Της Γιώτας Δημητρίου
Δεν ξέρω αν φταίει η αντιβίωση, δεν ξέρω αν είναι μετεγχειρητικό σύνδρομο, αλλά παρατηρώ με μεγαλύτερο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον όσα διαδραματίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα τελευταία 24ωρα και αυτό που παρατηρώ είναι διαδικτυακές κοκορομαχίες που μοιάζουν με φασιστικά ξεσπάσματα. Θυμός και ειρωνείες όταν κάποιος εκφράζεται, έστω στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, με απόψεις που διαφέρουν από τις δικές μας. (Επαναμβάνω, στον προσωπικό του λογαριασμό στα ΜΚΔ!).
Κοινωνιολόγος δεν είμαι, ψυχολόγος ούτε, αλλά υποθέτω από όσα διάβασα μέχρι τώρα (και είναι πολλά) πως η δημοκρατία ξεκινά από το να μπορεί ο καθένας να εκφράζει την άποψή του. Αλλιώς αν δεν επιτρέπουμε στον άλλον να εκφράζει την άποψη του τότε κάτι πάει Χ.
Από την άλλη, υποθέτω πως η ανθρωπιά ξεκινά από εκείνους τους στίχους του Ρίτσου: «Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε παρά εκείνο που δεν σέβεται τον άνθρωπο».
Και βεβαίως είναι και το άλλο της Κατερινιώς μας (της Γώγου) που λέει: «Από όσα διάβασα, ένα κρατώ: σημασία έχει να παραμείνεις άνθρωπος».
Αν τα βάλετε αυτά τα τρία στο μπλέντερ θα βγει το savoir vivre των ΜΚΔ και πολλά άλλα.
Οι εποχές θα είναι πάντα γεμάτες προκλήσεις, η πολιτική σκακιέρα εντός και εκτός Κύπρου θα μας καλεί πάντα να αναμετρηθούμε με την ιστορία και να επιλέξουμε πλευρά. Χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις, χωρίς φανατισμό και με πυξίδα προσανατολισμού την ανθρωπιά μας και την αγάπη μας στον οποιονδήποτε συνάνθρωπο.
Πέρα όμως από τα ανθρωπιστικά, (ενίοτε και θρησκευτικά), που καθορίζουν το βλέμμα μας στην ανθρωπότητα, είναι και οι σελίδες της ιστορίας.
Σελίδες που είναι εκεί όχι για να μας γυρίζουν στο παρελθόν, αλλά για να μας υπενθυμίζουν και για να μας ξυπνούν από τον ύπνο της ιστορικής άγνοιας, για να μην ξαναπέσουμε στα ίδια λάθη, για να μην λέμε «Μα δεν γνωρίζαμε».
Να την αγαπάμε την ιστορία και να την διαβάζουμε χωρίς παρωπίδες. Να μας διδάσκει, όχι για να μένουμε στο χθες, αλλά για να ξέρουμε τα κρυμμένα χαρτιά της ιστορικής τράπουλας: ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά.
Οι φωνές στα ΜΚΔ επειδή κάποιοι λέμε πως η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι έγκλημα, δεν είναι άποψη όταν γίνεται «με σκοπό να σιωπήσουμε».
Και για ναι, δεν θα σιωπήσουμε, όπως θα σεβόμαστε το δικαίωμά σας να λέτε πως είναι οκ να γίνονται στρατιωτικές επεμβάσεις όπου αποφασίσουν οι ΗΠΑ, έτσι να μάθετε να σέβεστε το δικαίωμα μας να φωνάζουμε κατά της όποιας ιμπερελιαστικής στρατιωτικής παρέμβασης,
Μας κρίνει όλους η ιστορία…
Ωστόσο, παραφράζοντας ένα γνωστό λαϊκό άσμα, θα πω, με μια δόση χιούμορ (διότι μόνο το χιούμορ μας σώζει), πως είναι μια ώρα δύσκολη του φασισμού, η ώρα…
Και η στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του οποιουδήποτε προέδρου είναι κατά την ταπεινή μου άποψη φασισμός.
Και όταν δεν ανέχεστε να ακούτε την αλήθεια (ή ό,τι κάποιοι θεωρούμε ότι είναι η αλήθεια), τότε είναι κι αυτό μια έκφραση φασισμού…
Και λίγες σελίδες ιστορίας από το βιβλίο του Peter Scowen “Η Μαύρη Βίβλος της Αμερικής” που μας υπενθυμίζει το πρόσωπο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ:
«Όμως, η καταστροφή δύο ιαπωνικών πόλεων ήταν ένα θέμα που προκαλούσε πάντα συζητήσεις.
