Μνήμοσυνο πεσόντων Ηρώων κατά την Βάρβαρο Τουρκική Εισβολή 1974.
Απο την σημερινή Θ.Λειτουργία του προφήτου Ηλίου και την επέτειο της Τουρκικής Εισβολής , 51 χρόνια , παράνομης κατοχής.
Τελέστηκε σήμερα το μνημόσυνο των Ηρώων του Χριστάκη Παναγιώτου , Χρίστου Γεωργίου και Δημητρίου Δημήτριος.
Της Θ.Λειτουργίας παρέστησαν , η Επαρχιακή γραμματέας Λάρνακος ΑΚΕΛ κα.Χρυστάλλα Αντωνίου όπου εκφώνησε τον επιμνημόσυνο λόγο , ο Βουλευτής Λάρνακος ΔΗΚΟ κ Χρίστος Ορφανίδης , ο Αντιδήμαρχος Δρομολαξιάς κ Ιωάννης Ιωάννου , εκπρόσωποι της Εθνικής φρουράς , της Αστυνομίας και αλλοι εκπρόσωποι κομμάτων της Επαρχίας της Λάρνακος.
Ακολούθησε , κατάθεση στεφάνων και εψάλη ο Εθνικός Ύμνος.
Φωτογραφίες:Μύρος Αντωνίου.
——————————————————————–
Ομιλία Χρυστάλλας Αντωνίου, Επαρχιακή Γραμματέας ΑΚΕΛ Λάρνακας στο Μνημόσυνο των Ηρώων Χριστάκη Παναγιώτου και Χρίστου Γεωργίου
Σεβαστό Ιερατείο,
Σεβαστές οικογένειες των ηρώων,
Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες,
Σήμερα, 20 Ιουλίου 2025, 51 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, στεκόμαστε ξανά ενώπιον της μνήμης. Της συλλογικής μας μνήμης, αλλά και της μνήμης των δικών μας ανθρώπων, των παιδιών της Δρομολαξιάς: του Χριστάκη Παναγιώτου και Χρίστου Γεωργίου, του Δημήτρη Δημητρίου από το Τρίκωμο αλλά και όλων όσοι πλήρωσαν με τη ζωή τους την προδοσία του 1974.
Ο Χριστάκης και ο Χρίστος, δύο νέοι, που στην αυγή της ζωής τους, έπεσαν υπερασπιζόμενοι τον τόπο μας, δεν ήταν κυνηγοί της δόξας. Ήταν παιδιά της γειτονιάς . ΄Ηταν παιδιά-γείτονες-φίλοι, που είχαν όνειρα και σχέδια για το μέλλον τους. Παιδιά του μόχθου. Το ίδιο και ο Δημήτρης.
Σήμερα είναι οι Ήρωες που είχαν το σθένος να σταθούν απέναντι στο σκοτάδι, για να υπερασπιστούν την πατρίδα, το δίκιο και την ελευθερία, όταν άλλοι έστρεφαν το βλέμμα.
Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες,
Δεν ξεκινάμε από τις 20 Ιουλίου. Δεν ξεχνάμε ότι πέντε μέρες πριν, στις 15 Ιουλίου, η Κύπρος προδόθηκε από τους ίδιους της τους ανθρώπους. Το πραξικόπημα της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β΄ άνοιξε την πόρτα στον Τούρκο εισβολέα. Το δικό του ρόλο διαδραμάτησε το ΝΑΤΟ που ευλόγησε σιωπηλά την επιχειρούμενη διχοτόμηση. Στις 20 του Ιούλη δεν την βρήκαν απλώς απροετοίμαστη την Κύπρο. Την βρήκαν προδομένη και ολοκλήρωσαν με αυτό τον τρόπο την δεύτερη πράξη του εγκλήματος.
Και αυτή η αλήθεια δεν πρέπει ποτέ να καλυφθεί πίσω από τη σιωπή ή τον φόβο. Αυτή η αλήθεια είναι καταγραμμένη σε μαύρες σελίδες τούτου του τόπου. ΄Οπως μαύρες είναι οι μέρες κάθε Ιούλη εδώ και 51 χρόνια. Δεν τιμούμε τους ήρωες με γενικόλογα και ισές αποστάστεις. Η ιστορική μνήμη είναι ηθική υποχρέωση έναντι των Ηρώων μας, του τόπου και του λαού μας. Τους τιμούμε λέγοντας την αλήθεια. Ολόκληρη.
