρκική αεροπορία η οποία άρχισε βυθίσεις, πυροβολισμούς και βομβαρδισμούς. Στη φάση αυτή δίνεται διαταγή για ανασύνταξη στο Συγχαρί. Στο Συγχαρί η Μοίρα έσπασε ξανά γιατί άλλοι λόχοι διατάχθηκαν να μεταβούν στη περιοχή Λαίδης βρισκόταν ο Διοικητής των καταδρομών. Ένας άλλος λόχος παρέμεινε κάπου κοντά στο Πέλλα Πάις.
Πρόθεση του διοικητή της ΔΔΚΚ Συνταγματάρχη Κομπόκη ήταν η εκτέλεση συντονισμένης επίθεσης κατά του προγεφυρώματος, γι’ αυτό τον λόγο κάλεσε το Ταγματάρχη Δαμασκηνό για να του αναγγείλει την νέα αποστολή της Μοίρας. Πράγματι, το απόγευμα της ίδιας μέρας ο Ταγματάρχης Δαμασκηνός διενήργησε μαζί με τον Συνταγματάρχη Κομπόκη, αναγνωρίσεις επί του εδάφους καθορίζοντας την κατεύθυνση επίθεσης της Μοίρας εναντίον του εχθρικού προγεφυρώματος. Επιπρόσθετα διατάχθηκε μια διμοιρία της Μοίρας να πορευθεί μέχρι το σημείο απόβασης για να εντοπίσει ακριβώς τις εχθρικές θέσεις και να διαπιστωθεί μέχρι πού έφθασαν οι Τούρκοι. Η διμοιρία έπεσε πάνω σε άρματα μάχης των Τούρκων και μετά από ανταλλαγή πυρών, σκοτώθηκε ο καταδρομέας Ανδρέας Νεοκλέους.
Τα οστά του βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο μαζί με άλλα 16 άτομα στο χωριό Καζάφανι. Η ταυτότητά του εξακριβώθηκε με τη μέθοδο του DNA και η κηδεία του έγινε εδώ στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων στις 18 Αύγουστο του 2007, με τιμές που αρμόζουν σε ήρωες που υπηρέτησαν με αφοσίωση την πατρίδα, θυσιάζοντας τη ζωή τους.
Φίλες και Φίλοι,
Η οικογένεια του ήρωα, το Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίοι Βαβατσινιάς και όλοι εμείς, εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας και συνειδητοποιούμε απόλυτα τον σεβασμό που οφείλουμε στην αυτοθυσία του ήρωα καταδρομέα Ανδρέα Νεοκλέους αλλά και όλων εκείνων που τις φοβερές μέρες του πολέμου αντιμετώπισαν με τόλμη τον Τούρκο εισβολέα, δίνοντας την άνιση μάχη για να υπερασπιστούν την πατρώα γη.
Όπως γράφει και ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης:
Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
Την ίδια στιγμή, αυτές τις μέρες αντιλαμβανόμαστε την υποθήκη τους που μας υπαγορεύει το δικό μας χρέος απέναντι στην ιδιαίτερη μας πατρίδα. Υποθήκη που επιτάσσει το χρέος της ενότητας και της προσήλωσης στον αταλάντευτο και ανυποχώρητο αγώνα για τον τερματισμό της Τουρκικής κατοχής.
Συνεχίζουμε, ως λαός, να βιώνουμε με την ίδια ένταση την προκλητικότητα της τουρκικής κατοχικής δύναμης, η οποία εμμένει να προκαλεί το διεθνές δίκαιο και τη νομιμότητα. Μια δύναμη η οποία δεν διστάζει σήμερα να διεκδικεί ρόλο ειρηνοποιού στα αδιέξοδα άλλων. Την ίδια ώρα που η ίδια κατέχει την μισή μας πατρίδα, καταπατώντας απροκάλυπτα τις συμβάσεις του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου, καθώς και τα ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Επιβάλλεται φίλες και φίλοι, να αποδείξουμε πως δεν αλλοτριωθηκαμε από τη σύγχρονη πραγματικότητα και να συνεχίσουμε να υπηρετούμε αρχές και αξίες. Να αποδείξουμε πως υπάρχει ακόμη αρετή και φιλοπατρία. Να αποδείξουμε την ετοιμότητά μας να αντλήσουμε από το ιστορικό μας παρελθόν τα σωστά μηνύματα και διδάγματα.
Και είναι χρέος προς όλους τους ήρωές μας να διατηρήσουμε άσβεστο τον πόθο και την πίστη για επιστροφή. Και η πραγματική απότιση φόρου τιμής στους ήρωές μας, που έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία είναι η εξεύρεση μιας λύσης που θα διασφαλίζει το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού στη γη των προγόνων του.