Τις μέρες πριν από την επίθεση στη Χιροσίμα, υπήρχαν φωνές που υποστήριζαν ότι η ρίψη της βόμβας δεν ήταν στρατιωτικά αναγκαία, ότι η Ιαπωνία ετοιμαζόταν να παραδοθεί και ότι μάλιστα το είχε δηλώσει.
Ένα ή δύο χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, σοβαρές συντηρητικές φωνές ήγειραν ερωτήματα για αυτή την πράξη. Και καθώς περνούσαν τα χρόνια έβγαιναν στο φως περισσότερες πληροφορίες, και τώρα πλέον υπάρχουν βάσιμα στοιχεία που δείχνουν ότι η ρίψη των δύο βομβών δεν επιβλήθηκε από στρατιωτική αναγκαιότητα αλλά από πολιτική σκοπιμότητα: οι Ηνωμένες Πολιτείες ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα στην ηγεσία της επεκτατικής σοβιετικής ένωσης και στον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης, η κυβέρνηση ήθελε να δείξει στο κογκρέσο ότι τα 2,6 δισεκατομμύρια δολάρια που είχαν δαπανηθεί για να κατασκευαστούν οι βόμβες δεν είχαν πάει χαμένα.
Είναι τώρα φανερό ότι ο υποτιθέμενος στρατιωτικός χαρακτήρας των στόχων ήταν ένα μύθευμα του Πενταγώνου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήξεραν ότι οι βόμβες θα σκοτώσουν κυρίως αμάχους πολίτες και αυτό ακριβώς ήθελαν να συμβεί. Ένας αυξανόμενος αριθμός βιβλίων, ανάμεσα τους και δύο γραμμένα από αμερικανούς που εκδόθηκαν στην 50η επέτειο των βομβαρδισμών το 1995, θέτουν δύσκολα ερωτήματα γύρω από τις δικαιολογίες που προβλήθηκαν για την χρήση της βόμβας.
Η δημοσιοποίηση πρώην απόρρητων εγγράφων, πολλά από τα οποία είναι διαθέσιμα στο ίντερνετ, και συνεντεύξεις ή η αυτοβιογραφίες ηλικιωμένων και συχνά μετανοημένων παραγόντων που πήραν μέρος σε αυτήν την απόφαση δείχνουν επίσης ότι οι βομβαρδισμοί που οριοθέτησαν την ατομική εποχή, και που σκότωσαν αθώους πολίτες, παραβιάζοντας άμεσα και απροκάλυπτα διεθνείς συνθήκες ενάντια στην χρήση τέτοιων όπλων, ήταν εξίσου παράνομοι και ηθικά αστήρικτοι όσο και η εσφαλμένη πυραυλική επίθεση κατά του φαρμακευτικού εργοστασίου Αλ Σίφα».
Απόσπασμα από το κεφάλαιο 3 του βιβλίου του Peter Scowen «Η μαύρη βίβλος της Αμερικής». Το κεφάλαιο ξεκινά έτσι: «Χρησιμοποιώντας την ατομική βόμβα πρώτοι, υιοθετήσαμε μία ηθική παρόμοια με των βαρβάρων το Μεσαίωνα»
-Ναύαρχος Γουίλιαμ Ν. Λίχι
Υ.Γ Οπως λέει κι ο φίλος μου ο νομικός Χριστόφορος Λ.: “αγάπη μόνο”.
—————————————————————————-
Σύμφωνα με το Chatgpt o φασισμος χαρακτηρίζεται από :
Λαϊκισμό με στρατιωτική ή βίαιη διάσταση – ενίοτε προωθεί βία, φόβο ή στρατιωτική δύναμη για την εφαρμογή των πολιτικών του.
Αυταρχισμό – ισχυρή κεντρική εξουσία και καταπίεση της ατομικής ελευθερίας.
Εθνικισμό – υπερβολική προώθηση της ιδέας της ανωτερότητας ενός έθνους ή μιας φυλής.
Καταστολή της αντίθετης άποψης – απαγορεύει ή τιμωρεί όποιον διαφωνεί με την εξουσία ή την ιδεολογία του κράτους.
Προπαγάνδα και έλεγχος της πληροφορίας – χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να επιβάλει την «ορθόδοξη» γνώμη.
