Text Follows in English
Le texte suit en français
Текст следует на русском языке
Του Νίκου Αλιάγα*
Στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, στο Παρίσι, ένα παράξενο λεωφορείο κυκλοφορούσε κάθε Σαββατοκύριακο στους δρόμους της πρωτεύουσας, έχοντας για επιβάτες δεκάδες ζωηρά παιδιά και έναν υπομονετικό οδηγό, ντυμένο με ιερατικά άμφια. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Μητροπολίτης κ.κ. Ιερεμίας, κι εμείς ήμασταν τα παιδιά του οικοτροφείου του Châtenay-Malabry που επιστρέφαμε στα σπίτια μας για λίγες ανάσες οικογενειακής θαλπωρής.
Κάθε Κυριακή βράδυ, το ίδιο λεωφορείο, με τον Δεσπότη πάντα στο τιμόνι, μας περίμενε κάτω από την αψίδα του Σεν-Ντενί, σε μία από τις πιο λαϊκές συνοικίες της πόλης. Ηταν εκεί για να μας οδηγήσει πίσω στο σχολείο, εκεί όπου ήμασταν μεν εσώκλειστοι, αλλά μόνο κατ’ όνομα. Η αλήθεια είναι πως ζούσαμε κάθε άλλο παρά σε φυλακή. Το οικοτροφείο ήταν ένας μικρός παράδεισος στα περίχωρα του Παρισιού, ένας κήπος ελληνικής ψυχής μέσα στη γαλλική γη.
Ο Ιερεμίας, μαζί με το δεξί του χέρι, τον αρχιμανδρίτη Διονύσιο, μας διαπαιδαγώγησαν σαν αληθινοί δάσκαλοι του Γένους. Δεν ήταν απλώς διδασκαλία· ήταν μύηση. Ημασταν παιδιά μεταναστών, γεννημένα στη Γαλλία, και οι γονείς μας μάς είχαν στείλει εκεί για δύο λόγους: για να μάθουμε ελληνικά, σε περίπτωση που η ζωή μάς έφερνε πίσω στην πατρίδα· και για να μη χάσουμε ποτέ την πολιτιστική και πνευματική μας ταυτότητα.
Ο Σεβασμιότατος ενήργησε σαν πατέρας. Με απόλυτη αφοσίωση και στοργική αγάπη. Σμίλεψε την προσωπικότητά μας χωρίς φωνές, χωρίς επιβολές και παλιομοδίτικα σχήματα λόγου. Με την παρουσία του και μόνο, μετέδιδε σεβασμό, πίστη, ήθος και πραότητα. Ηταν άνθρωπος σοφός και τρυφερός· το χαμόγελό του, γλυκό και ανεπιτήδευτο, έμεινε ανεξίτηλο στις μνήμες μας.
Ο Ιερεμίας μάς έμαθε να στεκόμαστε στον κόσμο χωρίς φόβο, να μη φωνάζουμε για να υπάρχουμε, να κουβαλούμε την καταγωγή μας όχι σαν διεκδίκηση, αλλά σαν φως. Φως διαλόγου στην κοινωνία και εσωτερικού διαλογισμού. Οσοι ζήσαμε δίπλα του, ξέρουμε καλά ότι δεν μας δίδαξε απλώς ελληνικά. Μας προσκάλεσε, χωρίς τυμπανοκρουσίες, να ερευνήσουμε τον κόσμο. Μας δίδαξε πολιτισμό. Από τα λογοτεχνικά αριστουργήματα της γενιάς του ’30 και τους προσωκρατικούς, μέχρι την ποιητική διάσταση του Χατζιδάκι και το πώς να παίζουμε ποδόσφαιρο με ευγενή άμιλλα.
Ημασταν ανήσυχα παιδία, κορίτσια και αγόρια πάνω στη φλόγα της εφηβείας. Πόσο δύσκολο ήταν το έργο του. Ισως να μην το καταλάβαμε τότε, αλλά ο Δεσπότης και οι εκπαιδευτικοί του μας χάρισαν «αόρατα όπλα» που αργότερα λειτούργησαν σαν πυξίδες: τον λόγο, τον νου και την πίστη. Πίστη στον άνθρωπο, στην επόμενη μέρα και στο μυστήριο της ύπαρξης. Δεν ήταν απλώς ποιμενάρχης· ήταν παιδαγωγός με την πλήρη σημασία της λέξης. Και ό,τι έκανε, το έκανε χωρίς να περιμένει κοινωνικό αντίδωρο ή αναγνώριση. Τα βρήκαμε όλα μπροστά μας.
