Article follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Όταν αποφάσισα να ανοίξω την πόρτα στο κόμμα που είχα αποκλείσει από το να μπαίνει στο SkalaTimes, (για λόγους που θεώρησα ότι είναι σωστοί), ένας τύπος που πληρώνεται εδώ και χρόνια από κόμμα (από τότε που επέστρεψε από τις σπουδές του) -και που αποτελεί κομμάτι της πολιτικής σκακιέρας και θεωρείται ευφυέστατος- μου έστειλε μήνυμα για να μου πει: «Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολοι καιροί να στέκεται κανείς όρθιος στο ρέμα». (Υπονοώντας πως είχα ξεπουλήσει τα πιστεύω μου και, τυφλωμένος κομματικά, αδυνατούσε να δει πως αυτό θα μπορούσε να αποτελεί αποτέλεσμα προσπάθειας για πιο σωστή και αντικειμενική δημοσιογραφία).
Δεδομένου ότι ήταν κάποιος που αγαπούσα και εκτιμούσα ως φίλο, (ήταν) και δεδομένου ότι χαρακτηρίζομαι για την ευαισθησία μου, ξέσπασα σε κλάματα (ποτάμια), γιατί ήταν άδικο να μου λέει πως δεν στάθηκα όρθια στο ρέμα εγώ, που έχω πληρώσει σκληρά το τίμημα για να στέκομαι όρθια στο ρέμα για τα πιστεύω μου, που είμαι έτοιμη να δώσω ακόμη και τη ζωή μου αν αυτό θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο.
Εκ των υστέρων, βέβαια, αναλύοντας τη φράση με φίλους, καταλήξαμε πως είναι εύκολο εως και πανεύκολο να κουνάς το δάχτυλο από τα γραφεία ενός κόμματος, με αξιώματα και υψηλούς μισθούς, πίνοντας τον φραπέ σου και απολαμβάνοντας τη δημοσιότητά σου.
Σε μια χώρα που καίγεται από σκάνδαλα, διαφθορά, παρασκήνια του κερατά, πουλημένες συνειδήσεις, σκοτεινές καταστάσεις που κυβερνούν σιωπηλά και κουστουμαρισμένους αλήτες που μας μιλούν για ανθρωπιά, η ελπίδα για μέρες φωτός ξεθωριάζει επικίνδυνα.
Οι καιροί είναι πιο δύσκολοι από ποτέ για την αυθεντικότητα. Μάσκες έχουν πέσει και καταστάσεις έχουν ξεμπροστιαστεί, ενώ την ίδια ώρα κάποιοι αθεράπευτα ιδεαλιστές, με καθαρά χέρια (ναι, υπάρχουν κι αυτοί), προσπαθούν να σώσουν ό,τι σώζεται σε μια σκακιέρα όπου το παιχνίδι είναι στημένο και προαποφασισμένο.
Ο φίλος μου ο Αλέξ, πριν από μήνες, έλεγε ότι πρέπει να προμηθευτούμε ποπ κορν ενόψει της ενδιαφέρουσας προεκλογικής περιόδου. Με τόσες εξελίξεις (δεν τις προλαβαίνουμε -έρχονται από παντού), δεν είναι ποπ κορν που πρέπει να προμηθευτούμε, αλλά μπόλικη προσευχή για σωστή φώτιση, με τόσο σκοτάδι και ψέμα γύρω μας.
Ναι, είναι δύσκολοι καιροί και για πρίγκιπες και για πριγκίπισσες, και προπάντων για αυθεντικούς ανθρώπους.
Ωστόσο, ένα ρητό (δεν θα σας πω ποιος το είπε, για να μην τρομάξετε κάποιοι και αρχίσετε τις ειρωνείες) λέει πως «θα τρελαινόμουν με την αδικία αυτού του κόσμου αν δεν ήξερα πως τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός».
Αν δεν σας εκφράζει η αναφορά στον Θεό, ερμηνεύστε το αλλιώς: την ύβριν ακολουθεί η τίσις.
Νομοτελειακά, αδέλφια μου, ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ!
Οπότε, ναι, ποπ κορν… και στο τέλος του έργου (one way or another, sooner or later) θα κερδίσουν οι καλοί.
Difficult Times for Authentic Souls…
By Yiota Dimitriou
When I decided to open the door to the party I had previously barred from entering SkalaTimes (for reasons I believed were right), a guy who has been paid for years by that party (ever since he returned from his studies)—and who is part of the political chessboard and considered highly intelligent—sent me a message saying: “I understand that these are difficult times to stand upright in the stream.” (Implying that I had sold out my beliefs, and, blinded by party loyalty, he could not see that this could be the result of an effort to pursue more correct and objective journalism.)
Given that he was someone I loved and respected as a friend, and given that I am known for my sensitivity, I burst into tears (rivers of them), because it was unfair for him to tell me that I had not stood upright in the stream—me, who has paid a heavy price to stand upright in the stream for my beliefs, who is ready to give even my life if it would change something for the better.
In hindsight, of course, analyzing the phrase with friends, we concluded that it is easy—even ridiculously easy—to wag a finger from the offices of a political party, with titles and high salaries, sipping your frappe and enjoying your publicity.
In a country burning from scandals, corruption, shady backroom deals, sold-out consciences, dark forces that rule silently, and suit-clad scoundrels preaching humanity, hope for brighter days fades dangerously.
Times are harder than ever for authenticity. Masks have fallen, and situations have been exposed, while at the same time some incurable idealists with clean hands (yes, they exist) are trying to save whatever can be saved in a chess game where the moves are rigged and predetermined.
My friend Alex, months ago, said that we should stock up on popcorn for the interesting election season. With so many developments (we can’t keep up—they’re coming from all directions), it’s not popcorn we need, but plenty of prayer for proper enlightenment, with so much darkness and lies around us.
Yes, these are difficult times for princes and princesses alike, and above all for authentic people.
Yet, a saying (I won’t tell you who said it, so you don’t panic and start mocking) goes: “I would go mad from the injustice of this world if I didn’t know that God has the final word.”
If the reference to God doesn’t resonate with you, interpret it another way: hubris is always followed by nemesis.
Inevitably, my brothers and sisters, INEVITABLY!
So yes, popcorn… and at the end of the story (one way or another, sooner or later), the good will win.