Ελληνίδες, Έλληνες,
Το όραμα, οι αρχές και οι αξίες που ενέπνευσαν και καθοδήγησαν τους ήρωες μας, με πίστη και αρετή για την ανάγκη της πραγμάτωσης τους στη δική μας εποχή, ας γίνουν φάρος κι οδηγός για την επιτέλεση του δικού μας καθήκοντος και χρέους, απέναντι στον αγώνα και τη θυσία όλων των αγωνιστών του Έθνους, αλλά και τις παρούσες και τις επερχόμενες γενεές, τη συνέχεια των οποίων έχουμε καθήκον να διασφαλίσουμε σε αυτή τη γη.
Κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ, στους ηρωικώς πεσόντες μαχητές καταδρομείς της 32ης Μοίρας Καταδρομών.
Κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ, στον ήρωα καταδρομέα Ανδρέα Γ. Νεοκλέους.
Δόξα και Τιμή.
Αιωνία, ας είναι η μνήμη του.
Αθάνατος.
Καλή λευτεριά στην πατρίδα μας.
Memorial Speech by DISY Larnaca MP Prodromos Alambritis at Agioi Vavatsinias for Hero Andreas G. Neocleous
The memorial speech in honor of the heroic commando Andreas G. Neocleous was delivered on Sunday in the village of Agioi Vavatsinias by DISY Larnaca MP, Prodromos Alambritis, during the annual memorial service held in honor of the 18-year-old who fell in battle in Kyrenia during the Turkish invasion of July 1974.
In a related post, Mr. Alambritis stated:
“Today, with deep emotion and national pride, I delivered the memorial speech in honor of the heroic commando of the 32nd Commando Squadron, Andreas G. Neocleous. We honored the memory of a young man, only 18 years old, who fell fighting to defend our homeland. Along with the hero of this proud and heroic community, we also honor all our heroes—both Cypriots and Greeks from the mainland—who sacrificed their lives in 1974 for our country and our freedom. Andreas Neocleous belongs to the pantheon of our national heroes. His sacrifice is a beacon of duty for future generations. Eternal be his memory. Immortal.”
The speech of the MP follows:
With profound awe, national pride, and emotion, I stand with you today in the heroic village of Agioi Vavatsinias to deliver the memorial speech and to pay the due national tribute to the heroic commando Andreas Neocleous, of the illustrious 32nd Commando Squadron, 23rd Company—a true Greek warrior who heroically fell in battle for Faith and Country, on the bloodstained soil of Kyrenia during the dark July of 1974, at the young age of 18.
We gather here today as humble pilgrims of his sacrifice, faithful to our national duty, to declare that the sacrifice of our heroes is neither forgotten nor faded, nor erased. We are here to keep their memory alive and draw strength from the greatness of their offering to the Homeland and to Freedom.
Along with the hero from this heroic community of Agioi Vavatsinias, we honor all the nation’s heroes who fell in 1974. We pay tribute to those who stood tall against the Turkish invasion and its barbarity, fighting for the territorial integrity and freedom of our homeland. We honor both Greek Cypriot and mainland Greek brothers who fought to the end for the martyred land of Cyprus during those dark and tragic months.
We bow reverently before all those who did not falter, who did not fear death, who did not betray their duty but remained steadfast guardians of the eternal ideals of our people. They watered the sacred soil of Cyprus with their blood and joined the Pantheon of Immortals of Hellenism.
Each year around this time, memories and the deep, unbearable pain of the tragic events of the black and fateful summer of 1974 return. That summer indelibly marked the modern history of Hellenism, uprooted families, shattered dreams, and plunged our country into mourning and blood.
With the gates wide open, Turkey found the ground it had long sought. In the early morning hours of July 20, 1974, under the false pretense of restoring constitutional order and protecting Turkish Cypriots, it unleashed its military machine and launched the Attila operation, desecrating the sacred soil of our beloved homeland. By blatantly violating the UN Charter, Turkey forcibly occupied 37% of the Republic of Cyprus, proving that legality and international law are crushed when the will of the powerful to uphold them is absent.
With self-sacrifice and bravery, our commandos of the 32nd Commando Squadron, 23rd Company, fought alongside Andreas Neocleous. They stood, resisted, and fought the enemy. Like so many others across Cyprus, both Cypriots and Greeks from Greece, they rose under unbearable conditions and confronted the invaders. They fought for hearth and home, for the generations yet to come.
Dear friends,
Andreas Neocleous was born in the community of Agioi Vavatsinias on December 13, 1955, to hard-working parents. He was the fourth of six children of Georgios and Maria Neocleous. His siblings were Xenia, Neoclis, Aristeidis, Theodoros, and Christakis. He attended the local primary school and then studied for three years at Lefkara Gymnasium. At the age of 16, he moved to Nicosia, where he lived for two years and trained in the art of silversmithing and goldsmithing.
At 18, he joined the army for his mandatory military service. He served as a commando in the 23rd Company of the 32nd Commando Squadron and was part of a ceremonial unit stationed at the Presidential Palace. During his service, the Turkish invasion of 1974 occurred.
