Αθηνά Ζάουρα: «Η γιαγιά μου δεν ήταν απλώς μια γυναίκα του τόπου… Ήταν ρίζα, φλόγα και φρουρός»

Text Follows in English
Текст следует на русском языке


SkalaTimes

Με μια συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη ανάρτηση, που ανασύρει από τη μνήμη κομμάτια της ιστορίας μας που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν, η συνδημότισσά μας Αθηνά Ζάουρα αποχαιρέτησε τη γιαγιά της, συνονόματη Αθηνά Ζάουρα — μια αληθινή ηρωίδα της Καρπασίας.

Μια γυναίκα που δεν λύγισε. Που, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, επέλεξε συνειδητά να παραμείνει εγκλωβισμένη στην κατεχόμενη Αγία Τριάδα. Μια ζωή ολόκληρη μέσα στην προσμονή και την απουσία, στερημένη από παιδιά, εγγόνια και ελευθερία — για να κρατήσει ζωντανή τη φλόγα της επιστροφής, τη μνήμη της πατρίδας, την ελπίδα της επανένωσης.

Η Αθηνά Ζάουρα δεν ήταν απλώς παρούσα στον αγώνα. Ήταν σύμβολο αντοχής και ψυχικού μεγαλείου. Μέχρι το 2003 στάθηκε πλάι στον σύντροφό της, Μιχάλη Ζάουρα, και από τότε συνέχισε μόνη, με αξιοπρέπεια και αφοσίωση, να υπερασπίζεται τη γη της, να αγρυπνεί πάνω στην καρδιά της Αγίας Τριάδας, που δεν εγκατέλειψε ποτέ.

Όταν μιλάμε για τους ήρωες του τόπου μας, εκείνους που με το βίο τους γράφουν Ιστορία, η Αθηνά Ζάουρα έχει ήδη κερδίσει τη θέση της στο Πάνθεον των ηρώων!

Η κηδεία της θα τελεστεί αύριο, Κυριακή 22 Ιουνίου 2025, στις 13:30, στον τόπο που αγάπησε και υπηρέτησε με όλη της την ύπαρξη — στην Αγία Τριάδα.

Το SkalaTimes εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένειά της.

Η ανάρτηση της εγγονής της και συνδημότιισσας μας Αθηνάς Ζάουρα:

Η γιαγιά μου δεν ήταν απλώς μια γυναίκα του τόπου…ήταν ρίζα, φλόγα και φρουρός. Παρέμεινε για 51 ολόκληρα χρόνια στην κατεχόμενη Αγία Τριάδα της Καρπασίας, με αυταπάρνηση, για να κρατά τη φλόγα της ελπίδας της επανένωσης της πατρίδας μας αναμμένη, για να θυμίζει ότι η Καρπασία δεν ξεχάστηκε ποτέ. Η στάση της, η αντοχή της, η ήσυχη αλλά ακλόνητη παρουσία της εκεί, δεν ήταν απλώς επιλογή. Ήταν πράξη αντίστασης.

Ψες ήρθε στον ύπνο μου… και ήταν σαν τότε, που 5 χρονών παιδάκι έτρεχα στην αγκαλιά της, φτάνοντας με το λεοφορείο των Ηνωμένων Εθνών στην κατεχόμενη Αγία Τρίαδα. Ήμουν το πρώτο εγγονάκι Ελληνοκυπρίων που πάτησε το πόδι του στην Αγία Τριάδα μετά την εισβολή και κατοχή. Ήμουν τυχερή, χάρη σε διάφορες ενέργειες και με την βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών, έζησα μαζί της έναν ολόκληρο μήνα! Έναν ολόκληρο Αύγουστο! Εκείνες οι μέρες ήταν ένας παιδικός παράδεισος. Παιχνίδι, θάλασσα, μυρωδιές χωριού και η ζεστή αγκαλιά της γιαγιάς, ένα παιδικό όνειρο μέσα στην αδικία της Ιστορίας.

Το σπίτι της ήταν πάντα ανοιχτό για όλους, ήταν καταφύγιο, σημείο αναφοράς, ένας σταθμός ζεστασιάς και φιλοξενίας. Μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003, έγινε ξανά φάρος ζωντανής παρουσίας, μια σταθερή αξία μέσα στον χρόνο, όπου όποιος επισκεπτόταν την Αγία Τριάδα, πρώτα περνούσε από εκεί για καφέ, πισσίες και κουβέντα.

Χθες, έφυγε, όπως έζησε: αθόρυβα, με αξιοπρέπεια. Άφησε πίσω της φως, παράδειγμα, δύναμη.

Στο καλό γιαγιά μου… Και τώρα που η μορφή σου γίνεται φως και ανάμνηση, σ’ αποχαιρετώ με την καρδιά μου γεμάτη ευγνωμοσύνη. Γιατί μου έμαθες τι σημαίνει να αγωνίζεσαι, τι σημαίνει αντοχή, τι σημαίνει να στέκεσαι αγέρωχη απέναντι στην Ιστορία.
Θα σε κουβαλώ πάντα μέσα μου…
Καλό σου ταξίδι… κι όταν φυσάει από την Καρπασία, θα ξέρω πως είναι η ανάσα σου που περνά και με ζεσταίνει.