Μέσα στον πόλεμο, μέσα στο χάος, αυτοί οι νέοι έδειξαν τι σημαίνει ανθρωπιά. Ο Χριστάκης, ο Χρίστος και ο Δημήτρης και πολλοί άλλοι νέοι, αντί να υποταχθούν, αντί να σωπάσουν, στάθηκαν στο ύψος τους. Στάθηκαν δίπλα στους συμπολεμιστές τους, δίπλα στους ανθρώπους τους. Υπερασπίστηκαν όχι μόνο έδαφος, αλλά αξίες.
Οι οικογένειες τους στάθηκαν για δεκαετίες παράδειγμα δύναμης και αξιοπρέπειας. Κουβάλησαν το βάρος της απώλειας χωρίς κραυγές, αλλά με το δικό τους βουβό πόνο και τις δικές τους πληγές που δεν επουλώθηκαν ποτέ. Με βαθιά πίστη στην ειρήνη και στη δικαιοσύνη.
Και είναι αυτό το παράδειγμα που μάς εμπνέει και μάς συγκλονίζει.
Στη μνήμη μας φέρνουμε τις τραγικες φιγούρες των γονιών και των οικογενειών τους. Τις μανάδες τους, που έχασαν ακριβό-πολύτιμο κομμάτι του είναι τους, τους πατεράδες που έπρεπε να σταθούν αλύγιστοι.
Ο Χριστάκης Παναγιώτου, 21 χρονών, παιδί της Δρομολαξιάς, της Λάρνακας, της ΑΛΚΗΣ, υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο 251 Τάγμα Πεζικού στην Κερύνεια. Όταν ξέσπασε η εισβολή, το Τάγμα του Χριστάκη βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων και είχε υποστεί πολλές απώλειες. Στις 23 Ιουλίου, η υπεροπλία των εισβολέων υποχρεώνει το Τάγμα να οπισθοχωρήσει. Ο Χριστάκης, όμως, μαζί με ακόμα ένα συμπολεμιστή του αρνήθηκαν να οπισθοχωρήσουν και συνέχισαν να βάλλουν κατά των εισβολέων. Εκεί, στο καμίνι της ανελέητης μάχης, τα ίχνη του Χριστάκη χάθηκαν και για πάρα πολλά χρόνια βρισκόταν στον μακρύ κατάλογο των αγνοουμένων. Τα οστά του εντοπίστηκαν σε ομαδικό τάφο στο χωριό Καζάφανι, ταυτοποιήθηκαν και τελικά ο ήρωας ετάφη εδώ στη γενέτειρά του με όλες τις πρέπουσες τιμές, το 2007.
Ο Χρίστος Γεωργίου, 18 χρονών ακόμα ένα παιδί της Δρομολαξιάς και της Λάρνακας, επίσης υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, όταν ξέσπασε η τουρκική εισβολή. Υπηρετούσε τη θητεία του στο 399 Τάγμα Πεζικού στο Μπογάζι. Ένα Τάγμα που συμμετείχε σε κύριες στρατιωτικές επιχειρήσεις και είχε πάρα πολλές απώλειες. Αγκαστίνα, Συγχαρί, Άσπρη Μούττη, Μια Μηλιά. Στις 22 Ιουλίου ο λόχος του Χρίστου πήρε διαταγή να ανεβεί στο ύψωμα Αλωνάγρα. Γίνονται σκληρές και αιματηρές μάχες. Ο διοικητής του λόχου, ο διμοιρίτης του Χρίστου, ο Χρίστος και άλλοι δεκαοκτώ συμπολεμιστές του πέφτουν ηρωικά μαχόμενοι. Αυτό βέβαια έγινε αργότερα γνωστό. Τα ίχνη των παλικαριών, μαζί και του Χρίστου, αγνοούνταν για πολλά χρόνια. Τελικά, τα οστά τους εντοπίστηκαν και ταυτοποιήθηκαν το 2017. Η κηδεία του Χρίστου, έγινε στη γενέτειρα του Δρομοαλαξιά, με όλες τις τιμές που αξίζουν σε ένα ήρωα.
Το 2025 φέρνει μαζί του μια νέα, οδυνηρή σελίδα. Τον περασμένο Μάιο, μετά από 51 χρόνια, ο Χρίστος Γεωργίου οδηγήθηκε για δεύτερη φορά στον τάφο, μετά την ταυτοποίηση νέων λειψάνων. Ένας δεύτερος αποχαιρετισμός για την οικογένεια. Ένα δεύτερο καρφί στον πόνο. Μια υπενθύμιση ότι η τραγωδία του 1974 δεν έχει ακόμη τελειώσει – ούτε για τις οικογένειες, ούτε για τον τόπο.
Η δεύτερη ταφή του Χρίστου δεν είναι μόνο μια τελετουργική πράξη. Είναι μια κραυγή:
Ότι η δικαίωση των ηρώων δεν θα ολοκληρωθεί όσο υπάρχουν οικογένειες που ψάχνουν απαντήσεις. Όσο η αλήθεια δεν λέγεται ολόκληρη. Όσο η πατρίδα μας μένει διχοτομημένη.