On the day of the invasion, Andreas boarded a military truck with other conscripts of his unit, traveling from Nicosia to their squadron’s base in the village of Agios Chrysostomos, near Kythrea. There, they received orders to attack and capture the pillboxes and the hilltop area of Aspri Moutti. The march to Aspri Moutti was extremely difficult, as their convoy came under heavy airstrikes and machine-gun fire from Turkish positions.
Despite the odds, they managed to reach the square where the 2nd Company of the 361st Infantry Battalion was stationed, defending the eastern flank of Aspri Moutti. The unit’s afternoon movements and their gathering in the square, followed by a planned night raid, were clearly noticed. As a result, Turkish forces blocked every possible access from the cliffside of the hill, where the commandos were expected to infiltrate.
It was then decided by the Squadron Commander that the only way to surprise the enemy was a frontal assault.
Around 3:30 in the early morning, a frontal assault was launched, and the battle lasted until 4:30. The gunfire stopped, and the battle ceased. At least 20 commandos were positioned at the top of Aspri Moutti, awaiting further orders. The high Turkish pillboxes had been captured. The Turks had abandoned their battle positions. They were disoriented and made no attempt to counterattack or reclaim the hill. According to eyewitnesses, it is worth noting that Andreas’ team was the one that captured the last Turkish pillboxes. Once daylight broke completely, the commander gave the order to retreat and reorganize the companies at the starting point—the square where the 2nd Company of the 361st Battalion was stationed—so they could move and launch an attack on the Turkish bridgehead. Upon hearing the retreat order, there was frustration among the commandos. One even shouted, “Where are the reinforcements? Where are the supplies to take over the hill so we can leave?” The questions were relentless—and remain unanswered to this day.
As the companies arrived at the starting point, mortar fire suddenly erupted from nearby hills around Aspri Moutti, targeting the square. The shelling continued for quite some time. Then the Turkish air force appeared, initiating dives, strafing, and bombing runs. At this stage, an order was given to regroup at Sygchari. At Sygchari, the unit split again, as some companies were ordered to move toward the Lady’s area, where the Commando Commander was located. Another company remained somewhere near Bellapais.
The intention of the DDCK (Cyprus Commando Regiment) Commander, Colonel Kompokis, was to execute a coordinated attack on the bridgehead. For this reason, he summoned Major Damaskinos to brief him on the new mission for the unit. Indeed, that same afternoon, Major Damaskinos conducted a reconnaissance mission with Colonel Kompokis, during which they determined the unit’s direction of attack against the enemy bridgehead. In addition, a platoon from the unit was ordered to march to the landing site to identify the exact enemy positions and assess how far the Turks had advanced. The platoon encountered Turkish tanks, and during the exchange of fire, commando Andreas Neocleous was killed.
His remains were found in a mass grave along with 16 others in the village of Kazafani. His identity was confirmed through DNA testing, and his funeral was held here at the Church of Saints Anargyroi on August 18, 2007, with the honors befitting a hero who served his country with devotion and sacrificed his life.
Dear Friends,
The family of the hero, the Community Council of Agioi Vavatsinias, and all of us express our deep gratitude and fully acknowledge the respect we owe to the self-sacrifice of commando hero Andreas Neocleous, as well as all those who, during the dreadful days of war, bravely confronted the Turkish invader, fighting an uneven battle to defend their homeland.
As the poet Constantine Cavafy writes:
“Honor to those who in the life they lead
define and guard a Thermopylae.”
“Never betraying what is right…”
At the same time, in these very days, we understand the legacy they left us—a legacy that defines our own duty to our homeland. A legacy that demands unity and unwavering commitment to the just struggle to end the Turkish occupation.
We, as a people, continue to endure the provocation of the Turkish occupying force, which persists in defying international law and legality. A force that, today, even dares to present itself as a peacekeeper in others’ conflicts, while it occupies half of our homeland—blatantly violating European and international treaties and the resolutions of the United Nations.
It is imperative, dear friends, that we show we have not been alienated by modern reality, and that we continue to serve principles and values. That we prove there is still virtue and love for our country. That we demonstrate our readiness to draw the right lessons and messages from our historical past.
And it is our duty to all our heroes to keep alive the longing and faith for return. The truest form of tribute to our fallen heroes, who gave their lives for freedom, is to find a solution that will safeguard the future of Hellenism in Cyprus on the land of its ancestors.
Hellenes,
The vision, principles, and values that inspired and guided our heroes—carried out with faith and virtue for their time—must become a beacon and guide for fulfilling our own duty and obligation. This duty is not only to the struggle and sacrifice of the nation’s fighters but also to the present and future generations, whose continuity we are bound to secure on this land.
We humbly bow our heads before the heroically fallen commandos of the 32nd Commando Squadron.
We humbly bow our heads before the hero commando Andreas G. Neocleous.
Glory and Honor.
May his memory be eternal.
Immortal.
Freedom for our homeland.