Την ηρωϊδα της Καρπασίας αποχαιρετησε με ανάρτηση της και η Βουλευτής Λεμεσού ΑΚΕΛ Μαρίνα Νικολάου:

Τα ξημερώματα (της Παρασκευής) χάσαμε την κυρία Αθηνά Ζάουρα. Μια σπουδαία γυναίκα-σύμβολο για την Κύπρο και για την κατεχόμενη μας Αγία Τριάδα.

Μια γυναίκα της οποίας το όνομα είναι ταυτισμένο με τους εγκλωβισμένους του τόπου μας. Με εκείνους που έμειναν πίσω, κρατώντας ζωντανές τις ρίζες μας. Κρατώντας ζωντανές και τις ελπίδες μας για απελευθέρωση και επανένωση.

Μετά το προδοτικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή του 1974, η ίδια και ο σύζυγός της, Μιχάλης, πήραν τη δύσκολη και ηρωική απόφαση να παραμείνουν εγκλωβισμένοι στο χωριό τους. Το σπίτι τους έγινε φάρος αντίστασης, σημείο αναφοράς και ελπίδας για τη μικρή τους κοινότητα. Η ζωή τους έγινε καθημερινή πράξη αντίστασης.

Η προσωπική μου σύνδεση με την οικογένεια είναι βαθιά και ξεχωριστή. Έτσι γνώρισα την γιαγιά Αθηνά πρώτα μέσα από τις αφηγήσεις των δικών της ανθρώπων και έπειτα από κοντά.

Η απουσία της αφήνει ένα μεγάλο κενό. Όμως η παρακαταθήκη που μας αφήνει είναι ακόμη μεγαλύτερη:
Να θυμόμαστε. Να τιμούμε. Να αγωνιζόμαστε.

Athina Zaoura:
My grandmother was not just a woman of this land… She was root, flame, and guardian.

With a touching and deeply human post that revives pieces of our history that must never be forgotten, our fellow citizen Athina Zaoura bid farewell to her grandmother, her namesake Athina Zaoura — a true heroine of Karpasia.
A woman who never broke. Who, after the Turkish invasion of 1974, consciously chose to remain trapped in the occupied village of Agia Triada. A lifetime lived in waiting and absence, deprived of her children, grandchildren, and freedom — to keep alive the flame of return, the memory of the homeland, the hope of reunification.
Athina Zaoura was not just present in the struggle. She was a symbol of endurance and moral greatness. Until 2003, she stood beside her partner, Michalis Zaouras, and since then she carried on alone, with dignity and devotion, defending her land, keeping watch over the heart of Agia Triada, which she never abandoned.
When we speak of the heroes of our land, those who write history through their lives, Athina Zaoura has already earned her place in the Pantheon of heroes.
Her funeral will take place tomorrow, Sunday, June 22, 2025, at 13:30, in the place she loved and served with all her being — in Agia Triada.
SkalaTimes expresses its sincere condolences to her family.

Her granddaughter and our fellow citizen Athina Zaoura wrote:

My grandmother was not just a woman of this land… she was root, flame, and guardian.
She remained for 51 whole years in the occupied Agia Triada of Karpasia, with self-sacrifice, to keep the flame of hope for the reunification of our homeland burning — to remind us that Karpasia was never forgotten. Her stance, her resilience, her quiet yet unshakable presence there was not just a choice. It was an act of resistance.

Last night, she came to me in my sleep… and it was like back then, when, as a five-year-old child, I ran into her arms, arriving in occupied Agia Triada on the UN bus. I was the first Greek Cypriot grandchild to set foot in Agia Triada after the invasion and occupation. I was lucky — thanks to certain efforts and the help of the UN, I got to live with her for a whole month! A whole August!

Those days were a childhood paradise. Play, the sea, the village scents, and her warm embrace — a child’s dream within the injustice of History.

Her home was always open to everyone, a refuge, a reference point, a stop of warmth and hospitality. After the checkpoints opened in 2003, her home became once again a beacon of living presence, a steady value over time, where every visitor to Agia Triada would stop first — for coffee, pies, and conversation.

Yesterday, she passed, just as she lived: silently, with dignity. She left behind light, example, strength.

Farewell, my grandmother… And now that your image becomes light and memory, I say goodbye with a heart full of gratitude. Because you taught me what it means to fight, what endurance is, what it means to stand tall in the face of History.
I will always carry you within me…
Have a good journey… and when the wind blows from Karpasia, I will know it is your breath passing by to warm me.

AKEL MP for Limassol, Marina Nikolaou, also paid tribute to the heroine of Karpasia in a post:

In the early hours of Friday, we lost Mrs. Athina Zaoura.
A great woman — a symbol for Cyprus and for our occupied Agia Triada.

A woman whose name is forever linked to the enclaved people of our land. To those who stayed behind, keeping our roots alive. Keeping alive our hopes for liberation and reunification.

After the treacherous coup and the Turkish invasion of 1974, she and her husband Michalis made the difficult and heroic decision to remain trapped in their village.
Their home became a beacon of resistance, a reference point and a symbol of hope for their small community.
Their lives became a daily act of resistance.