Λίγες ώρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στη γενέτειρά του, την Κω, η μοίρα θέλησε να του κρατώ το χέρι στο κρεβάτι του ύστατου αποχαιρετισμού, κοντά στα αγαπημένα του ανίψια. Μα στην ουσία, εκείνη τη στιγμή, ο Γέροντας ήταν εκείνος ο οποίος με προστάτευε. Οπως τότε, που ήμουν δέκα ετών και μου άπλωνε το χέρι για να ανέβω στο λεωφορείο.
Αιωνία η μνήμη σου, ταπεινέ κι αναμάρτητε Δέσποτά μας.
Σε ευγνωμονούμε.
*Ο Νίκος Αλιάγας είναι δημοσιογράφος – παρουσιαστής
Αναδημοσίευση: “Τα Νέα”
A Shelter of Faith and Hope in France
By Nikos Aliagas*
In the late 1970s, in Paris, a peculiar bus roamed the streets of the capital every weekend, carrying dozens of lively children and a patient driver dressed in clerical robes. This man was Metropolitan Ieremias, and we were the children of the boarding school of Châtenay-Malabry, returning home for a few breaths of family warmth.
Every Sunday evening, the same bus—with the Bishop always at the wheel—awaited us under the Saint-Denis arch, in one of the city’s most working-class neighborhoods. It was there to take us back to school, where we were boarders—but only in name. The truth is, we lived in anything but a prison. The boarding school was a small paradise on the outskirts of Paris, a garden of Greek soul in French soil.
Ieremias, along with his right hand, Archimandrite Dionysios, educated us like true teachers of the Nation. It wasn’t just teaching—it was initiation. We were children of immigrants, born in France, and our parents had sent us there for two reasons: to learn Greek, in case life brought us back to the homeland, and so we would never lose our cultural and spiritual identity.
His Eminence acted like a father. With absolute devotion and affectionate love. He shaped our personalities without shouting, without imposition or old-fashioned rhetoric. His presence alone radiated respect, faith, virtue, and gentleness. He was a wise and tender man; his sweet, unpretentious smile is indelibly etched in our memories.
Ieremias taught us to stand in the world without fear, not to shout to be seen, to carry our heritage not as a claim, but as a light. A light of dialogue in society and inner contemplation. Those of us who lived by his side know well that he didn’t simply teach us Greek. He invited us, without fanfare, to explore the world. He taught us culture. From the literary masterpieces of the Generation of the ’30s and the Pre-Socratics to the poetic dimension of Hatzidakis and how to play football with noble rivalry.
We were restless children, girls and boys burning with adolescence. How hard his task must have been. Perhaps we didn’t understand it then, but the Bishop and his educators gave us “invisible weapons” that later worked as compasses: speech, mind, and faith. Faith in humanity, in the day to come, and in the mystery of existence. He wasn’t simply a shepherd; he was an educator in the fullest sense of the word. And everything he did, he did without expecting social reward or recognition. We found it all ahead of us.
A few hours before he took his last breath in his birthplace, Kos, fate had me holding his hand at the bed of his final farewell, near his beloved nieces and nephews. But in truth, at that moment, it was the Elder who was protecting me. Just like back then, when I was ten years old and he reached out his hand for me to climb onto the bus. Eternal be your memory, humble and sinless Bishop. We are grateful to you.
*Nikos Aliagas is a journalist and TV presenter
Source: TA NEA
Un refuge de foi et d’espérance en France
Par Nikos Aliagas*
À la fin des années soixante-dix, à Paris, un bus étrange circulait chaque week-end dans les rues de la capitale, avec à son bord des dizaines d’enfants pleins de vie et un conducteur patient vêtu d’habits liturgiques. Cet homme, c’était le Métropolite Jérémie, et nous étions les enfants de l’internat de Châtenay-Malabry, rentrant chez nous pour goûter quelques instants de chaleur familiale.
Chaque dimanche soir, ce même bus, avec le prélat toujours au volant, nous attendait sous l’arche de Saint-Denis, dans l’un des quartiers les plus populaires de la ville. Il était là pour nous ramener à l’école, où nous étions certes internes, mais seulement en apparence. En vérité, nous vivions tout sauf dans une prison. L’internat était un petit paradis aux abords de Paris, un jardin d’âme grecque en terre française.
Jérémie, avec son bras droit l’archimandrite Dionysios, nous a formés comme de véritables maîtres de la Nation. Ce n’était pas de l’enseignement, c’était une initiation. Nous étions des enfants d’immigrés, nés en France, et nos parents nous avaient envoyés là pour deux raisons : apprendre le grec, au cas où la vie nous ramènerait au pays ; et ne jamais perdre notre identité culturelle et spirituelle.
Son Éminence agissait comme un père. Avec un dévouement total et un amour tendre. Il façonnait nos personnalités sans cris, sans impositions ni figures de style vieillottes. Par sa seule présence, il transmettait le respect, la foi, l’éthique et la douceur. C’était un homme sage et tendre ; son sourire doux et sincère reste à jamais gravé dans nos mémoires.