Σήμερα μνημονεύουμε ακόμα ένα παλλικάρι. Ακόμα ένα ΄Ηρωα της πατρίδας μας. Τον Δημήτρη Δημητρίου, 18 χρονών, από το Τρίκωμο, ο οποίος υπηρετούσε τη θητεία του, μαζί με τον Χρίστο στο 399 Τάγμα Πεζικού στο Μπογάζι. Το Τάγμα του, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, με την έναρξη της εισβολής μεταφέρθηκε στην πρώτη γραμμή και ο Δημήτρης συμμετείχε σε σκληρές μάχες, σε μια από τις οποίες έχασε τη ζωή του. Ο Δημήτρης Δημητρίου βρισκόταν για 40 ολόκληρα χρόνια στον κατάλογο των αγνοουμένων. Τα λείψανά του ανευρέθηκαν το 2014 σε περιοχή μεταξύ Μπογαζιού-Κερύνειας προς το ύψωμα της Άσπρης Μούττης.
Οι οικογένειες των ηρώων, γονείς και αδέλφια πέρασαν για πολλά χρόνια το σκληρό μαρτύριο της αβεβαιότητας, της έλλειψης πληροφόρησης. Για πολλά χρόνια γονείς και αδέλφια υπέστηκαν το βάσανο να αργοσβήνει η φλόγα της κρυφής ελπίδας που έκαιγε, περιμένοντας τα δύο παλικάρια να επιστρέψουν ένα πρωινό και περιχαρείς να αγκαλιάσουν και να αγκαλιαστούν από τους οικείους τους. Με τον καημό της επιστροφής των παιδιών τους έφυγαν από τη ζωή οι γονείς των δύο ηρώων, δεν πρόλαβαν τουλάχιστον να μάθουν ότι τα παιδιά τους έγιναν ήρωες, γιατί έμειναν μέχρι τέλους συνεπείς στο ύψιστο πατριωτικό καθήκον για υπεράσπιση της πατρίδας.
Πενήντα ένα χρόνια μετά την τραγωδία, δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε. Η κατοχή συνεχίζεται. Η διχοτόμηση παγιώνεται. Τα τετελεσμένα βαθαίνουν.
Η απάντησή μας σε όλα αυτά δεν μπορεί να είναι η αποδοχή. Δεν μπορεί να είναι η παραίτηση. Η απάντησή μας είναι ο συνεχής αγώνας για
• Μια Κύπρο επανενωμένη, χωρίς στρατούς και κατοχικά σύνορα.
• Με Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία, που θα διασφαλίζει την πολιτική ισότητα, τη συνύπαρξη, την ειρήνη.
• Μια Κύπρος ανεξάρτητη, χωρίς ξένους προστάτες.
• Μια κοινωνία αντιφασιστική, χωρίς μισαλλοδοξία, χωρίς ρατσισμό, χωρίς εθνικιστικές ψευδαισθήσεις.
Δεν είναι εύκολος αυτός ο δρόμος. Αλλά είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να δικαιώσει πραγματικά τη θυσία των ηρώων μας.
Συμπατρίώτες, συμπατριώτισσες,
Το αίμα των παιδιών μας δεν χύθηκε για σύνορα μίσους. Χύθηκε για έναν τόπο ελεύθερο και ειρηνικό. Χύθηκε για την Κύπρο της αλήθειας και της ανθρωπιάς.
Γι’ αυτό και δεν ξεχνούμε:
• Ποιοι έστησαν το πραξικόπημα και
• Ποιοι ευθύνονται για την κατοχή που συνεχίζεται.
Δεν ξεχνούμε. Αλλά δεν μένουμε στο παρελθόν. Παίρνουμε δύναμη από τη μνήμη και τη μετατρέπουμε σε πράξη, σε στάση ζωής.
Χριστάκη Παναγιώτου.
Χρίστο Γεωργίου.
Δημήτρη Δημητρίου,
Δεν σας θυμόμαστε μόνο σαν ήρωες του πολέμου, αλλά σαν σύμβολα ειρήνης, ανθρωπιάς και δικαιοσύνης. Όσο υπάρχει η Κύπρος που αντιστέκεται στον φασισμό και την παραίτηση, θα είστε παρόντες.
Θα σας κουβαλάμε μαζί μας σε κάθε βήμα αγώνα.
Σε κάθε πορεία ειρήνης.
Σε κάθε διεκδίκηση δικαιοσύνης.
Σε κάθε φωνή ενάντια στον φασισμό.
Αθάνατοι.
20.07.25