My personal connection with the family is deep and special. That’s how I first got to know grandma Athina — through the stories of her loved ones, and later, in person.

Her absence leaves a great void.
But the legacy she leaves us is even greater:
To remember.
To honor.
To fight.


Афина Заура:
Моя бабушка была не просто женщиной этого края… Она была корнем, пламенем и стражем.

С трогательным и глубоко человечным сообщением, которое возвращает к памяти важные страницы нашей истории, которые нельзя забывать, наша соотечественница Афина Заура простилась со своей бабушкой, тёзкой Афиной Заурой — настоящей героиней Карпасии.
Женщина, которая не сломалась. После турецкого вторжения 1974 года она сознательно решила остаться в оккупированной деревне Айя-Триада. Вся её жизнь прошла в ожидании и одиночестве, без детей, внуков и свободы — чтобы сохранить живым пламя возвращения, память о Родине и надежду на воссоединение.
Афина Заура не просто присутствовала в борьбе. Она стала символом стойкости и душевного величия. До 2003 года она стояла рядом с мужем, Михалисом Заурой, а после его ухода продолжала одна, с достоинством и преданностью, защищать свою землю, бодрствуя над сердцем Айя-Триады, которую никогда не покидала.
Когда мы говорим о героях нашего народа, тех, кто своей жизнью пишет Историю, Афина Заура уже заслужила своё место в Пантеоне героев.
Её похороны состоятся завтра, в воскресенье, 22 июня 2025 года, в 13:30, в месте, которое она любила и которому служила всей своей душой — в Айя-Триаде.
SkalaTimes выражает искренние соболезнования её семье.

Публикация её внучки и нашей соотечественницы Афины Зауры:
Моя бабушка была не просто женщиной этого края… она была корнем, пламенем и стражем.
Она провела целых 51 год в оккупированной Айя-Триаде Карпасии, с самоотверженностью, чтобы сохранить пламя надежды на воссоединение нашей Родины, чтобы напоминать, что Карпасия никогда не была забыта.

Её стойкость, выносливость, её тихое, но непоколебимое присутствие были не просто выбором. Это был акт сопротивления.

Прошлой ночью она пришла ко мне во сне… и это было как тогда, когда я, пятилетним ребёнком, бежала в её объятия, прибыв автобусом ООН в оккупированную Айя-Триаду.
Я была первой внучкой греко-киприотов, ступившей на землю Айя-Триады после вторжения и оккупации.
Мне повезло — благодаря определённым усилиям и помощи ООН я провела с ней целый месяц! Целый август!

Те дни были детским раем. Игры, море, запахи деревни и тёплые объятия бабушки — детская мечта посреди исторической несправедливости.

Её дом всегда был открыт для всех, был убежищем, точкой притяжения, островком тепла и гостеприимства.
После открытия контрольно-пропускных пунктов в 2003 году, её дом снова стал маяком живого присутствия, неизменной ценностью во времени, куда первым делом заходили все, кто посещал Айя-Триаду — на кофе, питу и разговор.

Вчера она ушла, как и жила: тихо, с достоинством. Оставила после себя свет, пример, силу.

Прощай, бабушка…
И теперь, когда твой образ становится светом и воспоминанием, я прощаюсь с сердцем, полным благодарности.
Ты научила меня, что значит бороться, что значит выдержка, что значит стоять гордо перед Лицом Истории.
Я всегда буду носить тебя в себе…
Пусть будет светлым твой путь…
И когда будет дуть ветер с Карпасии, я буду знать — это твоё дыхание, которое греет меня.

Пост прощания опубликовала и депутат АКЕЛ от Лимассола Марина Николау:

Ранним утром в пятницу мы потеряли госпожу Афину Зауру.
Великую женщину — символ для Кипра и для нашей оккупированной Айя-Триады.

Женщину, чьё имя ассоциируется с оставшимися на оккупированных территориях.
С теми, кто остался, чтобы сохранить наши корни живыми. Чтобы сохранить надежду на освобождение и воссоединение.

После предательского переворота и турецкого вторжения в 1974 году она и её муж Михалис приняли трудное и героическое решение — остаться в родной деревне.
Их дом стал маяком сопротивления, символом надежды для их маленького сообщества.
Их жизнь превратилась в ежедневный акт сопротивления.

Моя личная связь с семьёй очень глубокая и особенная.
Так я и узнала бабушку Афину — сначала по рассказам её родных, а потом — лично.

Её отсутствие оставляет огромную пустоту.
Но наследие, которое она нам оставила, ещё больше:

Помнить.
Чтить.
Бороться.

Share:

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn
On Key

Related Posts

«Θερίζει» στη Λάρνακα ο αφθώδης πυρετός

«Θερίζει» στη Λάρνακα ο αφθώδης πυρετός Για δεύτερη συνεχόμενη μέρα οι Κτηνιατρικές Υπηρεσίες προχώρησαν σε ανακοίνωση νέων θετικών κρουσμάτων, σε 9 νέες μονάδες σε Λιβάδια

error: Content is protected !!