Ένα κείμενο αφύπνιση στην ανθρωπιά

Text Follows in English
Текст следует на русском языке

Η φίλη μας, Ανθή Β., μας απέστειλε το παρακάτω κείμενο. Όπως ανέφερε, πρόκειται για μια ανάρτηση στο Facebook την οποία η ίδια διάβασε και θεωρεί πως αξίζει να κοινοποιηθεί ευρύτερα, με την ελπίδα να αφυπνιστεί η ανθρωπιά που φαίνεται να χάνεται.

Αυτούσια η ανάρτηση, ένα εξαιρετικό κείμενο :

Ένα κορίτσι, μόλις 23 χρονών. Έφυγε από τον πόλεμο για να βρει ασφάλεια… κι όμως, βρήκε τον θάνατο μέσα σε ένα τρένο. Κι αυτό που πονάει πιο πολύ δεν είναι μόνο το μαχαίρι. Δεν ειναι μονο η αρρωστια της κακοτητας και της συμπλεγματικοτητας ενος ανθρώπου δεν πειραζει που ειναι μαυρος στο σωμα, αλλα ναι πειραζει πολυ που ειναι κατάμαυρος στην ψυχη.

Η μεγαλύτερη φρίκη είναι η αδιαφορία.

Τα μάτια της γύρισαν στον κόσμο για βοήθεια… και αντί για χέρια, βρήκαν πλάτες που έφευγαν. Αυτό με τρομάζει πιο πολύ: Με τρομαζει η μεγαλη πιθανοτητα να εκανα κι εγω ακριβως το ιδιο απο φοβο. Με τρομαζει πως σταθήκαμε μπροστά στον τρόμο και μείναμε ακίνητοι. Όταν κοιτάς τον τρόμο και φεύγεις, γίνεσαι συνένοχος.

Μάθαμε να περνάμε δίπλα από τον πόνο σαν να μην μας αγγίζει. Η βία έγινε “εικόνα” που προσπερνάμε, αντί για κραυγή που μας ξεσηκώνει. Δεν θέλω να ζήσω, -ομως ζω- σε έναν κόσμο όπου η βία γίνεται συνήθεια.

Ένα κορίτσι, πολλα παιδιά, και πολλοι αθωοι χανονται καθημερινα επειδη εμείς χάσαμε την ανθρωπιά μας. Θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου ένα βλέμμα τρόμου βρίσκει αγκαλιά, όχι την αδιαφορία. Όπου η κραυγή για βοήθεια δεν σβήνει στη σιωπή, αλλά γεννά θάρρος. Πόσο λίγος αυτός ο κόσμος για εσένα κορίτσι μου. Ευτυχώς που υπαρχει για ολους εσας τους αδικοχαμένους ενας αλλος κοσμος, μεγαλος, απειρος, ανείπωτα ομορφος και υγιης. Ενας κοσμος οπου οι αθωοι χωρις φοβο, απο πλεονάζουσα και ατελευτητη χαρα, αθωωνουν τους σταυρωτες τους, ενας κοσμος ανώδυνος και ειρηνικός, που κανενας πονεμενος δεν εχει την αναγκη να αντεκδικηθει, γιατι κανενας ευτυχης δεν θελει κανενος την δυστυχια.

Ευτυχως κορίτσι μου που εσυ ζεις εκει με ευγνομωσυνη που κανενας μας αυτην την στιγμη δεν την καταλαβαίνει. Ολοι σε βλεπουν σχεδον σαν καταραμένη, που σε σκοτωσαν νωρις. Καποιοι, πολυ λιγοι απο μας, σε μακαρίζουν που απ’ αυτην την στιγμη ατενιζεις ακομα και τον δολοφόνο σου, με αλλα μάτια… Σε παρακαλούμε να προσεύχεσαι για μας, τους τυφλους, τους αδαεις, τους αδικουντες και αδικημενους!

———————————————————————————————————–

Our friend Anthi V. sent us the following text. As she wrote, it is a Facebook post she read and believes deserves wider sharing, in the hope that the humanity that seems to be disappearing will be awakened.