Jérémie nous a appris à nous tenir dans le monde sans peur, à ne pas crier pour exister, à porter notre origine non comme une revendication mais comme une lumière. Une lumière de dialogue dans la société et de méditation intérieure. Ceux qui ont vécu près de lui savent qu’il ne nous a pas simplement enseigné le grec. Il nous a invités, sans tambours ni trompettes, à explorer le monde. Il nous a enseigné la culture. Des chefs-d’œuvre littéraires de la génération des années 30 et des présocratiques, à la poésie de Hadjidakis, en passant par le football pratiqué avec esprit de noblesse.
Nous étions des enfants turbulents, filles et garçons en pleine adolescence. Quelle tâche difficile ce fut pour lui. Peut-être ne le comprenions-nous pas alors, mais le prélat et ses enseignants nous ont offert des “armes invisibles” qui sont devenues plus tard des boussoles : la parole, l’esprit et la foi. La foi en l’homme, en demain, et dans le mystère de l’existence. Il n’était pas seulement un berger, il était un pédagogue dans le sens le plus noble du terme. Et tout ce qu’il faisait, il le faisait sans attendre de retour social ni de reconnaissance. Tout cela, nous l’avons trouvé devant nous.
Quelques heures avant qu’il n’expire son dernier souffle dans sa ville natale de Kos, le destin a voulu que je lui tienne la main à son chevet pour l’ultime adieu, près de ses nièces et neveux bien-aimés. Mais en vérité, à cet instant, c’était lui qui me protégeait. Comme à l’époque où j’avais dix ans et qu’il me tendait la main pour monter dans le bus. Mémoire éternelle à toi, notre humble et sans péché évêque. Nous te sommes reconnaissants.
*Nikos Aliagas est journaliste et animateur TV
Source : TA NEA
Убежище веры и надежды во Франции
Автор: Никос Алягас*
В конце 1970-х годов в Париже по выходным курсировал необычный автобус с десятками шумных детей и терпеливым водителем в церковных облачениях. Этим человеком был митрополит Иеремия, а мы были дети из интерната Châtenay-Malabry, возвращающиеся домой на пару дней к родной теплоте.
Каждое воскресенье вечером тот же автобус, с Владыкой за рулём, ждал нас под аркой Сен-Дени — в одном из самых простых районов города. Он вёз нас обратно в школу, где мы были интернами, но лишь по названию. На самом деле, мы жили не в тюрьме. Это было маленькое райское место на окраине Парижа — сад греческой души на французской земле.
Иеремия вместе с архимандритом Дионисием, своим правой рукой, воспитывали нас как настоящие наставники народа. Это было не просто обучение — это было посвящение. Мы были детьми иммигрантов, рождёнными во Франции. Родители отправили нас туда по двум причинам: выучить греческий, если вдруг судьба вернёт нас на Родину, и не потерять нашу культурную и духовную идентичность.
Владыка был как отец. С полной преданностью и любовью. Он формировал наши личности без крика, без давления, без старомодных выражений. Лишь своим присутствием он передавал уважение, веру, нравственность и кротость. Он был мудрым и добрым человеком, а его искренняя и мягкая улыбка навсегда осталась в нашей памяти.
Иеремия научил нас стоять в этом мире без страха, не кричать, чтобы нас услышали, нести своё происхождение не как требование, а как свет. Свет диалога в обществе и внутреннего размышления. Те, кто был рядом с ним, знают: он учил нас не просто греческому. Он тихо приглашал нас исследовать мир. Он дал нам культуру. От литературных шедевров поколения 30-х и досократиков до поэтической музыки Хадзидакиса и благородной игры в футбол.
Мы были беспокойными подростками, девочками и мальчиками, в пламени юности. Как же трудно было его дело. Может, тогда мы этого не понимали, но Владыка и его педагоги подарили нам «невидимое оружие», которое позже стало нашим компасом: слово, разум и веру. Веру в человека, в завтрашний день и в тайну бытия. Он был не просто пастырем — он был педагогом в полном смысле слова. И всё, что он делал, делал не ради признания или наград. Всё это мы нашли впереди.
За несколько часов до своей смерти в родной Косе, судьба захотела, чтобы я держал его за руку у смертного ложа, рядом с его любимыми племянниками. Но на самом деле, именно он в этот момент защищал меня. Как тогда, когда мне было десять лет, и он протягивал руку, чтобы я поднялся в автобус. Вечная память тебе, наш скромный и безгрешный Владыка. Мы благодарны тебе.
*Никос Алиагас — журналист и телеведущий
Источник: TA NEA