Here is the post verbatim — an outstanding text:

A girl, only 23 years old. She fled the war to find safety… yet she found death on a train. And what hurts most is not only the knife. It is not only the sickness of cruelty and the complexes of a person — it doesn’t matter that he is dark in skin, but it matters greatly that he is pitch-dark in soul.

The greatest horror is indifference.

Her eyes turned to the world for help… and instead of hands, they found shoulders that walked away. That frightens me more: it frightens me the great likelihood that I would have done the exact same out of fear. It frightens me that we stood before terror and remained frozen. When you look at terror and walk away, you become an accomplice.

We learned to pass by pain as if it does not touch us. Violence became an “image” that we bypass, instead of a cry that lifts us. I do not want to live — yet I live — in a world where violence becomes routine.

A girl, many children, and many innocents are lost every day because we have lost our humanity. I want to live in a world where a frightened gaze finds an embrace, not indifference. Where the cry for help does not die into silence, but gives birth to courage. How small this world is for you, my girl. Fortunately, for all of you unjustly lost there exists another world — large, infinite, unspeakably beautiful and healthy. A world where the innocent, without fear, from overflowing and endless joy, absolve their crucifiers; a painless and peaceful world where no one in pain needs to take revenge, because no one who is happy wishes anyone else’s misfortune.

How fortunate you are, my girl, that you live there with gratitude that none of us at this moment understands. Everyone almost sees you as cursed, taken from life too soon. Some, very few among us, bless you because from this moment you even look at your murderer with different eyes… Please pray for us, the blind, the ignorant, the unjust and the wronged!


Наша подруга Анти В. прислала нам следующий текст. По её словам, это публикация в Facebook, которую она прочитала и считает достойной широкого распространения в надежде, что пробудится человечность, которая, кажется, теряется.

Публикация дословно — замечательный текст:

Девушка, всего 23 года. Она ушла от войны в поисках безопасности… но нашла смерть в поезде. И то, что болит сильнее всего, — это не только нож. Это не просто болезнь жестокости и комплексов человека — не важно, что он тёмный по коже, но очень важно, что он чёрств по душе.

Самый большой ужас — это равнодушие.

Её глаза обратились к миру за помощью… и вместо рук они нашли плечи, которые уходили. Это пугает меня больше всего: меня пугает высокая вероятность, что и я бы поступил точно так же из страха. Меня пугает, что мы встали лицом к ужасу и остались неподвижны. Когда смотришь в лицо ужасу и уходишь, ты становишься соучастником.

Мы научились проходить мимо боли, как будто она нас не касается. Насилие стало «картинкой», которую мы пролистываем, вместо крика, который должен нас поднять. Я не хочу жить — но живу — в мире, где насилие становится привычкой.

Одна девушка, много детей и множество невинных гибнут ежедневно потому, что мы потеряли нашу человечность. Я хочу жить в мире, где взгляд, полный ужаса, встретит объятие, а не равнодушие. Где крик о помощи не гаснет в тишине, а рождает отвагу. Как же мала эта жизнь для тебя, моя девочка. К счастью, для всех вас, тех, кто был несправедливо унесён, есть другой мир — большой, бесконечный, неописуемо прекрасный и здоровый. Мир, где невинные, без страха, от избыточной и бесконечной радости, прощают своих распинателей; безболезненный и мирный мир, где никто, кто страдает, не чувствует нужды мстить, потому что ни один счастливый не хочет чужого несчастья.

Счастлива же ты, моя девочка, что живёшь там с благодарностью, которой никто из нас в этот момент не понимает. Все видят тебя почти проклятой, оторванной от жизни слишком рано. Некоторые, очень немногие из нас, благословляют тебя, потому что с этого момента ты смотришь на своего убийцу другими глазами… Просим тебя молиться за нас — за слепых, неведающих, обижающих и обиженных!

Share:

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn
On Key

Related Posts

«Θερίζει» στη Λάρνακα ο αφθώδης πυρετός

«Θερίζει» στη Λάρνακα ο αφθώδης πυρετός Για δεύτερη συνεχόμενη μέρα οι Κτηνιατρικές Υπηρεσίες προχώρησαν σε ανακοίνωση νέων θετικών κρουσμάτων, σε 9 νέες μονάδες σε Λιβάδια

error: Content is protected !!